Η εκτός σκηνής Αριστερά

                                                                   του Βασίλη Καρδάση  (Ελευθεροτυπία, 28 .4. 2010)

"Τυχαία γεγονότα, λόγια ασήμαντα, πρόχειρες αποφάσεις το πρωί
μηδαμινοί ισολογισμοί το βράδυ, κάτι όνειρα, κάποιες πράξεις

- και τέλειωσε η ζωή"

Τάσος Λειβαδίτης, «Στιγμή», Επιθεώρηση Τέχνης, 141 (1966) 

            Για τις δραματικές συνέπειες που θα βιώσουν άπαντες οι εργαζόμενοι από την κρίση που διανύουμε, δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία. Το ζήτημα είναι η πολιτική αντιμετώπιση της επερχόμενης κοινωνικής ασφυξίας. Εκεί υπάρχει σχεδόν απόλυτη απουσία προτάσεων. Από εκείνους που κατά τεκμήριο πολιτικής φιλοσοφίας και ιδεολογίας, συναθροίζοντας δε και την παράδοση κοινωνικών αγώνων, θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή. 

           Αναφέρομαι προδήλως στην Αριστερά, όχι στην αποστεωμένη και δογματική, αλλά στην ίσαμε πρόσφατα δημιουργική και ανανεωτική σε ιδέες και οράματα. Σ' εκείνη την Αριστερά που, παρότι τα μεταπολιτευτικά εκλογικά ποσοστά της σκορπούσαν απογοήτευση, η δύναμή της σε προτάσεις και καινοτομίες ήταν αντιστρόφως ανάλογη.

          ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ έδωσε πολλές το σύστημα. Η κρίση της διαχειριστικής πολιτικής, η πανθομολογούμενη χρεοκοπία του δικομματισμού, η ανυποληψία των πολιτικών εξουσίας σε μεγάλες μερίδες των πολιτών, δυστυχώς δεν αφήνει χώρο στην Αριστερά. Και δεν φταίνε οι Πρετεντεροτριανταφυλλόπουλοι· μην αναζητούμε άλλοθι για τη δική μας αναξιοπιστία.

           ΟΤΑΝ η κοινωνία απαιτεί ρεαλιστική ανάλυση των αιτίων της συμφοράς και η Ανανεωτική Αριστερά αναμασά με ελάχιστες παραλλαγές τη χρονίως κενή και ανέξοδη ρητορεία του Περισσού περί μονοπωλίων και ιμπεριαλισμού.

           ΟΤΑΝ απουσιάζει έστω και μία εφικτή και συνεπώς άμεσης προτεραιότητας πρόταση για τη διέξοδο από το τούνελ στο οποίο μας έριξε η συμμορία του δικομματισμού, ενώ αντιθέτως διεισδύουν στην Κουμουνδούρου προτάσεις για την οικειοθελή αποχώρηση από την ευρωζώνη, αύριο ενδεχομένως και από την Ευρώπη της πλουτοκρατίας.

           ΟΤΑΝ κυριαρχεί η άρνηση μιας ουσιώδους διερεύνησης της δικής μας πολιτικής συμμετοχής στη διαμόρφωση του κοινωνικού προβλήματος. Ναι, στο μέτρο που αναλογεί προφανώς στη δική μας κουλτούρα και νοοτροπία, χωρίς να αναιρείται, ούτε να συγκαλύπτεται η τεράστια και καθοριστική συμβολή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

           ΟΤΑΝ διαιωνίζεται ανοήτως η ενδοκομματική εμμονή σε διχαστικά διλήμματα που δεν αφορούν κανέναν άλλο, παρά τη διατήρηση ισορροπιών ανάμεσα στις τάσεις και, το χειρότερο, την ικανοποίηση προσωπικών προταγμάτων των κορυφαίων του μηχανισμού.

           ΟΤΑΝ έχει χαθεί και η ελάχιστη επικοινωνία μ' εκείνο το τμήμα της διανόησης που παρήγαγε πολιτική και ιδεολογία κατά το παρελθόν και ανήκε στην πρωτοπορία της ανανεωτικής σκέψης, χάριν ενός κενολόγου επαναστατισμού.

           ΤΟΤΕ η Ανανεωτική Αριστερά βρίσκεται εκτός σκηνής με δική της ευθύνη.

Η εξέγερση του Αλή πασά και η Ελληνική Επανάσταση: Μια παράλληλη θεώρηση

                                                                                Του Αλέξη Πολίτη, Αυγή 28.3/3.4.2010

 Α. Από το 1801 μέχρι την Επανάσταση

               Να φανταστούμε για λίγο τον χώρο της νότιας βαλκανικής χερσονήσου, από τα μέρη της νότιας Αλβανίας έως τη σημερινή Ελλάδα μαζί και τα παράλια της Μικρασίας, και να μεταφερθούμε νοητά δύο αιώνες και κάτι πιο πίσω, ας πούμε στα 1801. Ο προηγούμενος αιώνας που μόλις έκλεισε είχε φέρει σημαντικές αλλαγές σ’ ολόκληρη την περιοχή: ο πληθυσμός πύκνωσε, κάποιοι μικροί ορεινοί οικισμοί μετατράπηκαν σε πολιτείες, καινούρια χωριά έκαναν την εμφάνισή-τους, καινούρια καλλιεργήσιμα εδάφη είχαν προστεθεί στα παλιά, καθώς οι πλαγιές των βουνών ξεχερσώνονταν και αποκτούσαν πεζούλες, καινούριες καλλιέργειες δημητριακών, όπως το καλαμπόκι, επέτρεπαν περισσότερα πλεονάσματα για το εμπόριο.

             Και το εμπόριο, άλλωστε, είχε κι αυτό αλλάξει: είχαν πια δημιουργηθεί ελληνόφωνες παροικίες και στη κεντρική Ευρώπη, γύρω από τον Δούναβη και τους παραποτάμους-του, από το Μόναχο και τη Βιέννη ώς το Βουκουρέστι και το Γαλάτσι, και πιο πέρα, ώς το Κισνόβι και την Οδησσό ανατολικά, και ώς τη Λιψία στα δυτικά, καθώς και σε πολλά λιμάνια της Μεσογείου· Τεργέστη, Βενετία, Ανκόνα, Λιβόρνο, Μασσαλία. Ένα δίκτυο ελληνόφωνων εμπόρων στην κεντρική Ευρώπη, λοιπόν, με ανταποκριτές στα ελληνικά κέντρα --Θεσσαλονίκη, Γιάννινα, Πήλιο, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη-- αλλά και στην ενδοχώρα, που στα 1801, τη συμβατική-μας χρονιά, είχε επαρκώς στερεωθεί, παρά τον διαρκή ανταγωνισμό με τους Ευρωπαίους, καθώς μια εμπορική τάξη διαμόρφωνε τώρα ένα ισχυρό δικό-της πρόσωπο.

            Έφτιαχνε σχολεία, όπου δάσκαλοι σπουδαγμένοι στην Ευρώπη άρχιζαν να διδάσκουν με νεοτερικές μεθόδους τα καινούρια αντικείμενα, και παράλληλα διεκδικούσε την πολιτική υπεροχή στα κοινοτικά συμβούλια των ελληνικών πόλεων, ενίοτε επηρέαζε μάλιστα και την εκλογή των επισκόπων, των παραδοσιακών ηγετών της κοινότητας, σύμφωνα με το οθωμανικό σύστημα των millet. Αυτή η εμπορική τάξη θα αναδειχθεί ως κεντρικός πρωταγωνιστής-μας σ’ ετούτη εδώ τη σύντομη παρουσίαση.

Διορισμοί στην Βουλή… Καμία θέση από τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ …

Πέρασαν 6 μέρες από την δημοσίευση   στην έντυπη έκδοση του «Πρώτου Θέματος»  της  21^ης  Μαρτίου 2010 για τους διορισμούς στην Βουλή. Καμία απάντηση, θέση, άποψη δεν είδα μέχρι σήμερα από τους εμπλεκόμενους του ΣΥΝ.Γράφει το "Πρώτο Θέμα" : « …Και ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού κ. Αλέκος Αλαβάνος έβαλε κόσμο στη Βουλή, ενώ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Θανάσης Λεβέντης έχει διορίσει μέσω του πρώην αντιπροέδρου κ. Γιάννη Δραγασάκη τον γιο του…»

Στον κατάλογο που δημοσιεύει η εφημερίδα οι παρακάτω διορισμοί έγιναν από τον ΣΥΡΙΖΑ.

 «19.           Μ.Γ.                             ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

  61.           Π.Χ.                                 Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

116.      Π.ΚΩΝ.                            ΠΡ.   Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

131.         Λ.Σ.                              ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΣΤ’ ΑΝΤΙΠΡ. ΒΟΥΛΗΣ

132.        Ζ.ΑΙΚ.                           ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΣΤ’ ΑΝΤΙΠΡ. ΒΟΥΛΗΣ

147.         Λ.Μ.                                 ΠΡ. Κ.Ο.   ΣΥΡΙΖΑ

175.          Π.Δ.                                  ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΣΥΡΙΖΑ»

Αξίζει να σημειωθεί ότι το μοναδικό κόμμα που δεν έκανε διορισμούς στην Βουλή είναι το ΚΚΕ.

Στο blog “left liberal synthesis”  διαβάζω και μεταφέρω :

« …Και τώρα μερικές εμετικές διστάσεις

Εκτός από τα προφανή πολιτικά απορρίμματα των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ στο πάρτυ συμμετέχουν ο super star του εκσυγχρονισμού Σημίτης, ο κυκλοθυμικός συγγραφέας Αλαβάνος,ο απόφοιτος του LSE Δραγασάκης, αλλά και ο προσηνής «ανανεωτικός» Λεβέντης δεν αντέχει και διορίζει τον γιο του!!! …»

Κάποιοι θα θεωρήσουν ασήμαντο το γεγονός. Κάποιοι άλλοι θα πιστοποιήσουν την άποψή τους «όλοι το ίδιο είναι…» .

Εμείς όμως τα  απλά μέλη του ΣΥΝ , δεν μπορούμε να το χωνέψουμε εύκολα … Χωνέψαμε, αφού στείλαμε στο σπίτι του τον Κοροβέση, τα περί Siemens, Φλωράκη, Κύρκου κλπ.  Χωνεύουμε το μοίρασμα της "πίτας" (αμειβόμενες θέσεις κλπ)   μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.

  Περιμένουμε απαντήσεις…

Πού να πάνε τα λεφτά

                                                                       του Γιώργου Μπράμου, Αυγή, 25.3.2010

            Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχω ήδη λάβει αναρίθμητα τηλέφωνα απελπισίας από παλιούς γνωστούς που ζητούσαν την συμβουλή μου για το αν θα πρέπει και πώς γίνεται να σηκώσουν τις αποταμιεύσεις τους από τις Ελληνικές Τράπεζες. Είχα καιρό να τους ακούσω: ήταν από την εποχή των μακεδονομάχων που με καλούσαν να κατέβω στις διαδηλώσεις γιατί «το όνομα είναι η ψυχή μας». Μετά  με θυμήθηκαν με τις αστυνομικές ταυτότητες που έπρεπε απαραιτήτως να γράφουν το θρήσκευμα, γιατί διαφορετικά το Γένος των Ελλήνων θα έχανε το πρόσωπό του.

           Τώρα, παραμονές της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ξεχάστηκαν οι πατριωτικές επιβεβαιώσεις, τα φλογερά λόγια κατά της Δύσης που συνέχεια μας επιβουλεύεται, τα καρφιά προς την ταπεινότητά μου, πως με τα μυαλά που έχω εγώ και κάτι όμοιοί μου, ο Τούρκος θα πατήσει πόδι στην όμορφη χώρα μας και η Ελλάδα θα χάσει εθνικό έδαφος. Σήμερα οι παλιοί γνώριμοι είχαν μία και μόνη αγωνία: πώς να διασώσουν τα λεφτά τους.

           Μαζί με την συμβουλή μου, που μάλλον την ζητούσαν γιατί, εξ επαγγέλματος, κάτι περισσότερο θα ήξερα, μου κατηγορούσαν τον «λογιστάκο Σημίτη» που μας έβαλε στο ευρώ και χάσαμε την δραχμούλα μας και τη δυνατότητά μας να την υποτιμούμε όποτε θέλαμε. Και, ενώ από την μια πλευρά ήθελαν να διασφαλίσουν τις οικονομίες τους σε ευρώ, πέταγαν και την παπάρα τους, ότι το σημερινό συμφέρον είναι η επιστροφή στη δραχμούλα. Αυτή η επιστροφή θα τους έκανε δισεκατομμυριούχους, αν και το ερώτημα για την αγοραστική δύναμη αυτού του είδους των δισεκατομμυρίων σε δραχμές, για την ώρα, δεν τους απασχολούσε.

            Τα καλά και συμφέροντα. Αυτή είναι η μεγάλη συνθήκη των μακεδονομάχων, υπερασπιστών της χριστιανοσύνης και παντοτινών νοικοκυραίων. Με τον ίδιο τρόπο που πουλάνε τον πατριωτισμό τους, με την ίδια λύσσα υπερασπίζονται το ατομικό τους συμφέρον. Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της διπλής συμπεριφοράς, τα μεγάλα λόγια που πάνε μαζί με τις χυδαίες λαμογιές, είναι η φορολογική κουλτούρα. Η φοροδιαφυγή δεν είναι αμαρτία, δεν είναι καν προνόμιο, είναι το μεγαλύτερο δικαίωμα των σύγχρονων Ελλήνων. 

Με τον Καραϊσκάκη...

Αλέξης Σεβαστάκης, Αυγή, 11.2.1998

                                       
       Όταν ο σκοτεινός καιρός του μηδενός έρχεται, βαρυπατώντας και δρασκελίζοντας το χαμηλό ορίζοντα.
       Όταν η αυτοκρατορία των ημερίδων και εκτάκτων συνάξεων ευκολύνουν την μηρυκαστική συνήθεια όλο και πιο διψασμένων πελατών.
       Όταν οι κατά ριπές πληροφορίες, ως αφηνιασμένο μελίσσι, εφορμούν και κατακάθονται στην κεφαλή της αντοχής σου.
       Όταν οι ευτελείς καθιερώνονται ως εισαγγελείς και οι ψόφιοι ως κρισολόγοι.
       Όταν οι λείχοντες και σιελοροούντες, πολιορκούν την ταπεινόφρονη θλίψη σου.
       Όταν οι σάλπιγγες και τα ξηλωμένα τύμπανα αφαρπάζουν τον ύπνο σου,διαγουμίζοντας τα κατάλοιπα των ονείρων σου.
       Όταν τα μετρημένα γρόσια των παππούδων τα κερματίζουν οι αργυραμοιβοί και τα διαρρίπτουν στα συνωθούμενα αγοραστήρια πλήθη.
      Όταν οι μεταπράτες σταχώνουν τα γράμματα των αναλφάβητων προγόνων, τα χαραγμένα με υνί και με το νύχι του τότε ολιγογράμματου ιερέα.
      Όταν στην άλλοτε σκάλα προς τον ουρανό και το ιπτάμενο φως, οι εργολήπτες προσθέτουν προσθέτους πρόχειρους εξώστες για στιγμιαίους θεατές.
       Όταν οι τζογαδόροι παμφάγοι ψυχογάγοι ευωχούντοι καταπίνοντας το ελάχιστο, που απέμεινε, αντίδωρο.
      Όταν υμνογράφοι και στιλβωτές των υποδημάτων της εξουσίας δοξολογούν τους ασήμαντους και μοιράζουν, αντί πέντε άρτων, μπάλες αχύρων στους πεινώντες και δειψώντες την δικαιοσύνη.
      Όταν, εντελώς ατελείς και ευτελείς καταχωρίζονται στις καθ’εβδομάδα ανασυντασσόμενες εγκυκλοπαίδειες ως υποψήφιοι ακαδημαϊκοί ή αυριανοί στρατηγοί ή πρωτολάτες αρχηγοί ή μεθαυριανοί σωτήρες...
       Ε, τότε λοιπόν οπλίζομαι με τα κοπρόλογα και τη χλεύη του αοιδίμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, που δικαζόνταν μέσα στη εκκλησία του Μεσολογγίου «επί επιβουλή κατά της πατρίδος»:
«...Αν βάλετε θεμέλια στα λόγια που λέγω, εκατό ζωές να’χω δεν γλυτώνω.»
Γ.Μεγαπάνος (στρατοδίκης): «...Βρε ξέρουμε πως λες όλο λόγια, μα γιατί τα λές;».
Γ. Καραϊσκάκης: «...Το έχω χούι, κυρ Πάνο»
Γ.Μεγαπάνος: «...Αμ γιατί τόχεις χούι που είσαι πενήντα χρονών;»
Γ.Καραϊσκάκης: « Αμ δεν μπορώ να το κόψω κυρ Πάνο. Κι εσύ είσαι ογδόντα χρονών, μα το χούι δεν ταφήνεις να γαμείς, και δεν μακούς».
Και ανιστορεί ο Κοσομούλης: «...Τούτο λέγοντας ο Καραϊσκάκης εχτύπησαν τα γέλια όλοι οι κριταί και λαός και πήγαν πολλοί να λιποθυμήσουν καθώς και εγώ...»

Περιούσιος λαός

    "Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη" του Ludovico Lipparini

                                        Του Βασίλη Καρδάση (Ελευθεροτυπία ,11.02.2010)


Τραγουδάω όλους εσάς που αντισταθήκατε
τραγουδάω τους άσπρους, τους μαύρους, τους κίτρινους
τραγουδάω την ελπίδα που δεν έχει χρώμα
τραγουδάω το αίμα που σ' όλα τα γεωγραφικά σημεία είναι κόκκινο.

Τάσος Λειβαδίτης, «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο», Ποίηση, Κέδρος

              Η επιρροή της κυρίαρχης ιδεολογίας στη διαμόρφωση συλλογικών νοοτροπιών οφείλει πολλά στους προσανατολισμούς και στις κατευθύνσεις της παρ' ημίν εκπαιδευτικής πολιτικής. Στο Γυμνάσιο και το Λύκειο ανατραφήκαμε με τις «αντεθνικές» θεωρίες του Φαλμεράιερ σε συνδυασμό με την απαραίτητη δόση Κ. Παπαρρηγόπουλου, ήτοι την απάντηση που έδωσε ο εθνικός μας ιστορικός περί της συνέχειας του Ελληνισμού και της φυλετικής ενότητας των κατοίκων του ελλαδικού χώρου στη διαδρομή της Ιστορίας. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου ιστοριογραφικού μοντέλου ταυτίστηκε με εθνική προδοσία ή στην επιεικέστερη εκδοχή της, ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς.

               Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ που υιοθετήθηκε από επίσημους και μη φορείς από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και εντεύθεν στα ζητήματα της ενίσχυσης της εθνικής ταυτότητας συνηγόρησε στη φυλετική καθαρότητα. Ελάσσονες εργασίες από κύκλο λογίων και υπό την άμεση επιρροή του Σπυρίδωνα Λάμπρου, δημοσιευμένες σε περιοδικά (Παρνασσός, Νέος Ελληνομνήμων, κ.ά.), αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων ή και σλαβικών τοπωνυμίων σε παραφθορές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Προστέθηκε η πολιτική του κράτους, το οποίο σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα επιμελημένα συνέβαλε στην αποκάθαρση των τοπωνυμικών κατάλοιπων. Ως άνθη εφύτρωσαν τα διάφορα Νεοχώρια, οι Δροσιές, οι Άνοιξες σε όλη την ελληνική επικράτεια, υποκατάστατα ενός κόσμου που έπρεπε να περάσει στη λήθη, σύγχρονα σύμβολα του νεοελληνικού ευπρεπισμού της εθνικής μας οντότητας.

              ΦΡΟΝΤΙΣΑΜΕ λοιπόν να απεκδυθούμε την αρβανίτικη καταγωγή ορισμένων, να εκβάλουμε σλαβικές λέξεις από το λεξιλόγιο, να εξαφανίσουμε τους τουρκικούς μιναρέδες ακόμη και από γκραβούρες. Οι τρισχιλιετείς ακραιφνείς ρίζες με την άπλετη συνεισφορά αναπόδεικτων συναλληλιών της ορθόδοξης Εκκλησίας αναδύθηκαν για να αποκαθάρουν τις προσμίξεις, για να εμπεδωθεί η συνέχεια του περιούσιου λαού. Έτσι θητεύσαμε στον ελληνοχριστιανισμό, με συνέπειες την οίηση στα εθνικά ιδεώδη, τη ρητορική του ηθικού πλεονεκτήματος, την πλειοδοσία του φυλετικού ταλέντου, την αίσθηση του αδικημένου από ξένες συνωμοσίες.

              ΠΩΣ να ανεχθούμε τον ξένο μετανάστη; Η αποτελεσματική εκπαίδευση μας υπέδειξε να ταυτίζουμε την εγκληματικότητα με τον ξένο, να αποδίδουμε τη ζοφερή ανεργία στον μετανάστη και την υποβάθμιση της καθημερινότητας στην παρουσία του.

Για τον Howard Zinn που έφυγε...

Ο Χάουαρντ Ζιν ,  ο αιώνιος έφηβος, ο ιστορικός των πολιτών όπως χαρακτηρίσθηκε, έφυγε πλήρης ημερών σε ηλικία 87 ετών. H αριστερή διανόηση  έχασε ένα εξαίσιο μυαλό, η ειρήνη έναν ακούραστο αγωνιστή, η ανθρωπότητα ένα υπέροχο άνθρωπο.

Γεννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εργάστηκε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα.

Μετά τον πόλεμο αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.

Τα βιβλία του ήταν σταθμός για τη συντηρητική αμερικανική κοινωνία – και όχι μόνον- και ειδικά το σύγγραμμά του «Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών» (εκδόσεις Αιώρα), ανέτρεψε την καθιερωμένη ιστορία που διδάσκεται στα σχολικά βιβλία για γενεές και γενεές ανά τον κόσμο.

Πρόκειται για μια ιστορία της Αμερικής που έρχεται να φωτίσει, να τεκμηριώσει, αλλά και να ανατρέψει τις μέχρι τώρα πληροφορίες μας γι αυτήν. Ο Χάουαρντ Ζιν δεν παγιδεύεται στους εθνικούς μύθους της «επίσημης» ιστορίας, που γράφεται «από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών» και η οποία «όχι μόνο παρουσιάζει μία στρεβλή εικόνα του παρελθόντος, αλλά δημιουργεί και μια παραπλανητική εικόνα για το παρόν».