Έρικ Χομπσμπάουμ: Η παγκόσμια αταξία στις αρχές του 21ου αιώνα

                                                                 Συνέντευξη του Έρικ Χομπσμπάουμ*

            Ο μεγάλος μαρξιστής ιστορικός μιλάει για τις ανατροπές στην παγκόσμια τάξη, τις αλλαγές στον κόσμο της εργασίας, τους νέους ταξικούς διαχωρισμούς, την Κρίση του 1929 και τη σημερινή, το έθνος-κράτος, τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις και τα υπερεθνικά μορφώματα

         * Το βιβλίο σας Εποχή των άκρων τελειώνει το 1991 με ένα πανόραμα των σαρωτικών αλλαγών σε όλο τον πλανήτη -- την κατάρρευση των ελπίδων της Χρυσής Εποχής για παγκόσμια κοινωνική πρόοδο. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες εξελίξεις στην παγκόσμια ιστορία από τότε;

            Διακρίνω πέντε βασικές αλλαγές. Πρώτον, τη μετατόπιση του οικονομικού κέντρου του πλανήτη από τον Βόρειο Ατλαντικό προς τη Νοτιοανατολική Ασία. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε στην Ιαπωνία τις δεκαετίες του 1970 και 1980, αλλά η άνοδος της Κίνας, από τη δεκαετία του 1990 και μετά, είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Δεύτερον, ασφαλώς, την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, την οποία είχαμε προβλέψει, χρειάστηκε όμως πολύ καιρό για να εκδηλωθεί. Τρίτον, την παταγώδης αποτυχία της προσπάθειας των ΗΠΑ να κατακτήσουν τον ρόλο της μοναδικής ηγέτιδας δύναμης μετά το 2001 -- η αποτυχία είναι ολοφάνερη. Τέταρτον, την ανάδυση μιας νέας ομάδας αναπτυσσόμενων χωρών --«των brics» (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα)-- ως πολιτικής οντότητας, που δεν είχε συντελεστεί όταν έγραφα την Εποχή των άκρων. Και, πέμπτον, την αποσάθρωση και συστηματική αποδυνάμωση της εξουσίας των κρατών: της εξουσίας των εθνικών κρατών στις επικράτειές τους, αλλά και, σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, κάθε είδους αποτελεσματικής κρατικής εξουσίας. Είναι κάτι που ίσως ήταν προβλέψιμο, αλλά συνέβη με ταχύτητα που δεν την περίμενα ποτέ.

To περιοδικό “Ο Πολίτης”: ένα εργαστήριο αριστερών ιδεών και αισθημάτων”

Αναρτώ  από τα «Ενθέματα» της Αυγής (6.6.2010) την συζήτηση  των Διονύση Καψάλη, Αριστείδη Μπαλτά και Παντελή Μπουκάλα, που έγινε στο χώρο του αναγνωστηρίου των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) με αφορμή τα 2 χρόνια από τον θάνατο του Άγγελου Ελεφάντη και είχε σαν θέμα το περιοδικό « ο πολιτης»

Την ώρα που  για μία ακόμα φορά ο  πολιτικός χώρος της ανανεωτικής αριστεράς  περνάει από χίλια κύματα,  με κίνδυνο  ακόμα και την  διάσπαση, είναι επίκαιρο να θυμηθούμε  τον ρόλο που είχε  το περιοδικό « ο πολιτης »   στην διαμόρφωση  και την υπεράσπιση των ιδεών της αριστεράς.

Τον  «πολιτη» τον γνώρισα το 1978. Εργαζόμουν σε βιβλιοπωλείο  και η δουλειά μου ήταν να αγοράζω βιβλία από τους εκδοτικούς οίκους. Έτσι γνώρισα τις εκδόσεις «Ολκός» και στην  συνέχεια το περιοδικό. Μπορώ να ισχυρισθώ σήμερα ότι  οι  πολιτικές μου απόψεις , όπως αυτές διαμορφώθηκαν   το 1979 ,   βρήκαν στήριγμα και επιχειρήματα στα κείμενα που δημοσιεύονταν στο περιοδικό . Μπορώ να ισχυρισθώ ακόμα – όση αμετροέπεια  και αν εκπέμπει αυτός ο ισχυρισμός μου – ότι όσοι δεν γνώρισαν το περιοδικό και τις ιδέες που αυτό εξέφραζε, δεν πήραν μυρουδιά το τι σημαίνει δημοκρατική  και ανανεωτική αριστερά. 

 Αναφέρει πιο κάτω ο Μπουκάλας : « Αν μας αφορά ο Πολίτης και τον συζητάμε τώρα, δεν είναι για να του κάνουμε μνημόσυνο αλλά για να δούμε αν τα σποράκια που έριξε άντεξαν πουθενά. Σε κομματικό σχηματισμό δεν άντεξαν. Ως προς αυτό, η ιστορία του Πολίτη συνολικά, και καθενός από τους ανθρώπους του ξεχωριστά, μπορούμε να πούμε ότι ήταν μια αποτυχία. Διότι σήμερα ο χώρος της Ανανεωτικής Αριστεράς, ή έστω ένα κομμάτι αυτής της Ανανεωτικής Αριστεράς ζητάει τη σύμπλευση με το ΚΚΕ. Ως προς αυτό οι ιδέες του Πολίτη, οι ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς νομίζω ότι ηττήθηκαν κατά κράτος, άσχετα με το αν υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να εμφορούνται από αυτές τις ιδέες, όπου κι αν βρίσκονται, και να θεωρούν την Αριστερά με τον τρόπο που ο Πολίτης προσπάθησε, δηλαδή ως μια διαρκή αμφισβήτηση, του εαυτού μας συμπεριλαμβανομένου — κυρίως όμως της Αριστεράς.»

Τα σποράκια που έριξε το περιοδικό   δεν  άντεξαν  γιατί οι πιο πολλοί  από όσους  διαχειρίζονται τις τύχες της Αριστεράς σήμερα, δεν είχαν μέχρι το 1989 καμία σχέση με την Αριστερά που  έσπερνε «ο Πολίτης». Εντάχθηκαν στην «ανανεωτική αριστερά» το 1992 , τους  φαινόταν λίγο δύσκολο  αυτό και το 2004 με την «αριστερή στροφή»  την βάφτισαν  «ριζοσπαστική» καταργώντας το "ανανεωτική" και λίγο αργότερα , αφού ουτε αυτό αρκουσε, "αντισυστηματική" .  Αυτοί λοιπόν ,όσες καλές προθέσεις και να έχουν , ήταν και είναι αδύνατον να κατανοήσουν ότι υπήρχαν αριστεροί που το 1981 διαδήλωναν υπέρ της «Αλληλεγγύης» στην Πολωνία.  Σήμερα στο όνομα της κομματικότητας  και της πλειοψηφίας, (προφανώς στο βάθος του μυαλού τους  έχουν τον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» του  οποίου και οι ίδιοι υπήρξαν θύματα)  ζητούν να συνεργασθούμε με τους τότε και σήμερα και πάντα οπαδούς του ολοκληρωτισμού.

      ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Των ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ :

 Ο Πολίτης υπήρξε το επίκεντρο της διανοητικής και πολιτικής δραστηριότητας του Άγγελου Ελεφάντη, έργο ζωής, ταυτισμένο μαζί του, όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, μέχρι και τον θάνατό του. Ταυτόχρονα, υπήρξε ένα περιοδικό με ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά και καθοριστική επίδραση στο χώρο των αριστερών ιδεών. Τιμώντας τη μνήμη του Άγγελου Ελεφάντη, καθώς στις 29 Μαΐου συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τον θάνατό του, ζητήσαμε από τον Διονύση Καψάλη, τον Αριστείδη Μπαλτά και τον Παντελή Μπουκάλα, τρεις ξεχωριστούς συνεργάτες του περιοδικού και στενά συνδεδεμένους με τον Άγγελο Ελεφάντη, να καταθέσουν τις σκέψεις τους, σε μια πρώτη προσπάθεια να προσεγγίσουμε τη διαδρομή, τη σημασία, τα χαρακτηριστικά αυτού του τόσο ιδιαίτερου περιοδικού. Τους ευχαριστούμε θερμά για την πρόθυμη ανταπόκριση και τη συμβολή τους. Η συζήτηση έγινε στον πάντα φιλόξενο χώρο του αναγνωστηρίου των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ).

Παντελής Μπουκάλας: Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος ο Άγγελος Ελεφάντης δεν θα αποδεχόταν αυτό που έχει κατά κόρον γραφτεί και ακουστεί: «ο Πολίτης του Άγγελου». Θα προτιμούσε να πούμε «ο Άγγελος του Πολίτη». «Ο Πολίτης του Άγγελου» είναι σαν να θέτει εξαρχής τον Άγγελο σε ένα υπερεπίπεδο από το οποίο διαφεντεύει. Μπορεί να συνέβαινε στην πραγματικότητα αυτό, αλλά τουλάχιστον η εικόνα της συλλογικότητας υπήρχε. Μιλάμε λοιπόν για τον Άγγελο του Πολίτη, και το θέμα είναι ποιοι είμαστε εμείς που μιλάμε, πού μιλάμε, από ποια θέση μιλάμε. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσω, εγώ τουλάχιστον, ότι δεν αισθάνομαι και δεν είμαι κληρονόμος των ιδεών του Ελεφάντη, γιατί ούτε ο ίδιος θα δεχόταν ότι απάρτισε ένα σύστημα ιδεών, το οποίο θα ήθελε να κληροδοτήσει. Περισσότερο θα ήθελε να πει ότι κληροδότησε ένα σύστημα αισθημάτων απέναντι στην Aριστερά, όχι ένα ολικό συγκεντρωτικό πράγμα που πρέπει εμείς ή ο οποιοσδήποτε να το συνεχίσουμε. Το λέω αυτό, για να μη δούμε πάλι γραμμένες τίποτα επιπολαιότητες για «τα ορφανά του Ελεφάντη». Ακόμη και αν εγώ αισθανόμουν τον Άγγελο σαν πνευματικό μου πατέρα, δεν θα μπορούσα να αυτοχαρακτηριστώ, και δεν θα δεχόταν να με χαρακτηρίσει οποιοσδήποτε άλλος, «ορφανό του Άγγελου». Είμαι ορφανός πολλών πατεράδων, όπως είμαστε όλοι μας ορφανοί πολλών πατεράδων, κι αυτό απορρέει και από τη συλλογικότητα του Πολίτη, από την ιδρυτική του συλλογικότητα, έστω και αν αυτή διασπάστηκε σχεδόν πριν εκδοθεί ο Πολίτης.

Αν θυμηθούμε ότι ήταν τρεις στην εκκίνησή του, η διάσπαση επήλθε πριν καν εκδοθεί το πρώτο τεύχος. Και επισημοποιήθηκε όταν εκδόθηκε το πρώτο τεύχος. Έμειναν οι δύο από τους «τρεις ιεράρχες», και σε πολύ λίγα τεύχη έφυγε και ο επόμενος. Οι «τρεις ιεράρχες» είναι ο Αντώνης Καρκαγιάννης, ο Δήμος Μαυρομμάτης και ο Άγγελος Ελεφάντης.

Η εκκίνηση του περιοδικού

Διονύσης Καψάλης: Θα προσπαθήσω να σας δώσω την ατμόσφαιρα της εποχής. Τον Αντώνη Καρκαγιάννη τον βλέπαμε σαν ένα γλυκύτατο αλλά λίγο απόμακρο προς εμάς κύριο της Αριστεράς. Ήταν ο εμπνευστής του Πολίτη — είχε βαφτίσει και είχε εμπνευστεί πολλά περιοδικά, το Αντί, τον Σύγχρονο Κινηματογράφο, το Τώρα. Ήταν ένας άνθρωπος που γεννούσε ιδέες και γοήτευσε ανθρώπους. Ο Καρκαγιάννης και ο Μαυρομμάτης ήταν ηγετικές προσωπικότητες του λεγόμενου «Χάους», ένα ρευστό πολιτικό μόρφωμα που εμείς το βλέπαμε λίγο αφ’ υψηλού και με κάποια δόση αλαζονείας· δεν μπορούσαμε τότε να καταλάβουμε τι βάρος εμπειρίας σήκωναν αυτοί οι άνθρωποι. Σας θυμίζω ότι ο Ελεφάντης, μέσα στη δικτατορία, είχε γράψει ένα καταπληκτικό κείμενο στον Αγώνα, τχ. 2, «Μερικές απόψεις για το Χάος ή Το χάος μερικών απόψεων», όπου κι ένα προσφυέστατο μότο από τον Ησίοδο «ἐκ Χάεος δ’ Ἔρεβός τε μέλαινά τε Νὺξ ἐγένοντο». Το κείμενο αυτό, όπως μάθαμε μετά, γεννήθηκε από μια συζήτηση του Άγγελου με τον Δήμο Μαυρομμάτη στο Παρίσι.

Ο Μαντέλης και η ομερτά πολιτικών και ΜΜΕ

                            Του Στέλιου Κούλογλου , Tvxs, 27.5.2010

               Η κατάθεση του Τ. Μαντέλη στην Εξεταστική Επιτροπή δεν είναι εξοργιστική μόνο επειδή ομολόγησε ότι δωροδοκήθηκε. Αν ο πρώην υπουργός διέθετε στοιχειώδη τσίπα, θα έπρεπε να ζητήσει συγνώμη από τον ελληνικό λαό, τα σημερινά δεινά του οποίου σχετίζονται άμεσα με το φαγαπότι και τις ρεμούλες στις οποίες συμμετείχε. Θα έπρεπε επίσης να επιστρέψει στο ελληνικό κράτος τα ποσά που του ανήκουν, ως μια ελάχιστη χειρονομία πραγματικής μετάνοιας.

          Αντίθετα, ταμπουρωμένος πίσω από την ασυλία της παραγραφής, ο κ. Μαντέλης αρνήθηκε να συνεισφέρει έστω και στοιχειωδώς στην αποκάλυψη της αλήθειας για το μεγάλο σκάνδαλο που ταλαιπωρεί τόσα χρόνια την χώρα του . Οι δικαιολογίες ήταν προκλητικές: τα 200.000 μάρκα που τσέπωσε το 1998, υποτίθεται για την προεκλογική εκστρατεία του... 2000, ήρθαν στον λογαριασμό του από κάποιο πρόσωπο που δεν γνώριζε και δεν θέλησε να μάθει ποιό ήταν. Το ίδιο και για τις άλλες 250.000 που προστέθηκαν αργότερα στον λογαριασμό του στην Ελβετία, για τις οποίες δεν φρόντισε να μάθει όχι μόνο ποιος τις κατέθεσε αλλά ούτε και γιατί !!

           Δεν έφτανε η κοροϊδία, ο κ. Μαντέλης φρόντισε να προειδοποιήσει και όσους συναδέλφους του, κυρίως από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, θα παρατραβούσαν την υπόθεση. Η δωροδοκία σε υπουργικό επίπεδο φτάνει τα 10 εκατ. μάρκα και όχι τα ψίχουλα στα οποία αρκέστηκε η ταπεινότητα του, φρόντισε να ενημερώσει τα μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής. Η προειδοποίηση είναι σαφής: κοιτάξτε να μην ανοίξω το στόμα μου.

           Θυμίζοντας ότι η ομερτά -ο νόμος της σιωπής της Μαφίας- πρέπει να τηρείται απ όλα τα μέλη αλλά και κρατώντας μια τόσο προκλητική στάση, ο κ. Μαντέλης δείχνει να κάνει ίδιο λάθος στο οποίο πέφτουν και πολλοί νυν συνάδελφοι του: να υποτιμά την κοινωνική αγανάκτηση που διαρκώς συσσωρεύεται. Δεν μπορείς σε μια χώρα όπου οι συνταξιούχοι των 500 ευρώ στερήθηκαν τις συντάξεις τους, να υποστηρίζεις ότι για το... ευτελές ποσό των 450.000 κανείς δεν θα χαράμιζε την καριέρα του ή ότι σε υπουργικό επίπεδο τα «φιλοδωρήματα» είναι πολύ υψηλότερα.

            Η κοινωνική αγανάκτηση είναι που ανάγκασε την αγκυλωμένη Ελληνική δικαιοσύνη να κινηθεί εναντίον του κ. Μαντέλη και θα κρίνει τελικώς αν το σκάνδαλο της Siemens θα τεθεί κάποια στιγμή στις πραγματικές του διαστάσεις. Γιατί ακόμα και από την κατάθεση Μαντέλη, πιο εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι καμία εμπλεκόμενη πλευρά, κόμματα, δικαιοσύνη, πολιτικοί δεν προτείνουν το αυτονόητο: ότι η διερεύνηση της υπόθεσης πρέπει να συμπεριλάβει, πέρα από την Siemens, και την Ιντρακόμ στην οποία, από κοινού με την γερμανική εταιρεία, δόθηκαν οι συμβάσεις που ως διοικητής δημόσιων οργανισμών και αργότερα ως υπουργός υπέγραψε ο αργυρώνητος Μαντέλης και τώρα μπαίνουν στο μικροσκόπιο.

          Γιατί θα πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία και απόδειξη της αδιαμφισβήτητης ελληνικής τιμιότητας: η μεν Siemens δωροδοκεί τους πάντες αλλά η συνέταιρος ελληνική εταιρεία του κ. Κόκκαλη δεν δωροδοκεί κανένα. Με την εξαίρεση ελάχιστων δημοσιευμάτων τα ΜΜΕ κρατάνε επίσης ένοχη σιωπή. Ο Δ. Παπαδημούλης πρότεινε στην Εξεταστική Επιτροπή να κληθεί για να καταθέσει ο κ. Κόκκαλης. Απομένει να δούμε τι στάση θα κρατήσουν οι συνάδελφοι του από τα άλλα κόμματα και οι «συνάδελφοι» των ΜΜΕ. Αν δηλαδή οι συνθήκες κοινωνικής έκρηξης που δημιουργούνται, θα σπάσουν την ομερτά.

Ένα σχεδιάγραμμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης

                                                Του Γεώργου Σταθάκη , Αυγή, 16.5.2010
           Τα αίτια του δημοσιονομικού προβλήματος προκύπτουν από μερικά βασικά δεδομένα που φωτίζουν, ίσως με απόλυτη διαύγεια, το πρόβλημα.

        Πρώτον, το χρέος είναι δημιούργημα της δεκαετίας του 1980. Το 1980 το χρέος ήταν μόλις 20% του ΑΕΠ, το 1990 ήταν 80% και το 1993 ήταν 120%. Έκτοτε περιστρέφεται γύρω στο 100-120% του ΑΕΠ.
      Δεύτερον, το χρέος προέκυψε από την επέκταση του κράτους στην οικονομία. Οι δημόσιες δαπάνες επεκτάθηκαν τότε από το 25% στο 40% του ΑΕΠ και λίγο αργότερα έφθασαν στο 45%, στο οποίο και μονιμοποιήθηκαν μέχρι σήμερα. Η επέκταση του κράτους έγινε για «καλό σκοπό», καθώς αφορούσε πρωτίστως την επέκταση των κοινωνικών δαπανών: της υγείας, της παιδείας και των συντάξεων. Επιπρόσθετα στη δεκαετία του 1980 το κράτος ανέλαβε τη διαχείριση του προβλήματος της «αποβιομηχάνισης» και των «προβληματικών»
       Τρίτον, η αύξηση των δημόσιων εσόδων υστερούσε πάντα των δαπανών. Για την ακρίβεια, ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός για τριάντα συνεχή χρόνια, με διακυμάνσεις από -5 (1999) έως -16% (1990), κατά μέσο όρο γύρω στο -7% του ΑΕΠ. Το γεγονός ότι το χρέος δεν είναι ακόμα μεγαλύτερο οφείλεται στις περιόδους χαμηλών επιτοκίων.Συνεπώς, το βασικό ερώτημα είναι γιατί τα έσοδα υστερούν πάντοτε των δαπανών, γιατί τελικά δεν σταθεροποιήθηκαν και αυτά στο 45% του ΑΕΠ, αλλά γύρω στο 35-40% του ΑΕΠ. Η απάντηση είναι απλή. Τα φορολογικά έσοδα προέρχονται από φόρους κατανάλωσης κατά τα δύο τρίτα και από άμεσους φόρους των μισθωτών στρωμάτων. Φόρους δεν πληρώνουν οι επιχειρήσεις, μεγάλες και μικρές, και τα ελεύθερα επαγγέλματα, επιστημονικά και μη. Καθώς το 20-30% των πιο ευκατάστατων στρωμάτων που ελέγχουν το 50% του ΑΕΠ δεν πληρώνουν φόρους, είναι αδύνατο να αυξηθούν τα έσοδα στο επιθυμητό ή το αναγκαίο επίπεδο.

“ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ”

  Το ποίημα αφιερώνεται σε αυτούς που χθες  στην Πρέβεζα  άκουγαν 

   (την καθοδήγηση  και άλλους)  να μιλάνε για "επαναστατικό μαρξισμό", 
   "λενιν",   "επανάσταση "  κλπ  και δεν είπανε  λέξη .

 

Μαρξ, 'Ενγκελς, Λένιν, Μπέμπελ και Μπουχάριν

τους στρίμωξα στο νου κουκί -κουκί.

Να με, λοιπόν, κατέκτησα την χάριν

να κρίνω με την διαλεκτική.

“Αχώριστος η θεωρία και η πράξη” -

συχνά σκοντάφτω στην εφαρμογή,

μα η κριτική μου πάντοτε εν τάξει,

όλους και όλα τα ελέγχει, τα εξηγεί.

Τις συγκεντρώσεις των προλεταρίων

απ'το παράθυρό μου τις κοιτώ

ως να συγκινηθώ μέχρι δακρύων

και γράφω στίχους πλέον των 100.

Τη σκέψη αφήνω διάφανο μπαλόνι

στον άδειο ν΄ανεμίζεται ουρανό,

να βλέπω την εντύπωση που απλώνει

το χρώμα που αντιφέγγει το κενό.

Τώρα το “Κάπιταλ” του Μάρξ κηρύττω,

μα αποφεύγω την κάθε συμπλοκή

γιατί, ξέρω, θανάσιμα θα πλήττω

αν κάποτε με βάλουν φυλακή.

ΥΓ: Όσοι διαβάσουν το ποίημα  θα δυσκολευτούν να αναγνωρίσουν τον ποιητή. 

Πρωτοβουλία Οικονομολόγων: Υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι

              Η βαθιά κρίση στην οποία οδήγησε την παγκόσμια οικονομία η νεοφιλελεύθερη στρατηγική οφείλεται σε δύο σοβαρές επιλογές. Στη συνεχή αφενός αναδιανομή του εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών και των λαϊκών τάξεων, με στόχο την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και του πλούτου των ανώτερων τάξεων, και με αποτέλεσμα τη μείωση της ενεργού ζήτησης. Στην επίσης συνεχή αύξηση του ιδιωτικού και δημοσίου χρέους της οικονομίας με στόχο την αντιστάθμιση με αυτό τον τρόπο της στασιμότητας ή μείωσης της ζήτησης από την πλευρά της πραγματικής οικονομίας.

             Η κυρίαρχη σήμερα προσέγγιση για την αντιμετώπιση της κρίσης, η προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τελικά η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, είναι αυτή που υποστηρίζει την εξασφάλιση πάση θυσία ακόμα και της εκβιαστικής κερδοφορίας του τραπεζικού και επιχειρηματικού κεφαλαίου, διαμέσου και πάλι της αναδιανομής του εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών, των κατώτερων εισοδημάτων, ειδικότερα των νέων, και φυσικά των ανέργων. Πρόκειται για την εξασφαλισμένη οδό προς την ύφεση, την ανεργία, την επιδείνωση των κοινωνικών υπηρεσιών, τη μείωση των συντάξεων, τη σοβαρή συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων και την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων.

Η εκτός σκηνής Αριστερά

                                                                   του Βασίλη Καρδάση  (Ελευθεροτυπία, 28 .4. 2010)

"Τυχαία γεγονότα, λόγια ασήμαντα, πρόχειρες αποφάσεις το πρωί
μηδαμινοί ισολογισμοί το βράδυ, κάτι όνειρα, κάποιες πράξεις

- και τέλειωσε η ζωή"

Τάσος Λειβαδίτης, «Στιγμή», Επιθεώρηση Τέχνης, 141 (1966) 

            Για τις δραματικές συνέπειες που θα βιώσουν άπαντες οι εργαζόμενοι από την κρίση που διανύουμε, δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία. Το ζήτημα είναι η πολιτική αντιμετώπιση της επερχόμενης κοινωνικής ασφυξίας. Εκεί υπάρχει σχεδόν απόλυτη απουσία προτάσεων. Από εκείνους που κατά τεκμήριο πολιτικής φιλοσοφίας και ιδεολογίας, συναθροίζοντας δε και την παράδοση κοινωνικών αγώνων, θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή. 

           Αναφέρομαι προδήλως στην Αριστερά, όχι στην αποστεωμένη και δογματική, αλλά στην ίσαμε πρόσφατα δημιουργική και ανανεωτική σε ιδέες και οράματα. Σ' εκείνη την Αριστερά που, παρότι τα μεταπολιτευτικά εκλογικά ποσοστά της σκορπούσαν απογοήτευση, η δύναμή της σε προτάσεις και καινοτομίες ήταν αντιστρόφως ανάλογη.

          ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ έδωσε πολλές το σύστημα. Η κρίση της διαχειριστικής πολιτικής, η πανθομολογούμενη χρεοκοπία του δικομματισμού, η ανυποληψία των πολιτικών εξουσίας σε μεγάλες μερίδες των πολιτών, δυστυχώς δεν αφήνει χώρο στην Αριστερά. Και δεν φταίνε οι Πρετεντεροτριανταφυλλόπουλοι· μην αναζητούμε άλλοθι για τη δική μας αναξιοπιστία.

           ΟΤΑΝ η κοινωνία απαιτεί ρεαλιστική ανάλυση των αιτίων της συμφοράς και η Ανανεωτική Αριστερά αναμασά με ελάχιστες παραλλαγές τη χρονίως κενή και ανέξοδη ρητορεία του Περισσού περί μονοπωλίων και ιμπεριαλισμού.

           ΟΤΑΝ απουσιάζει έστω και μία εφικτή και συνεπώς άμεσης προτεραιότητας πρόταση για τη διέξοδο από το τούνελ στο οποίο μας έριξε η συμμορία του δικομματισμού, ενώ αντιθέτως διεισδύουν στην Κουμουνδούρου προτάσεις για την οικειοθελή αποχώρηση από την ευρωζώνη, αύριο ενδεχομένως και από την Ευρώπη της πλουτοκρατίας.

           ΟΤΑΝ κυριαρχεί η άρνηση μιας ουσιώδους διερεύνησης της δικής μας πολιτικής συμμετοχής στη διαμόρφωση του κοινωνικού προβλήματος. Ναι, στο μέτρο που αναλογεί προφανώς στη δική μας κουλτούρα και νοοτροπία, χωρίς να αναιρείται, ούτε να συγκαλύπτεται η τεράστια και καθοριστική συμβολή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

           ΟΤΑΝ διαιωνίζεται ανοήτως η ενδοκομματική εμμονή σε διχαστικά διλήμματα που δεν αφορούν κανέναν άλλο, παρά τη διατήρηση ισορροπιών ανάμεσα στις τάσεις και, το χειρότερο, την ικανοποίηση προσωπικών προταγμάτων των κορυφαίων του μηχανισμού.

           ΟΤΑΝ έχει χαθεί και η ελάχιστη επικοινωνία μ' εκείνο το τμήμα της διανόησης που παρήγαγε πολιτική και ιδεολογία κατά το παρελθόν και ανήκε στην πρωτοπορία της ανανεωτικής σκέψης, χάριν ενός κενολόγου επαναστατισμού.

           ΤΟΤΕ η Ανανεωτική Αριστερά βρίσκεται εκτός σκηνής με δική της ευθύνη.