Ο Μαντέλης και η ομερτά πολιτικών και ΜΜΕ

                            Του Στέλιου Κούλογλου , Tvxs, 27.5.2010

               Η κατάθεση του Τ. Μαντέλη στην Εξεταστική Επιτροπή δεν είναι εξοργιστική μόνο επειδή ομολόγησε ότι δωροδοκήθηκε. Αν ο πρώην υπουργός διέθετε στοιχειώδη τσίπα, θα έπρεπε να ζητήσει συγνώμη από τον ελληνικό λαό, τα σημερινά δεινά του οποίου σχετίζονται άμεσα με το φαγαπότι και τις ρεμούλες στις οποίες συμμετείχε. Θα έπρεπε επίσης να επιστρέψει στο ελληνικό κράτος τα ποσά που του ανήκουν, ως μια ελάχιστη χειρονομία πραγματικής μετάνοιας.

          Αντίθετα, ταμπουρωμένος πίσω από την ασυλία της παραγραφής, ο κ. Μαντέλης αρνήθηκε να συνεισφέρει έστω και στοιχειωδώς στην αποκάλυψη της αλήθειας για το μεγάλο σκάνδαλο που ταλαιπωρεί τόσα χρόνια την χώρα του . Οι δικαιολογίες ήταν προκλητικές: τα 200.000 μάρκα που τσέπωσε το 1998, υποτίθεται για την προεκλογική εκστρατεία του... 2000, ήρθαν στον λογαριασμό του από κάποιο πρόσωπο που δεν γνώριζε και δεν θέλησε να μάθει ποιό ήταν. Το ίδιο και για τις άλλες 250.000 που προστέθηκαν αργότερα στον λογαριασμό του στην Ελβετία, για τις οποίες δεν φρόντισε να μάθει όχι μόνο ποιος τις κατέθεσε αλλά ούτε και γιατί !!

           Δεν έφτανε η κοροϊδία, ο κ. Μαντέλης φρόντισε να προειδοποιήσει και όσους συναδέλφους του, κυρίως από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, θα παρατραβούσαν την υπόθεση. Η δωροδοκία σε υπουργικό επίπεδο φτάνει τα 10 εκατ. μάρκα και όχι τα ψίχουλα στα οποία αρκέστηκε η ταπεινότητα του, φρόντισε να ενημερώσει τα μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής. Η προειδοποίηση είναι σαφής: κοιτάξτε να μην ανοίξω το στόμα μου.

           Θυμίζοντας ότι η ομερτά -ο νόμος της σιωπής της Μαφίας- πρέπει να τηρείται απ όλα τα μέλη αλλά και κρατώντας μια τόσο προκλητική στάση, ο κ. Μαντέλης δείχνει να κάνει ίδιο λάθος στο οποίο πέφτουν και πολλοί νυν συνάδελφοι του: να υποτιμά την κοινωνική αγανάκτηση που διαρκώς συσσωρεύεται. Δεν μπορείς σε μια χώρα όπου οι συνταξιούχοι των 500 ευρώ στερήθηκαν τις συντάξεις τους, να υποστηρίζεις ότι για το... ευτελές ποσό των 450.000 κανείς δεν θα χαράμιζε την καριέρα του ή ότι σε υπουργικό επίπεδο τα «φιλοδωρήματα» είναι πολύ υψηλότερα.

            Η κοινωνική αγανάκτηση είναι που ανάγκασε την αγκυλωμένη Ελληνική δικαιοσύνη να κινηθεί εναντίον του κ. Μαντέλη και θα κρίνει τελικώς αν το σκάνδαλο της Siemens θα τεθεί κάποια στιγμή στις πραγματικές του διαστάσεις. Γιατί ακόμα και από την κατάθεση Μαντέλη, πιο εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι καμία εμπλεκόμενη πλευρά, κόμματα, δικαιοσύνη, πολιτικοί δεν προτείνουν το αυτονόητο: ότι η διερεύνηση της υπόθεσης πρέπει να συμπεριλάβει, πέρα από την Siemens, και την Ιντρακόμ στην οποία, από κοινού με την γερμανική εταιρεία, δόθηκαν οι συμβάσεις που ως διοικητής δημόσιων οργανισμών και αργότερα ως υπουργός υπέγραψε ο αργυρώνητος Μαντέλης και τώρα μπαίνουν στο μικροσκόπιο.

          Γιατί θα πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία και απόδειξη της αδιαμφισβήτητης ελληνικής τιμιότητας: η μεν Siemens δωροδοκεί τους πάντες αλλά η συνέταιρος ελληνική εταιρεία του κ. Κόκκαλη δεν δωροδοκεί κανένα. Με την εξαίρεση ελάχιστων δημοσιευμάτων τα ΜΜΕ κρατάνε επίσης ένοχη σιωπή. Ο Δ. Παπαδημούλης πρότεινε στην Εξεταστική Επιτροπή να κληθεί για να καταθέσει ο κ. Κόκκαλης. Απομένει να δούμε τι στάση θα κρατήσουν οι συνάδελφοι του από τα άλλα κόμματα και οι «συνάδελφοι» των ΜΜΕ. Αν δηλαδή οι συνθήκες κοινωνικής έκρηξης που δημιουργούνται, θα σπάσουν την ομερτά.

Ένα σχεδιάγραμμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης

                                                Του Γεώργου Σταθάκη , Αυγή, 16.5.2010
           Τα αίτια του δημοσιονομικού προβλήματος προκύπτουν από μερικά βασικά δεδομένα που φωτίζουν, ίσως με απόλυτη διαύγεια, το πρόβλημα.

        Πρώτον, το χρέος είναι δημιούργημα της δεκαετίας του 1980. Το 1980 το χρέος ήταν μόλις 20% του ΑΕΠ, το 1990 ήταν 80% και το 1993 ήταν 120%. Έκτοτε περιστρέφεται γύρω στο 100-120% του ΑΕΠ.
      Δεύτερον, το χρέος προέκυψε από την επέκταση του κράτους στην οικονομία. Οι δημόσιες δαπάνες επεκτάθηκαν τότε από το 25% στο 40% του ΑΕΠ και λίγο αργότερα έφθασαν στο 45%, στο οποίο και μονιμοποιήθηκαν μέχρι σήμερα. Η επέκταση του κράτους έγινε για «καλό σκοπό», καθώς αφορούσε πρωτίστως την επέκταση των κοινωνικών δαπανών: της υγείας, της παιδείας και των συντάξεων. Επιπρόσθετα στη δεκαετία του 1980 το κράτος ανέλαβε τη διαχείριση του προβλήματος της «αποβιομηχάνισης» και των «προβληματικών»
       Τρίτον, η αύξηση των δημόσιων εσόδων υστερούσε πάντα των δαπανών. Για την ακρίβεια, ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός για τριάντα συνεχή χρόνια, με διακυμάνσεις από -5 (1999) έως -16% (1990), κατά μέσο όρο γύρω στο -7% του ΑΕΠ. Το γεγονός ότι το χρέος δεν είναι ακόμα μεγαλύτερο οφείλεται στις περιόδους χαμηλών επιτοκίων.Συνεπώς, το βασικό ερώτημα είναι γιατί τα έσοδα υστερούν πάντοτε των δαπανών, γιατί τελικά δεν σταθεροποιήθηκαν και αυτά στο 45% του ΑΕΠ, αλλά γύρω στο 35-40% του ΑΕΠ. Η απάντηση είναι απλή. Τα φορολογικά έσοδα προέρχονται από φόρους κατανάλωσης κατά τα δύο τρίτα και από άμεσους φόρους των μισθωτών στρωμάτων. Φόρους δεν πληρώνουν οι επιχειρήσεις, μεγάλες και μικρές, και τα ελεύθερα επαγγέλματα, επιστημονικά και μη. Καθώς το 20-30% των πιο ευκατάστατων στρωμάτων που ελέγχουν το 50% του ΑΕΠ δεν πληρώνουν φόρους, είναι αδύνατο να αυξηθούν τα έσοδα στο επιθυμητό ή το αναγκαίο επίπεδο.

“ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ”

  Το ποίημα αφιερώνεται σε αυτούς που χθες  στην Πρέβεζα  άκουγαν 

   (την καθοδήγηση  και άλλους)  να μιλάνε για "επαναστατικό μαρξισμό", 
   "λενιν",   "επανάσταση "  κλπ  και δεν είπανε  λέξη .

 

Μαρξ, 'Ενγκελς, Λένιν, Μπέμπελ και Μπουχάριν

τους στρίμωξα στο νου κουκί -κουκί.

Να με, λοιπόν, κατέκτησα την χάριν

να κρίνω με την διαλεκτική.

“Αχώριστος η θεωρία και η πράξη” -

συχνά σκοντάφτω στην εφαρμογή,

μα η κριτική μου πάντοτε εν τάξει,

όλους και όλα τα ελέγχει, τα εξηγεί.

Τις συγκεντρώσεις των προλεταρίων

απ'το παράθυρό μου τις κοιτώ

ως να συγκινηθώ μέχρι δακρύων

και γράφω στίχους πλέον των 100.

Τη σκέψη αφήνω διάφανο μπαλόνι

στον άδειο ν΄ανεμίζεται ουρανό,

να βλέπω την εντύπωση που απλώνει

το χρώμα που αντιφέγγει το κενό.

Τώρα το “Κάπιταλ” του Μάρξ κηρύττω,

μα αποφεύγω την κάθε συμπλοκή

γιατί, ξέρω, θανάσιμα θα πλήττω

αν κάποτε με βάλουν φυλακή.

ΥΓ: Όσοι διαβάσουν το ποίημα  θα δυσκολευτούν να αναγνωρίσουν τον ποιητή. 

Πρωτοβουλία Οικονομολόγων: Υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι

              Η βαθιά κρίση στην οποία οδήγησε την παγκόσμια οικονομία η νεοφιλελεύθερη στρατηγική οφείλεται σε δύο σοβαρές επιλογές. Στη συνεχή αφενός αναδιανομή του εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών και των λαϊκών τάξεων, με στόχο την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και του πλούτου των ανώτερων τάξεων, και με αποτέλεσμα τη μείωση της ενεργού ζήτησης. Στην επίσης συνεχή αύξηση του ιδιωτικού και δημοσίου χρέους της οικονομίας με στόχο την αντιστάθμιση με αυτό τον τρόπο της στασιμότητας ή μείωσης της ζήτησης από την πλευρά της πραγματικής οικονομίας.

             Η κυρίαρχη σήμερα προσέγγιση για την αντιμετώπιση της κρίσης, η προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τελικά η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, είναι αυτή που υποστηρίζει την εξασφάλιση πάση θυσία ακόμα και της εκβιαστικής κερδοφορίας του τραπεζικού και επιχειρηματικού κεφαλαίου, διαμέσου και πάλι της αναδιανομής του εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών, των κατώτερων εισοδημάτων, ειδικότερα των νέων, και φυσικά των ανέργων. Πρόκειται για την εξασφαλισμένη οδό προς την ύφεση, την ανεργία, την επιδείνωση των κοινωνικών υπηρεσιών, τη μείωση των συντάξεων, τη σοβαρή συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων και την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων.

Η εκτός σκηνής Αριστερά

                                                                   του Βασίλη Καρδάση  (Ελευθεροτυπία, 28 .4. 2010)

"Τυχαία γεγονότα, λόγια ασήμαντα, πρόχειρες αποφάσεις το πρωί
μηδαμινοί ισολογισμοί το βράδυ, κάτι όνειρα, κάποιες πράξεις

- και τέλειωσε η ζωή"

Τάσος Λειβαδίτης, «Στιγμή», Επιθεώρηση Τέχνης, 141 (1966) 

            Για τις δραματικές συνέπειες που θα βιώσουν άπαντες οι εργαζόμενοι από την κρίση που διανύουμε, δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία. Το ζήτημα είναι η πολιτική αντιμετώπιση της επερχόμενης κοινωνικής ασφυξίας. Εκεί υπάρχει σχεδόν απόλυτη απουσία προτάσεων. Από εκείνους που κατά τεκμήριο πολιτικής φιλοσοφίας και ιδεολογίας, συναθροίζοντας δε και την παράδοση κοινωνικών αγώνων, θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή. 

           Αναφέρομαι προδήλως στην Αριστερά, όχι στην αποστεωμένη και δογματική, αλλά στην ίσαμε πρόσφατα δημιουργική και ανανεωτική σε ιδέες και οράματα. Σ' εκείνη την Αριστερά που, παρότι τα μεταπολιτευτικά εκλογικά ποσοστά της σκορπούσαν απογοήτευση, η δύναμή της σε προτάσεις και καινοτομίες ήταν αντιστρόφως ανάλογη.

          ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ έδωσε πολλές το σύστημα. Η κρίση της διαχειριστικής πολιτικής, η πανθομολογούμενη χρεοκοπία του δικομματισμού, η ανυποληψία των πολιτικών εξουσίας σε μεγάλες μερίδες των πολιτών, δυστυχώς δεν αφήνει χώρο στην Αριστερά. Και δεν φταίνε οι Πρετεντεροτριανταφυλλόπουλοι· μην αναζητούμε άλλοθι για τη δική μας αναξιοπιστία.

           ΟΤΑΝ η κοινωνία απαιτεί ρεαλιστική ανάλυση των αιτίων της συμφοράς και η Ανανεωτική Αριστερά αναμασά με ελάχιστες παραλλαγές τη χρονίως κενή και ανέξοδη ρητορεία του Περισσού περί μονοπωλίων και ιμπεριαλισμού.

           ΟΤΑΝ απουσιάζει έστω και μία εφικτή και συνεπώς άμεσης προτεραιότητας πρόταση για τη διέξοδο από το τούνελ στο οποίο μας έριξε η συμμορία του δικομματισμού, ενώ αντιθέτως διεισδύουν στην Κουμουνδούρου προτάσεις για την οικειοθελή αποχώρηση από την ευρωζώνη, αύριο ενδεχομένως και από την Ευρώπη της πλουτοκρατίας.

           ΟΤΑΝ κυριαρχεί η άρνηση μιας ουσιώδους διερεύνησης της δικής μας πολιτικής συμμετοχής στη διαμόρφωση του κοινωνικού προβλήματος. Ναι, στο μέτρο που αναλογεί προφανώς στη δική μας κουλτούρα και νοοτροπία, χωρίς να αναιρείται, ούτε να συγκαλύπτεται η τεράστια και καθοριστική συμβολή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

           ΟΤΑΝ διαιωνίζεται ανοήτως η ενδοκομματική εμμονή σε διχαστικά διλήμματα που δεν αφορούν κανέναν άλλο, παρά τη διατήρηση ισορροπιών ανάμεσα στις τάσεις και, το χειρότερο, την ικανοποίηση προσωπικών προταγμάτων των κορυφαίων του μηχανισμού.

           ΟΤΑΝ έχει χαθεί και η ελάχιστη επικοινωνία μ' εκείνο το τμήμα της διανόησης που παρήγαγε πολιτική και ιδεολογία κατά το παρελθόν και ανήκε στην πρωτοπορία της ανανεωτικής σκέψης, χάριν ενός κενολόγου επαναστατισμού.

           ΤΟΤΕ η Ανανεωτική Αριστερά βρίσκεται εκτός σκηνής με δική της ευθύνη.

Η εξέγερση του Αλή πασά και η Ελληνική Επανάσταση: Μια παράλληλη θεώρηση

                                                                                Του Αλέξη Πολίτη, Αυγή 28.3/3.4.2010

 Α. Από το 1801 μέχρι την Επανάσταση

               Να φανταστούμε για λίγο τον χώρο της νότιας βαλκανικής χερσονήσου, από τα μέρη της νότιας Αλβανίας έως τη σημερινή Ελλάδα μαζί και τα παράλια της Μικρασίας, και να μεταφερθούμε νοητά δύο αιώνες και κάτι πιο πίσω, ας πούμε στα 1801. Ο προηγούμενος αιώνας που μόλις έκλεισε είχε φέρει σημαντικές αλλαγές σ’ ολόκληρη την περιοχή: ο πληθυσμός πύκνωσε, κάποιοι μικροί ορεινοί οικισμοί μετατράπηκαν σε πολιτείες, καινούρια χωριά έκαναν την εμφάνισή-τους, καινούρια καλλιεργήσιμα εδάφη είχαν προστεθεί στα παλιά, καθώς οι πλαγιές των βουνών ξεχερσώνονταν και αποκτούσαν πεζούλες, καινούριες καλλιέργειες δημητριακών, όπως το καλαμπόκι, επέτρεπαν περισσότερα πλεονάσματα για το εμπόριο.

             Και το εμπόριο, άλλωστε, είχε κι αυτό αλλάξει: είχαν πια δημιουργηθεί ελληνόφωνες παροικίες και στη κεντρική Ευρώπη, γύρω από τον Δούναβη και τους παραποτάμους-του, από το Μόναχο και τη Βιέννη ώς το Βουκουρέστι και το Γαλάτσι, και πιο πέρα, ώς το Κισνόβι και την Οδησσό ανατολικά, και ώς τη Λιψία στα δυτικά, καθώς και σε πολλά λιμάνια της Μεσογείου· Τεργέστη, Βενετία, Ανκόνα, Λιβόρνο, Μασσαλία. Ένα δίκτυο ελληνόφωνων εμπόρων στην κεντρική Ευρώπη, λοιπόν, με ανταποκριτές στα ελληνικά κέντρα --Θεσσαλονίκη, Γιάννινα, Πήλιο, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη-- αλλά και στην ενδοχώρα, που στα 1801, τη συμβατική-μας χρονιά, είχε επαρκώς στερεωθεί, παρά τον διαρκή ανταγωνισμό με τους Ευρωπαίους, καθώς μια εμπορική τάξη διαμόρφωνε τώρα ένα ισχυρό δικό-της πρόσωπο.

            Έφτιαχνε σχολεία, όπου δάσκαλοι σπουδαγμένοι στην Ευρώπη άρχιζαν να διδάσκουν με νεοτερικές μεθόδους τα καινούρια αντικείμενα, και παράλληλα διεκδικούσε την πολιτική υπεροχή στα κοινοτικά συμβούλια των ελληνικών πόλεων, ενίοτε επηρέαζε μάλιστα και την εκλογή των επισκόπων, των παραδοσιακών ηγετών της κοινότητας, σύμφωνα με το οθωμανικό σύστημα των millet. Αυτή η εμπορική τάξη θα αναδειχθεί ως κεντρικός πρωταγωνιστής-μας σ’ ετούτη εδώ τη σύντομη παρουσίαση.

Διορισμοί στην Βουλή… Καμία θέση από τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ …

Πέρασαν 6 μέρες από την δημοσίευση   στην έντυπη έκδοση του «Πρώτου Θέματος»  της  21^ης  Μαρτίου 2010 για τους διορισμούς στην Βουλή. Καμία απάντηση, θέση, άποψη δεν είδα μέχρι σήμερα από τους εμπλεκόμενους του ΣΥΝ.Γράφει το "Πρώτο Θέμα" : « …Και ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού κ. Αλέκος Αλαβάνος έβαλε κόσμο στη Βουλή, ενώ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Θανάσης Λεβέντης έχει διορίσει μέσω του πρώην αντιπροέδρου κ. Γιάννη Δραγασάκη τον γιο του…»

Στον κατάλογο που δημοσιεύει η εφημερίδα οι παρακάτω διορισμοί έγιναν από τον ΣΥΡΙΖΑ.

 «19.           Μ.Γ.                             ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

  61.           Π.Χ.                                 Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

116.      Π.ΚΩΝ.                            ΠΡ.   Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

131.         Λ.Σ.                              ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΣΤ’ ΑΝΤΙΠΡ. ΒΟΥΛΗΣ

132.        Ζ.ΑΙΚ.                           ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΣΤ’ ΑΝΤΙΠΡ. ΒΟΥΛΗΣ

147.         Λ.Μ.                                 ΠΡ. Κ.Ο.   ΣΥΡΙΖΑ

175.          Π.Δ.                                  ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΣΥΡΙΖΑ»

Αξίζει να σημειωθεί ότι το μοναδικό κόμμα που δεν έκανε διορισμούς στην Βουλή είναι το ΚΚΕ.

Στο blog “left liberal synthesis”  διαβάζω και μεταφέρω :

« …Και τώρα μερικές εμετικές διστάσεις

Εκτός από τα προφανή πολιτικά απορρίμματα των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ στο πάρτυ συμμετέχουν ο super star του εκσυγχρονισμού Σημίτης, ο κυκλοθυμικός συγγραφέας Αλαβάνος,ο απόφοιτος του LSE Δραγασάκης, αλλά και ο προσηνής «ανανεωτικός» Λεβέντης δεν αντέχει και διορίζει τον γιο του!!! …»

Κάποιοι θα θεωρήσουν ασήμαντο το γεγονός. Κάποιοι άλλοι θα πιστοποιήσουν την άποψή τους «όλοι το ίδιο είναι…» .

Εμείς όμως τα  απλά μέλη του ΣΥΝ , δεν μπορούμε να το χωνέψουμε εύκολα … Χωνέψαμε, αφού στείλαμε στο σπίτι του τον Κοροβέση, τα περί Siemens, Φλωράκη, Κύρκου κλπ.  Χωνεύουμε το μοίρασμα της "πίτας" (αμειβόμενες θέσεις κλπ)   μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.

  Περιμένουμε απαντήσεις…