Επιτέλους !!!

       Επιτέλους!!! Ο ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας κατανόησε ότι οι "προνομιακοί συνομιλητές" του , έχουν διαφορετικό πολιτικό σχέδιο από αυτό που αποφάσισαν τα μέλη του μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Στην χθεσινή συγκέντρωση έφθασαν στο σημείο να θεωρούν αυτοί δικό τους "προνομιακό συνομιλητή" τον ΣΥΡΙΖΑ, υπονοώντας ότι έχουν και άλλες εναλλακτικές λύσεις. 

  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΤΕΛΟΣ στις ακατανόητες για την πλεμπάγια θεωρητικολογίες, λες και όλοι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε παρακολουθήσει  σεμινάρια "ριζοσπαστικής γεωγραφίας" του Ντέιβιντ Χάρβεη. ΤΕΛΟΣ και στην αυτο-πολυδιαφημισμένη "αριστερά της φιλανθρωπίας" με το ψευδώνυμο τίτλο " κοινωνική αλληλεγγύη" . 

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για να δημιουργήσουμε ένα δήμο στον οποίο κανένας δεν θα έχει ανάγκη την "αλληλεγγύη" ή την "φιλανθρωπία" κανενός...

Με αφορμή το παραπάνω κείμενο που δημοσιεύθηκε ΜΕΤΑ την δημοσίευσή του εδώ και στο fb  “ syriza prevezas” , είναι απαραίτητες κάποιες διευκρινήσεις και απαντήσεις.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ "φιλος" στο Facebook με τον "ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας". Ετσι δεν έχω δυνατότητα να απαντήσω ή να σχολιάσω τα σχόλια όσων ασχολήθηκαν με την ανάρτηση που φέρει την υπογραφή μου.

ΔΕΝ ΕΙΔΑΝ οι σχολιαστές την  προηγούμενη ανάρτηση ή την είδαν αλλά σιωπούν ?  ΔΕΝ ΕΙΧΑ καμία όρεξη να απαντώ   και ειδικά μέσω  fb σε κάθε ανοησία που γράφεται στο fb του  Συριζα Πρέβεζας (αν και το έχω ξανακάνει , βλ. "για να μη ξεχνάμε λοιπόν" κλπ). ΕΠΙΛΕΓΩ το προσωπικό  blog για τετοιου είδους απαντήσεις.

ΓΡΑΦΕΙ ΛΟΙΠΟΝ στην προηγούμενη ανάρτηση ένα μέλος  (γνωστό για τον φανατισμό  και την αμετροέπεια του ) του Συριζα Πρέβεζας :

"Και πιο είναι το πολιτικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ που δυστυχώς αποκτά και προσωπικό χαρακτήρα. Είναι ότι μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το ΣΥΡΙΖΑ ορισμένα τοπικά μέλη που υποστήριζαν την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, και ηταν δημοτικοί σύμβουλοι με τον πρώην δήμαρχο κ. Κλάπα, αντιδρούν στις επιλογές των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας. Επιμένουν να πολεμούν την δημοτική παράταξη του Δημόσιου Χώρου και τον επικεφαλής του πανεπιστημιακό Γιάννη Ρέντζο που η οργάνωση τον θεωρεί προνομιακό συνομιλητή. Πηγαίνουν την συζήτηση τέσσερα χρόνια πίσω και αντιδρούν στην πολιτικοποίηση των εκλογών που είναι βασική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ. Με απίστευτους τακτικισμούς καθυστερούν την απόφαση για την υποστήριξη δημάρχου στην Πρέβεζα και λειτουργούν αντικειμενικά υπέρ της υποψηφιότητας του πρώην δήμαρχου κ. Κλάπα οποίος από καιρό δραστηριοποιείται για να μας σώσει ξανά!"

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ αυτό έγραψα το κείμενο.

Για όσους δεν γνωρίζουν , το μόνο που θα καταλάβουν είναι ότι "ορισμένα τοπικά  (!) μέλη  που υποστήριζαν την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ " "πολεμούν" την δημοτική παράταξη του "δημόσιου χώρου" .  Την "πολεμούν " και δεν την αφήνουν να κατέβει στις εκλογές , με τις σημαίες (του ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως) , τα λάβαρά της (τον πανεπιστημιακό Γιάννη Ρέντζο - οπωσδήποτε και το "πανεπιστημιακό" μπροστά μη το ξεχνάμε )  και τους ανθρώπους της (και εδώ του ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως) . Που θα φέρει την "ανανέωση" στην πολιτική σκηνή της Πρέβεζας, Που επι πλέον  η οργάνωση τον θεωρεί "προνομιακό συνομιλητή" . ΜΟΝΟ που ο δημόσιος χώρος και ο κ. Ρέντζος θεωρούν ΑΥΤΟΙ την οργάνωση του Συριζα Πρέβεζας "προνομιακό συνομιλητή".  ΑΝΤE τώρα ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΑΚΡΗ , ποιοι,  πότε, που  και πως συνομιλούν ?

Και είναι και αυτοί που "υποστήριζαν" τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Πότε? Χθές? Προχθές? Το 2006 ?  Μπα… Αυτό δεν το λέμε. Το αφήνουμε να αιωρείται . ΜΟΝΟ που πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ του 2011, υπήρχε ένα άλλο κόμμα που το έλεγαν ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Και αυτού το κόμματος η οργάνωση είχε αποφασίσει να κατέβει στις εκλογές με τον Κλάπα επικεφαλής και κάποιοι έβαλαν υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι. Το 2006 . Από τότε πέρασε χρόνος πολύς και πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι.... ΑΥΤΟΙ ΟΜΩΣ (οι τότε δηλαδή υποστηρικτές της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ)   ΣΗΜΕΡΑ  βοηθάνε με την στάση τους  "ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ" τον Κλάπα. "ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ"   όχι "υποκειμενικά".Μπορεί και λίγο "υποκειμενικά"... Όσοι πέρασαν υποστηρικτές του Στάλιν και του Μάο δύσκολο να τους φύγουν τα χούια περί "αντικειμενικά" και "υποκειμενικά". 
Α…. και το απαραίτητο κερασάκι στην τούρτα. Η ΔΗΜΑΡ. Που κολάει  αυτό μόνο αυτός που το έγραψε το ξέρει. Κάτι θέλει να πει ο ποιητής και μας το κρύβει. 

Αν χρειαστεί , θα επανέλθω…

ΥΓ 1:  Στην αρχική ανάρτηση (9 Φεβρουαρίου  12.19 μ.μ.) το επίμαχο  κείμενο ήταν πιο άθλιο, έγραφε  " Είναι ότι μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το ΣΥΡΙΖΑ ορισμένα τοπικά μέλη που είχαν ταυτισθεί με την πολιτική της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, και ως δημοτικοί σύμβουλοι με τον πρώην δήμαρχο Κλάπα, αντιδρούν στις επιλογές των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας."  Ώστε ο Θόδωρος ο Κολοβός έχει ταυτισθεί με την πολιτική της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και με τον Κλάπα ?
ΥΓ 2 : Στο  "ορισμένα τοπικά  (!) μέλη", το θαυμαστικό κολλάει στα υπέροχα ελληνικά που χρησιμοποιεί ο ως άνω αναφερόμενος.  Δείγματα υπάρχουν και σε άλλα κείμενά του...

Ένα επίκαιρο κείμενο: «Ο Δεκάλογος του Συνεπούς Αριστερού»

                                                     Θανάσης Καρτερός,  Αυγή, 1.12.2013

          Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ προσεγγίζει γοργά προς την κυβερνητική εξουσία, καλό θα ήταν να υπάρξει κάποιου είδους κώδικας δεοντολογίας του Συνεπούς Αριστερού. Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να εξελιχθεί το κόμμα σε ΠΑΣΟΚ, πράγμα που ήδη επισημαίνουν και προεξοφλούν όχι μόνο το ΚΚΕ, αλλά και άλλοι Συνεπείς στις παρυφές και εντός ΣΥΡΙΖΑ. Ως συμβολή στον σχετικό προβληματισμό διατυπώνεται, με κάθε επαναστατική επιφύλαξη, αριστερή σεμνότητα και πολιτική σοβαρότητα, ο παρακάτω Δεκάλογος του Συνεπούς Αριστερού.

Ο Συνεπής Αριστερός:

1. Καταδικάζει τον πασόκο απ' όπου κι αν προέρχεται, ιδιαίτερα αν απέρχεται από 'κεί που ήταν και προσέρχεται εκεί που είμαστε. Θεωρεί όμως ευπρόσδεκτο τον απλό υπό μετακίνηση πασόκο, χωρίς τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε ακόμα 3%.

2. Γνωρίζει τον κίνδυνο της διολίσθησης στον συμβιβασμό και ως εκ τούτου υπολήπτεται μόνο τους Συνεπείς Αριστερούς -ασφαλές κριτήριο είναι το αν συμφωνούν μαζί του.

3. Έχει πάντα ανοιχτά και πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του και ανοιχτό μέτωπο επίσης προς τους ασυνεπείς, καθώς είναι πεπεισμένος ότι είναι ευάλωτοι ανά πάσα στιγμή στη συνδιαλλαγή με τον ταξικό εχθρό.

4. Δίνει τη μάχη ώστε τα κάθε είδους ψηφοδέλτια του κόμματος να αποτελούνται από Συνεπείς -κατά σειρά συνέπειας.

5. Ειδικά για τις δημοτικές εκλογές, φροντίζει να μπουν φραγμοί στη συμμετοχή ασυνεπών. Στα ψηφοδέλτια έχουν θέση μόνο όσοι έχουν σωστή θέση για το ευρώ, για την Ε.Ε., για το ΝΑΤΟ και για τον χαρακτήρα της επανάστασης.

6. Ελέγχει την ηγεσία όταν παρεκκλίνει εν ονόματι σκοπιμοτήτων από τον σωστό δρόμο και κατευθύνεται προς το Τέξας ή άλλους προορισμούς.

7. Φροντίζει συνεχώς και αδιαλείπτως να κρατάει ζωντανή τη συνείδηση των αριστερών με σχόλια και αναρτήσεις, κριτικές και παρατηρήσεις, που αναφέρονται στο ήθος του καθενός, στη διαδρομή και στην ιστορία του -πράγματα δηλαδή που μόνο ένας Συνεπής μπορεί να κρίνει.

8. Δεν φείδεται χαρακτηρισμών, με επώνυμο ή ψευδώνυμο, αν πρόκειται να πλήξει την ασυνέπεια.

9. Διακηρύσσει ότι η ΔΗΜ.ΑΡ., οι ΑΝ.ΕΛΛ. (οι πασόκοι περιλαμβάνονται στο 1) αποτελούν μια πολιτικά επικίνδυνη λοιμώδη νόσο.

10. Στους κακοήθεις που τον χαρακτηρίζουν ματιασμένο αριστερό απαντά ότι είναι το μάτι της αριστεράς.

Εκτός αρίθμησης: Ο Δεκάλογος έχει το τίμημά του. Όποιος τον τηρεί είναι συνεχώς θυμωμένος με ανάξιους συντρόφους του...

Για να μη ξεχνάμε λοιπόν...

            Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι οι διαχειριστές του "Συριζα Πρέβεζας" θυμήθηκαν 2 μήνες μετά την αρχική ανάρτηση (13 Νοεμβρίου 2013) στο blog http://dimosioshoros.wordpress.com, το κείμενο που φέρει τον τίτλο "ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ -ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ" που ήταν η εισήγηση στην απολογιστική συνάντηση της δημοτικής παράταξης "Δημόσιος Χώρος " . Θα μπορούσε κανείς να πεί πολλά για το κείμενο αυτό . Ένα "δύσκολο" κείμενο , "κατανοητό " στους μυημένους ."Ακατ-ανόητο" σε άλλους και για άλλους μη μυημένους. Με νεολογισμούς "πρεβεζιάνικο σπιτικό" "εργασιακά εξαρτημένων" "παραγωγής ιδιοκτησίας" "ιατρική νέμεση" απευθύνθηκε σε "παλιούς και νέους φίλους" . 

            Το κείμενο ξεχάσθηκε γρήγορα. Ελάχιστοι του έδωσαν σημασία. Κάποιοι άρχισαν να παίρνουν αποστάσεις από την στάση-αντίληψη- άποψη που είχαν μέχρι τώρα, για την γενεσιουργό αιτία της συγκεκριμένης δημοτικής παράταξης . Το περιβόητο "λιμενικό-αλιευτικό καταφύγιο Παντοκράτορα" τελικά δεν ήταν "φαραωνικό έργο" "προσβολή του περιβάλλοντος" κλπ, κλπ. 

Το ¨φαραωνικό έργο" του Παντοκράτορα (από το atpreveza)

             Για την πλειοψηφία του Συντονιστικού της Ο.Μ. Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ ο "δημόσιος χώρος" αποτελεί αν όχι τον μοναδικό , τουλάχιστον τον προνομιακό συνομιλητή για τις επικείμενες δημοτικές εκλογές. Προφανώς να έχουν κατανοήσει πολύ καλύτερα από άλλους το κείμενο αυτό. 

              Στην σχετική συζήτηση στην Ο.Μ. Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασα την θέση πως η άποψη αυτή είναι "μίζερη,λειψή και προβληματική" . "Μίζερη" γιατί ξεκινάει από αυτό το μίζερο 5% των προηγουμένων δημοτικών εκλογών, "λειψή" γιατί η συγκεκριμένη παράταξη τα τρία αυτά χρόνια παρουσίας της στο δημοτικό συμβούλιο - το λέω μετά λόγου γνώσεως - δεν πήρε είδηση τι γινόταν στο δήμο Πρέβεζας και προβληματική γιατί η επιμονή στους λόγους που την γέννησαν "αποκλείει " , δεν "συσπειρώνει" τους πολίτες της Πρέβεζας που θα ήθελαν μια δημοτική αρχή στην Πρέβεζα , αντάξια των αγωνιστικών παραδόσεων της πόλης μας.

          ΟΜΩΣ για να μη  ξεχνάμε τον  "Δημόσιο Χώρο"  , μας τον  θύμησε ο "Συριζα Πρέβεζας" 

           ΥΓ 1. Αλήθεια ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι το πολίτευμά μας "κατά τεχνητή συνεκδοχή φέρει τον ψευδεπίγραφο τίτλο της «Δημοκρατίας»".

           ΥΓ 2. Για όσους δεν γνωρίζουν: Η έννοια  "Ιατρική Νέμεση"  προέρχεται από τον Ιβάν Ίλιτς  . Το βιβλίο του  :" Ιατρική Νέμεση. Η απαλλοτρίωση της υγείας" , ξεκινά έτσι : "Το ιατρικό κατεστημένο έχει γίνει σημαντικότατη απειλή για την υγεία. Το ιατρικό επάγγελμα εξουσιάζει την ιατρική. Το αποτέλεσμα είναι ολέθριο και έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Τη νέα αυτή επιδημία ονομάζω ιατρογένεση, από τις ελληνικές λέξεις ιατρός και γένεσις. Στα ιατρικά συνέδρια συζητούνται διαρκώς τα δεινά που προκαλεί η πρόοδος της ιατρικής, οι ερευνητές εστιάζουν την προσοχή τους στη δύναμη της διάγνωσης και της θεραπείας να προκαλούν αρρώστιες, τα ιατρικά περιοδικά αφιερώνουν ολοένα περισσότερο χώρο σε παράδοξες βλάβες που προκαλεί η νοσηλεία των αρρώστων...".

Κερδίζοντας από απελπισία (;) και πλησιάζοντας την εξουσία (;)

                                                                                                        Του Χρήστου Μαντά,  
                 Στις προηγούμενες εκλογές, ζητούσαμε από το εκλογικό σώμα να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να νικήσει η ελπίδα τον φόβο. Είναι άραγε ίδιες οι συνθήκες τώρα;

   

Τις τελευταίες βδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά στις δημοσκοπήσεις και παρουσιάζεται με αέρα νίκης, αν γίνονταν τώρα εκλογές. Επιπλέον αυξάνεται, σύμφωνα πάντα με τις δημοσκοπήσεις, το ποσοστό του εκλογικού σώματος που ζητά την προσφυγή στις κάλπες. Όλα τα παραπάνω δημιουργούν, όπως λέγεται, μια δυναμική που είναι δύσκολο να αναστραφεί, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, το οποίο -θυμίζω- συμπεριλαμβάνει και δύο σίγουρες εκλογικές αναμετρήσεις για τις ευρωεκλογές και τις εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Όμως όλα τα παραπάνω εξελίσσονται σε συνθήκες νηνεμίας του κινήματος, τουλάχιστον προς το παρόν. Παρά τις προβλέψεις έγκυρων διεθνών αναλυτών για κοινωνική έκρηξη, και παρά την καταχνιά που σκεπάζει σαν την αιθαλομίχλη, μάλλον σε μαζική κλίμακα, τις ψυχές των ανθρώπων γύρω μας.

Πέρα από τα όποια ερευνητικά δεδομένα, αυτή η μαζική κατάθλιψη, όπως πολλές και πολλοί την χαρακτηρίζουν, βρίσκεται δίπλα μας, στην καθημερινότητά μας.

Όμως εμείς, τουλάχιστον στις προηγούμενες εκλογές, ζητούσαμε από το εκλογικό σώμα να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να νικήσει η ελπίδα τον φόβο.
Είναι άραγε ίδιες οι συνθήκες τώρα;

Κατά την άποψη του γράφοντος, μάλλον έχουμε ριζικές μεταβολές. Όχι μόνο συγκριτικά με την κατάσταση πριν το Μάϊο και τον Ιούνιο ή λίγο μετά. Αλλά ακόμα και σε σχέση με τους πρώτους μήνες μετά τον σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης. Και εννοώ βεβαίως ριζικές μεταβολές στο πώς ο «πραγματικός» κόσμος, όπως συνηθίζουμε να λέμε, αντιλαμβάνεται την προοπτική έλευσης του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση. Τι συναισθάνεται, τι ψυχανεμίζεται και τι προσδοκά ο κόσμος αυτός τώρα;

Επιχειρώντας μια περιγραφή απολύτως εμπειρική, έστω χωρίς ιδιαίτερη τεκμηρίωση, και πάντως χωρίς να θέλω να ισοπεδώσω καταστάσεις, φαίνεται ότι οι προσδοκίες του κόσμου γίνονται πιο «ρεαλιστικές», αλλά την ίδια στιγμή το συναίσθημά του «πέφτει»: ο ενθουσιασμός και η διάθεση για συμμετοχή μειώνονται, η απόσταση και η αποχή από την «πολιτική» καταγράφονται είτε ως έλλειψη αποφασιστικότητας για την επιλογή, είτε ως αποστροφή για κάθε τι πολιτικό.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Και κυρίως εμείς, ο ΣΥΡΙΖΑ, τι κάνουμε;

Προσωπικά νομίζω ότι όλα αυτά, πέρα από την ανησυχία που μπορεί σε πρώτο επίπεδο να μας δημιουργούν, μας προκαλούν να σκύψουμε πιο βαθιά. Να βρεθούμε πιο κοντά σε έναν κόσμο που ωριμάζει με πολλές δυσκολίες και αντιφάσεις.

Θα πρόσθετα ότι αυτή η αίσθηση της απελπισίας, ή ακριβέστερα μια διαδικασία πένθους για τις πολλαπλές απώλειες που έχει υποστεί ο λαός μας σε πραγματικό και συμβολικό επίπεδο, δεν αποτελεί αναπόφευκτα παράγοντα εξαρχής και εκ των προτέρων αποτρεπτικό για την ουσιαστική συμμετοχή, αλλά και για μεγάλες, ριζικές αλλαγές.

Πολλές φορές επαναλαμβάνουμε μονότονα και χωρίς να το ψάχνουμε σε βάθος ότι η ενεργός συμμετοχή και στήριξη του κόσμου, η αποτροπή της λειτουργίας της ανάθεσης κλπ. είναι κρίσιμα για την έκβαση της μάχης που δίνουμε ή που θα δώσουμε, με την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Σωστά! Αλλά τι ακριβώς εννοούμε συμμετοχή; Και σε ποια επίπεδα; Πώς, πού και πότε; Αυτά μάλλον συνθηματολογικά μέχρι τώρα μας έχουν απασχολήσει.

Ταυτόχρονα με αυτά, υπάρχει ένα «ρεύμα» και εντός των οργανωμένων μας δυνάμεων και εκτός, που «σκοτώνεται» για συμμετοχή σε όργανα, σε θέσεις, σε υποψηφιότητες κλπ.

Εκεί που κάποτε δεν μπορούσαμε να βρούμε «άνθρωπο», τώρα βρισκόμαστε μπροστά στις ...δυσκολίες επιλογής. Φυσιολογικό; Απόλυτα, θα απαντούσα.

Αλλά πώς ένα κόμμα της αριστεράς, πολύ νέο ακόμα και πολύ ανώριμο -αν και αποτελείται, τουλάχιστον σε κεντρικό επίπεδο, και από πολύ παλιές καραβάνες-, διαχειρίζεται μια τέτοια κατάσταση; Ποια είναι η αριστερή στάση απέναντι στο συγκεκριμένο πρόβλημα; Δύσκολη η απάντηση, στο βαθμό που η θεσμική θωράκιση (αυτή που εξασφαλίζει δημοκρατικές διαδικασίες, ή ακόμη και αμεσοδημοκρατικές) δεν μπορεί εύκολα να αποτρέψει φαινόμενα παραγοντισμού, δημοφιλίας που έχει αποκτηθεί μέσα από τον στρεβλωτικό πομπό των ΜΜΕ, ιδιοτέλειας κλπ. Επιπλέον, σε τέτοιες συνθήκες εύκολα καλλιεργούνται στερεότυπα που καμιά σχέση δεν έχουν με το πραγματικά λαϊκό και δημοκρατικό πρόταγμα της Αριστεράς (στοχοποιούνται άνθρωποι κλπ).

Συνεπώς, τι κάνουμε;

Καμιά φορά η επιθυμία και η βιασύνη που δημιουργείται εξ αυτής [της επιθυμίας], απόλυτα ανθρώπινες καταστάσεις κατά τα άλλα, μας οδηγούν σε επιμέρους και όχι συνολικά συμπεράσματα. Η σφοδρή επιθυμία, ας πούμε, ημών των συριζαίων να ανατρέψουμε την μνημονιακή συγκυβέρνηση, κάποιες φορές μας εμποδίζει να δούμε την συνολική κοινωνική πραγματικότητα και το μέγεθος των προβλημάτων που έχουμε μπροστά μας. Αυτή η κατάσταση αυτοτροφοδοτείται όταν η «ενέργειά» μας καταναλώνεται στο να «λύσουμε» διάφορα εσωκομματικά ζητήματα και αντιθέσεις και μας αποκόπτει από την κοινωνική πραγματικότητα.

Χρειάζεται λοιπόν αίσθηση του ιστορικού χρόνου, αλλά και της ιστορικότητας της χρονικής περιόδου που διανύουμε. Συνολική αντίληψη της πραγματικότητας και των ζητημάτων που θέτει η πραγματικότητα αυτή. Και συνολική επαναδιατύπωση, στις σημερινές συνθήκες, των νοημάτων που συνοδεύουν και συναποτελούν τις μεγάλες ανατροπές.

Και η απελπισία που ζούμε γύρω μας ή και μέσα μας έχει νόημα. Και μπορεί και να κερδίζει, ακόμα, ή στη συγκεκριμένη περίπτωση να κερδίσει - και ξαφνικά (;) να μεταλλαχθεί σε ελπίδα.

Και η αίσθηση του πλησιάσματος της εξουσίας, καθώς και τα συμπαρομαρτούντα φαινόμενα, έχουν νόημα - και οφείλουμε να το αντιλαμβανόμαστε.

Και τα δύο μπορεί να γίνουν, ή να μην γίνουν, ή βεβαίως να γίνουν διαφορετικά.

Ως επίλογο αντιγράφω το οπισθόφυλλο από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη «Μελαγχολία και πολεμική» (εκδόσεις Θεμέλιο, 2002)1:

«Καμμιά απαισιοδοξία δεν είναι νοητή χωρίς ρητή ή σιωπηρή αναφορά σε μια καλύτερη πραγματικότητα, που κάποτε υπήρξε ή θα έπρεπε να υπάρξει και καμμιά αισιοδοξία δεν μπορεί να θεωρηθεί εύλογη αν δεν αναφέρεται στην υπερνίκηση των υφιστάμενων κακώς κειμένων. Γιατί, αν αποδεχτούμε την ανθρώπινη πραγματικότητα όπως ήταν και εξακολουθεί να είναι, δίχως την παραμικρή επιθυμία για τούτη ή εκείνη την αλλαγή, και δίχως να τρέφουμε κανένα φόβο και καμμιά ελπίδα ως προς τις ενδεχόμενες μεταβολές της, τότε γίνεται περιττή κάθε αισιόδοξη ή απαισιόδοξη στάση. Κάτι τέτοιο όμως θα σήμαινε πάγωμα του κόσμου κάτω από τα μάτια μιας άπειρης διάνοιας. Η ανθρώπινη πραγματικότητα υπάρχει και ζεί από τους φόβους και τις ελπίδες, από τις θετικές και τις αρνητικές αξιολογικές κρίσεις που συνδέονται ουσιωδώς με την ίδια και δεν είναι απλώς αποτελέσματα αλλά και κινητήρια αίτια των εσώτερων μετατοπίσεων και μεταστροφών της».

Ο Χρήστος Μαντάς είναι βουλευτής Ιωαννίνων του ΣΥΡΙΖΑ.
_____________

[1] Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από το αντίστοιχο δοκίμιο-κεφάλαιο-άρθρο (1997), εξαιρετικά σημαντικό κατά τη γνώμη μου.

"...για το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία..." ή τι κάνεις Γιάννη? κουκιά σπέρνω...

Το παρακάτω είναι ανάρτηση στο  facebook  του  χρήστη " Συριζα Πρέβεζας"
Δείγμα πως κάποιοι την πραγματικότητα ούτε μέσα από υπαινικτικό  κείμενο δεν μπορούν να την δουν... Και αν  είναι   " ειρωνεία  "  δηλαδή  "αυθεντική κριτική ματιά" , τότε που πάει  το βαρύγδουπο συμπέρασμα ?  Και ποιες προσπάθειες  να  ανοιχτεί ο  ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία   πλήττει  το κείμενο ?  Μήπως τις προσπάθειες κάποιων στην Πρέβεζα να κλεισθούν στον εαυτό τους, στους συγγενείς και τους φίλους τους  και να κάνουν τον ΣΥΡΙΖΑ ακριβές αντίγραφο του δογματικού εαυτού τους?
Πάντως όπως κατάλαβε το κείμενο  αυτός που το σχολίασε στην ανάρτηση,  το κατάλαβε και το σαμαρικό  "antinews"  (http://www.antinews.gr/2013/12/03/236977/) .
Περίεργη ομοιότητα αντιλήψεων...

Ο Συριζα Πρέβεζας κοινοποίησε σύνδεσμο από Nikos Theotokas.

6 ώρες πριν

Η λαϊκιστική πλευρά του Κρατερού που δεν την γνωρίζαμε! Η ειρωνεία του πλήττει την προσπάθεια για το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία.

Ο Δεκάλογος του Συνεπούς Αριστερού - Η Αυγή Online

www.avgi.gr

Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ προσεγγίζει γοργά προς την κυβερνητική εξουσία, καλό θα ήταν να υπάρξει κάποιου είδους κώδικας δεοντολογίας του Συνεπούς Αριστερού. Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να εξελιχθεί το κόμμα σε ΠΑΣΟΚ, πράγμα που ήδη επισημαίνουν και προεξοφλούν όχι μόνο το ΚΚΕ, αλλά και άλλοι Συνεπείς

Επιτέλους !

                                                              Του  Κώστα Καναβούρη (Αυγή, 22/9/2013) 

Επιτέλους! 

Τι άλλο χρειάζεται να γίνει ώστε να αντιληφθεί και να πράξει αναλόγως η ευρύτατη πλειοψηφία του ελληνικού λαού ότι η δημοκρατία στη χώρα μας βρίσκεται υπό απηνή διωγμό; Αδιαφόρησε -αυτή η ευρύτατη πλειοψηφία, όσο πικρό κι αν ακούγεται- για τους ξυλοδαρμούς των μεταναστών, για τα μαχαιρώματα κατά συρροή, κατ' επάγγελμα και κατ' εξακολούθηση σε ανθρώπους που η αγριότητα της παγκοσμιοποίησης τους έριξε στη χώρα μας, αδιαφόρησε για τους νεκρούς μετανάστες από ξύλο ή από λεπίδι ή από υπερβολική δόση καθαρής αστυνομίας και να που φτάσαμε στο θανατηφόρο μαχαίρωμα από χρυσαυγίτικο χέρι του 34χρονου Παύλου Φύσσα. Και όχι μόνο αδιαφόρησε αυτή η ευρύτατη πλειοψηφία στους ολοένα και διευρυνόμενους (κάτι που τρομακτικά συνεχίζεται) θυλάκους του εκτρωματικού ιδεολογήματος του ναζισμού, αλλά και άφησε μεγάλο (ολοένα και μεγαλύτερο, φευ) τμήμα της να ενθυλακωθεί σ' αυτούς υποκύπτοντας στη γελοιότητα του τάχα μου αντισυστημικού λόγου της Χρυσής Αυγής, υπό τους κλαυθμούς όσων υπερασπίζονται παντί τρόπω τη γενική και συμπαγή ιδέα ενός μυγιάγγιχτου λαού που δεν φταίει ποτέ, αλλά παρασύρεται από το "κακό" και "ανάλγητο" σύστημα.

• Ένας μαχαιροβγάλτης ναζί της Χρυσής Αυγής με μια μαχαιριά έκοψε για πάντα την τεντωμένη χορδή μιας μουσικής, αφήνοντας λειψή την μπάντα της δημοκρατίας. Λοιπόν; Τι θα κάνει τώρα η άσπιλος κόρη που ονομάζεται "Ευρύτατη Πλειοψηφία" αλλά δεν γνωρίζει κατά πού πέφτουν το Κερατσίνι και η Αμφιάλη όπου έγινε το φονικό; Επιτέλους! Τι άλλο χρειάζεται αυτή η ευρύτατη πλειοψηφία για να νιώσει ενοχή και να πράξει αναλόγως;

           Και τώρα; Τι θα πει και, προπαντός, τι θα πράξει αυτή η άμωμη (κι ας διατήρησε εξαιρετικά στενή σχέση ως αντίληψη ζωής και ευτυχίας με τον Μαμμωνά) πλειοψηφία τώρα που βλέπει σφαγμένο ένα δικό της παιδί (υπό την έννοια μιας στείρας ιθαγένειας) έξω από την πόρτα της; Ένα παιδί βεβαίως που δεν ανήκε στην ευρύτατη πλειοψηφία της χασμώμενης δημοκρατίας, που η ανατρεπτική της διάθεση εξαντλείται στην "Ανατροπή" του Πρετεντέρη, του μόνου ανθρώπου (συγγνώμη, υπάρχουν και αρκετά άλλα είδη ανθρώπου που το κάνουν) ο οποίος καταφέρνει διαρκώς να είναι κατώτερος του εαυτού του και ανώτερος των προσδοκιών του.

           Αντιθέτως, ο Παύλος Φύσσας ήταν ένας ζωηρός πολίτης: στη μουσική, στην άποψη, στη δράση και προπαντός σ' αυτή την απόλυτα επαναστατική καθημερινότητα, όπου το σώμα επιμηκύνεται μέχρι τη σκέψη. Και είναι ευάλωτο επειδή γύρω του δεν υπάρχει σώμα Πολιτείας (κοινωνία και κράτος) για να προστατέψει τα πιο ακριβά παιδιά του. Σώμα επιμηκυμένο μέχρι τη σκέψη, σώμα τεντωμένο μέχρι τη μουσική που γίνεται μουσική πράξη, είναι εύκολο να κοπεί. Κι αυτό έγινε το βράδυ της περασμένης Τρίτης, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα προς Τετάρτη: ένας μαχαιροβγάλτης ναζί της Χρυσής Αυγής με μια μαχαιριά έκοψε για πάντα την τεντωμένη χορδή μιας μουσικής, αφήνοντας λειψή την μπάντα της δημοκρατίας.

 

Η εξαφάνιση του μαθήματος της φυσικής αγωγής από την εκπαίδευση είναι εγκλημα  σε βάρος της νεολαίας !

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του Αθλητικού Τμήματος  του ΣΥΡΙΖΑ

Η μείωση των ωρών διδασκαλίας της Φυσικής Αγωγής στο ωρολόγιο πρόγραμμα όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων, στα όρια της πλήρους εξαφάνισης, είναι απότοκο της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών στο δημόσιο σχολείο.

Έχει προηγηθεί από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ η πλήρης αποδιάρθρωση των αθλητικών θεσμών και δομών στην εκπαίδευση, όπως η συνολική απαξίωση των αναλυτικών προγραμμάτων Φυσικής Αγωγής, η διάλυση των Τάξεων Αθλητικής Διευκόλυνσης, η κατάργηση των σχολικών αγώνων, η κατάργηση των Γραφείων Φυσικής Αγωγής, ο εξοστρακισμός από το Ενιαίο Λύκειο και τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, η πλήρης αποδέσμευση της Φυσικής Αγωγής από το σύστημα παιδαγωγικής αξιολόγησης των μαθητών.

Εάν στα παραπάνω προστεθούν οι ελλείψεις αθλητικών υποδομών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και η υποχρηματοδότηση του αθλητισμού στα σχολεία, οδηγούμαστε στη χειρότερη κατάσταση της Φυσικής Αγωγής από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους και οπωσδήποτε τη χειρότερη ανάμεσα σε όλες τις χώρες, τουλάχιστον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πολιτική που υλοποιήθηκε από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και εντείνεται κατ’ επιταγή της τρόικα στον τομέα της Φυσικής Αγωγής στην εκπαίδευση, οδηγεί σε δυσμενέστατες και μακροχρόνιες βιολογικές, φυσικές, ψυχικές και πνευματικές επιπτώσεις στους μαθητές.

Αυτή είναι μια εγκληματική πολιτική εις βάρος της νέας γενιάς, της υγείας των πολιτών, της εθνικής οικονομίας και της κοινωνίας γενικότερα.

Είναι μια πολιτική που αντιτίθεται στις επιταγές του Συντάγματος στο οποίο ρητά αναφέρεται: «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους, έχει δε ως σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και Φυσική Αγωγή των Ελλήνων». Αντιτίθεται ακόμη στις επιταγές της UNESCO, στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις οδηγίες των διεθνών εκπαιδευτικών και ερευνητικών φορέων.

Η πολιτική αυτή θα συντριβεί και θα αποτελέσει παρελθόν από την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι η Φυσική Αγωγή στην εκπαίδευση αποτελεί την πρώτη και αδιαπραγμάτευτη επιλογή του στην εφαρμογή της αθλητικής του πολιτικής. Βασικό και συστατικό στοιχείο της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της σχολικής δραστηριότητας.

Με κυβέρνηση αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, τα άμεσα μέτρα αποκατάστασης και επανένταξης της Φυσικής Αγωγής στη ζωή του σχολείου είναι δεδομένα:

• 3 ώρες εβδομαδιαία σε όλες τις βαθμίδες της βασικής εκπαίδευσης

• ουσιαστική ένταξη στη προσχολική αγωγή

• αναδιοργάνωση της Φυσικής Αγωγής στη τριτοβάθμια εκπαίδευση

• εκσυγχρονισμός των αναλυτικών προγραμμάτων

• κάλυψη των οργανικών κενών γυμναστών

• ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και προληπτικός έλεγχο της υγείας των μαθητών

• θεσμοθέτηση εναλλακτικών μορφών άσκησης

• σύνδεση με την περιβαλλοντική εκπαίδευση και τα προγράμματα υγείας

• σύνδεση του σχολείου με τις δημόσιες αθλητικές εγκαταστάσεις    

 Η αντιαθλητική πολιτική της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και τρόικα θα ανατραπεί !

 

    27 Αυγούστου 2013                                                                                                                                   Το Αθλητικό Τμήμα