Διορισμοί στην Βουλή… Καμία θέση από τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ …

Πέρασαν 6 μέρες από την δημοσίευση   στην έντυπη έκδοση του «Πρώτου Θέματος»  της  21^ης  Μαρτίου 2010 για τους διορισμούς στην Βουλή. Καμία απάντηση, θέση, άποψη δεν είδα μέχρι σήμερα από τους εμπλεκόμενους του ΣΥΝ.Γράφει το "Πρώτο Θέμα" : « …Και ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού κ. Αλέκος Αλαβάνος έβαλε κόσμο στη Βουλή, ενώ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Θανάσης Λεβέντης έχει διορίσει μέσω του πρώην αντιπροέδρου κ. Γιάννη Δραγασάκη τον γιο του…»

Στον κατάλογο που δημοσιεύει η εφημερίδα οι παρακάτω διορισμοί έγιναν από τον ΣΥΡΙΖΑ.

 «19.           Μ.Γ.                             ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

  61.           Π.Χ.                                 Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

116.      Π.ΚΩΝ.                            ΠΡ.   Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

131.         Λ.Σ.                              ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΣΤ’ ΑΝΤΙΠΡ. ΒΟΥΛΗΣ

132.        Ζ.ΑΙΚ.                           ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΣΤ’ ΑΝΤΙΠΡ. ΒΟΥΛΗΣ

147.         Λ.Μ.                                 ΠΡ. Κ.Ο.   ΣΥΡΙΖΑ

175.          Π.Δ.                                  ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΣΥΡΙΖΑ»

Αξίζει να σημειωθεί ότι το μοναδικό κόμμα που δεν έκανε διορισμούς στην Βουλή είναι το ΚΚΕ.

Στο blog “left liberal synthesis”  διαβάζω και μεταφέρω :

« …Και τώρα μερικές εμετικές διστάσεις

Εκτός από τα προφανή πολιτικά απορρίμματα των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ στο πάρτυ συμμετέχουν ο super star του εκσυγχρονισμού Σημίτης, ο κυκλοθυμικός συγγραφέας Αλαβάνος,ο απόφοιτος του LSE Δραγασάκης, αλλά και ο προσηνής «ανανεωτικός» Λεβέντης δεν αντέχει και διορίζει τον γιο του!!! …»

Κάποιοι θα θεωρήσουν ασήμαντο το γεγονός. Κάποιοι άλλοι θα πιστοποιήσουν την άποψή τους «όλοι το ίδιο είναι…» .

Εμείς όμως τα  απλά μέλη του ΣΥΝ , δεν μπορούμε να το χωνέψουμε εύκολα … Χωνέψαμε, αφού στείλαμε στο σπίτι του τον Κοροβέση, τα περί Siemens, Φλωράκη, Κύρκου κλπ.  Χωνεύουμε το μοίρασμα της "πίτας" (αμειβόμενες θέσεις κλπ)   μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.

  Περιμένουμε απαντήσεις…

Πού να πάνε τα λεφτά

                                                                       του Γιώργου Μπράμου, Αυγή, 25.3.2010

            Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχω ήδη λάβει αναρίθμητα τηλέφωνα απελπισίας από παλιούς γνωστούς που ζητούσαν την συμβουλή μου για το αν θα πρέπει και πώς γίνεται να σηκώσουν τις αποταμιεύσεις τους από τις Ελληνικές Τράπεζες. Είχα καιρό να τους ακούσω: ήταν από την εποχή των μακεδονομάχων που με καλούσαν να κατέβω στις διαδηλώσεις γιατί «το όνομα είναι η ψυχή μας». Μετά  με θυμήθηκαν με τις αστυνομικές ταυτότητες που έπρεπε απαραιτήτως να γράφουν το θρήσκευμα, γιατί διαφορετικά το Γένος των Ελλήνων θα έχανε το πρόσωπό του.

           Τώρα, παραμονές της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ξεχάστηκαν οι πατριωτικές επιβεβαιώσεις, τα φλογερά λόγια κατά της Δύσης που συνέχεια μας επιβουλεύεται, τα καρφιά προς την ταπεινότητά μου, πως με τα μυαλά που έχω εγώ και κάτι όμοιοί μου, ο Τούρκος θα πατήσει πόδι στην όμορφη χώρα μας και η Ελλάδα θα χάσει εθνικό έδαφος. Σήμερα οι παλιοί γνώριμοι είχαν μία και μόνη αγωνία: πώς να διασώσουν τα λεφτά τους.

           Μαζί με την συμβουλή μου, που μάλλον την ζητούσαν γιατί, εξ επαγγέλματος, κάτι περισσότερο θα ήξερα, μου κατηγορούσαν τον «λογιστάκο Σημίτη» που μας έβαλε στο ευρώ και χάσαμε την δραχμούλα μας και τη δυνατότητά μας να την υποτιμούμε όποτε θέλαμε. Και, ενώ από την μια πλευρά ήθελαν να διασφαλίσουν τις οικονομίες τους σε ευρώ, πέταγαν και την παπάρα τους, ότι το σημερινό συμφέρον είναι η επιστροφή στη δραχμούλα. Αυτή η επιστροφή θα τους έκανε δισεκατομμυριούχους, αν και το ερώτημα για την αγοραστική δύναμη αυτού του είδους των δισεκατομμυρίων σε δραχμές, για την ώρα, δεν τους απασχολούσε.

            Τα καλά και συμφέροντα. Αυτή είναι η μεγάλη συνθήκη των μακεδονομάχων, υπερασπιστών της χριστιανοσύνης και παντοτινών νοικοκυραίων. Με τον ίδιο τρόπο που πουλάνε τον πατριωτισμό τους, με την ίδια λύσσα υπερασπίζονται το ατομικό τους συμφέρον. Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της διπλής συμπεριφοράς, τα μεγάλα λόγια που πάνε μαζί με τις χυδαίες λαμογιές, είναι η φορολογική κουλτούρα. Η φοροδιαφυγή δεν είναι αμαρτία, δεν είναι καν προνόμιο, είναι το μεγαλύτερο δικαίωμα των σύγχρονων Ελλήνων. 

Με τον Καραϊσκάκη...

Αλέξης Σεβαστάκης, Αυγή, 11.2.1998

                                       
       Όταν ο σκοτεινός καιρός του μηδενός έρχεται, βαρυπατώντας και δρασκελίζοντας το χαμηλό ορίζοντα.
       Όταν η αυτοκρατορία των ημερίδων και εκτάκτων συνάξεων ευκολύνουν την μηρυκαστική συνήθεια όλο και πιο διψασμένων πελατών.
       Όταν οι κατά ριπές πληροφορίες, ως αφηνιασμένο μελίσσι, εφορμούν και κατακάθονται στην κεφαλή της αντοχής σου.
       Όταν οι ευτελείς καθιερώνονται ως εισαγγελείς και οι ψόφιοι ως κρισολόγοι.
       Όταν οι λείχοντες και σιελοροούντες, πολιορκούν την ταπεινόφρονη θλίψη σου.
       Όταν οι σάλπιγγες και τα ξηλωμένα τύμπανα αφαρπάζουν τον ύπνο σου,διαγουμίζοντας τα κατάλοιπα των ονείρων σου.
       Όταν τα μετρημένα γρόσια των παππούδων τα κερματίζουν οι αργυραμοιβοί και τα διαρρίπτουν στα συνωθούμενα αγοραστήρια πλήθη.
      Όταν οι μεταπράτες σταχώνουν τα γράμματα των αναλφάβητων προγόνων, τα χαραγμένα με υνί και με το νύχι του τότε ολιγογράμματου ιερέα.
      Όταν στην άλλοτε σκάλα προς τον ουρανό και το ιπτάμενο φως, οι εργολήπτες προσθέτουν προσθέτους πρόχειρους εξώστες για στιγμιαίους θεατές.
       Όταν οι τζογαδόροι παμφάγοι ψυχογάγοι ευωχούντοι καταπίνοντας το ελάχιστο, που απέμεινε, αντίδωρο.
      Όταν υμνογράφοι και στιλβωτές των υποδημάτων της εξουσίας δοξολογούν τους ασήμαντους και μοιράζουν, αντί πέντε άρτων, μπάλες αχύρων στους πεινώντες και δειψώντες την δικαιοσύνη.
      Όταν, εντελώς ατελείς και ευτελείς καταχωρίζονται στις καθ’εβδομάδα ανασυντασσόμενες εγκυκλοπαίδειες ως υποψήφιοι ακαδημαϊκοί ή αυριανοί στρατηγοί ή πρωτολάτες αρχηγοί ή μεθαυριανοί σωτήρες...
       Ε, τότε λοιπόν οπλίζομαι με τα κοπρόλογα και τη χλεύη του αοιδίμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, που δικαζόνταν μέσα στη εκκλησία του Μεσολογγίου «επί επιβουλή κατά της πατρίδος»:
«...Αν βάλετε θεμέλια στα λόγια που λέγω, εκατό ζωές να’χω δεν γλυτώνω.»
Γ.Μεγαπάνος (στρατοδίκης): «...Βρε ξέρουμε πως λες όλο λόγια, μα γιατί τα λές;».
Γ. Καραϊσκάκης: «...Το έχω χούι, κυρ Πάνο»
Γ.Μεγαπάνος: «...Αμ γιατί τόχεις χούι που είσαι πενήντα χρονών;»
Γ.Καραϊσκάκης: « Αμ δεν μπορώ να το κόψω κυρ Πάνο. Κι εσύ είσαι ογδόντα χρονών, μα το χούι δεν ταφήνεις να γαμείς, και δεν μακούς».
Και ανιστορεί ο Κοσομούλης: «...Τούτο λέγοντας ο Καραϊσκάκης εχτύπησαν τα γέλια όλοι οι κριταί και λαός και πήγαν πολλοί να λιποθυμήσουν καθώς και εγώ...»

Περιούσιος λαός

    "Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη" του Ludovico Lipparini

                                        Του Βασίλη Καρδάση (Ελευθεροτυπία ,11.02.2010)


Τραγουδάω όλους εσάς που αντισταθήκατε
τραγουδάω τους άσπρους, τους μαύρους, τους κίτρινους
τραγουδάω την ελπίδα που δεν έχει χρώμα
τραγουδάω το αίμα που σ' όλα τα γεωγραφικά σημεία είναι κόκκινο.

Τάσος Λειβαδίτης, «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο», Ποίηση, Κέδρος

              Η επιρροή της κυρίαρχης ιδεολογίας στη διαμόρφωση συλλογικών νοοτροπιών οφείλει πολλά στους προσανατολισμούς και στις κατευθύνσεις της παρ' ημίν εκπαιδευτικής πολιτικής. Στο Γυμνάσιο και το Λύκειο ανατραφήκαμε με τις «αντεθνικές» θεωρίες του Φαλμεράιερ σε συνδυασμό με την απαραίτητη δόση Κ. Παπαρρηγόπουλου, ήτοι την απάντηση που έδωσε ο εθνικός μας ιστορικός περί της συνέχειας του Ελληνισμού και της φυλετικής ενότητας των κατοίκων του ελλαδικού χώρου στη διαδρομή της Ιστορίας. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου ιστοριογραφικού μοντέλου ταυτίστηκε με εθνική προδοσία ή στην επιεικέστερη εκδοχή της, ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς.

               Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ που υιοθετήθηκε από επίσημους και μη φορείς από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και εντεύθεν στα ζητήματα της ενίσχυσης της εθνικής ταυτότητας συνηγόρησε στη φυλετική καθαρότητα. Ελάσσονες εργασίες από κύκλο λογίων και υπό την άμεση επιρροή του Σπυρίδωνα Λάμπρου, δημοσιευμένες σε περιοδικά (Παρνασσός, Νέος Ελληνομνήμων, κ.ά.), αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων ή και σλαβικών τοπωνυμίων σε παραφθορές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Προστέθηκε η πολιτική του κράτους, το οποίο σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα επιμελημένα συνέβαλε στην αποκάθαρση των τοπωνυμικών κατάλοιπων. Ως άνθη εφύτρωσαν τα διάφορα Νεοχώρια, οι Δροσιές, οι Άνοιξες σε όλη την ελληνική επικράτεια, υποκατάστατα ενός κόσμου που έπρεπε να περάσει στη λήθη, σύγχρονα σύμβολα του νεοελληνικού ευπρεπισμού της εθνικής μας οντότητας.

              ΦΡΟΝΤΙΣΑΜΕ λοιπόν να απεκδυθούμε την αρβανίτικη καταγωγή ορισμένων, να εκβάλουμε σλαβικές λέξεις από το λεξιλόγιο, να εξαφανίσουμε τους τουρκικούς μιναρέδες ακόμη και από γκραβούρες. Οι τρισχιλιετείς ακραιφνείς ρίζες με την άπλετη συνεισφορά αναπόδεικτων συναλληλιών της ορθόδοξης Εκκλησίας αναδύθηκαν για να αποκαθάρουν τις προσμίξεις, για να εμπεδωθεί η συνέχεια του περιούσιου λαού. Έτσι θητεύσαμε στον ελληνοχριστιανισμό, με συνέπειες την οίηση στα εθνικά ιδεώδη, τη ρητορική του ηθικού πλεονεκτήματος, την πλειοδοσία του φυλετικού ταλέντου, την αίσθηση του αδικημένου από ξένες συνωμοσίες.

              ΠΩΣ να ανεχθούμε τον ξένο μετανάστη; Η αποτελεσματική εκπαίδευση μας υπέδειξε να ταυτίζουμε την εγκληματικότητα με τον ξένο, να αποδίδουμε τη ζοφερή ανεργία στον μετανάστη και την υποβάθμιση της καθημερινότητας στην παρουσία του.

Για τον Howard Zinn που έφυγε...

Ο Χάουαρντ Ζιν ,  ο αιώνιος έφηβος, ο ιστορικός των πολιτών όπως χαρακτηρίσθηκε, έφυγε πλήρης ημερών σε ηλικία 87 ετών. H αριστερή διανόηση  έχασε ένα εξαίσιο μυαλό, η ειρήνη έναν ακούραστο αγωνιστή, η ανθρωπότητα ένα υπέροχο άνθρωπο.

Γεννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εργάστηκε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα.

Μετά τον πόλεμο αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.

Τα βιβλία του ήταν σταθμός για τη συντηρητική αμερικανική κοινωνία – και όχι μόνον- και ειδικά το σύγγραμμά του «Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών» (εκδόσεις Αιώρα), ανέτρεψε την καθιερωμένη ιστορία που διδάσκεται στα σχολικά βιβλία για γενεές και γενεές ανά τον κόσμο.

Πρόκειται για μια ιστορία της Αμερικής που έρχεται να φωτίσει, να τεκμηριώσει, αλλά και να ανατρέψει τις μέχρι τώρα πληροφορίες μας γι αυτήν. Ο Χάουαρντ Ζιν δεν παγιδεύεται στους εθνικούς μύθους της «επίσημης» ιστορίας, που γράφεται «από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών» και η οποία «όχι μόνο παρουσιάζει μία στρεβλή εικόνα του παρελθόντος, αλλά δημιουργεί και μια παραπλανητική εικόνα για το παρόν».

Γρηγόρης Ψαριανός : "Θέλω απόψε να σου γράψω..."

          Αγαπητοί σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, συναγωνιστές και συνοδοιπόροι,
           δεξιοί αναθεωρητές, σταλινικοί, τροτσκιστές, μαοϊκοί, αριστεροί σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστεροί, αντιευρωπαϊστές και τσιράκια του Μάαστριχ, αναρχοαυτόνομοι και λικβινταριστές, ρεβιζιονιστές και κομμουνιστοχριστιανοί, οπορτουνιστές και δογματίλες, ξεστρατισμένοι κνίτες και συντεταγμένοι αντιφρονούντες, σκύθες και ιλλυροί, πελασγοί και ακαρνάνες, πομάκοι και ρουμανόβλαχοι, λακέδες και λακεδαιμόνιοι, πασοκιστές και αντίχριστοι, χειροπράκτες και διανοούμενοι, μακεδόνες και γυφτοσκοπιανοί, εξαρχειώτες και εξαρχειωμένοι, αντιλόπες και στρουθοκάμηλοι, μπετοναρμέδες και ρεμπετασκέρηδες.
           "Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει. Δεν έχει αλλαγή. Καμμιά φωτιά στην κορυφή του. Κράτησα τη ζωή μου. Το χιόνι και το νερό παγωμένο. Βραδυάζει. Στα πατήματα των α-λόγων" (Σεφέρης μουστάκια...).
          Δύσκολοι οι καιροί για ομονοούντες και ετεροδημότες. Για ελευθερόφρονες και φραξιονιστές. Τι κι αν χρειάζεται η μέγιστη κοινή σύμπραξη για τους ελάχιστους κοινούς στόχους. Πως να συνταιριάσουμε τον μέγιστο κοινό διαιρέτη με το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο, άνθρωποι μονάχοι σα ξεδοντιασμένοι βράχοι, πολυδιαβασμένοι, παραμορφωμένοι, αστοιχείωτοι. "Αλλοίμονο σ' αυτούς που (δεν) αγάπησαν, αλλοίμονο, αλλοίμονο, αλλοίμονο.
Αλλοίμονο σ' αυτούς που (δε) δακρύσανε, ζωή, την ομορφιά σου (δε) γνωρίσανε, ζωή" (Κωστής Χρήστου, μουστάκια...).

«Τι είν’ η πατρίδα μας ? »

               Ακολουθούν δύο κείμενα του Παντελή Μπουκάλα, που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα "Καθημερινή", ένα παλιότερο και ένα πρόσφατο . Αφιερώνονται σε κάθε είδους "ελληναράδες" δεξιούς αλλά και "αριστερούς"  (υπάρχουν και τέτοιοι).

«Τι  είν’ η πατρίδα μας » - ξανά

Θυμόμαστε - δεν θυμόμαστε ότι το ποίημα είναι του Ιωάννη Πολέμη, μπερδεύουμε - δεν μπερδεύουμε τα «άσπαρτα» βουνά με τα «άπαρτα», που μάλλον μας ακούγονται πιο ηρωικά (εδώ μπερδεύουμε, με πρώτον και στομφωδέστερο τον κ. Καρατζαφέρη, την «κόψη του σπαθιού την τρομερή» με την «όψη που με βία μετράει τη γη»), το σίγουρο είναι πως οι στίχοι «Τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι; / Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;» κ.τ.λ. κ.τ.λ., διεκδικούν τα πρωτεία της φήμης από ένα άλλο ποίημα του ίδιου ποιητή που συνεχίζει να πυροδοτεί συζητήσεις, εκείνο για το «Κρυφό Σχολειό».

«Τι είν’ η πατρίδα μας», ακριβώς, τιτλοφορούνταν ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1997, με τον υπότιτλο «Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση», την επιμέλεια της Αννας Φραγκουδάκη και της Θάλειας Δραγώνα και τη συμβολή άλλων πέντε κοινωνικών επιστημόνων. Για δώδεκα χρόνια το βιβλίο αφορούσε τους κοινωνιολόγους, τους εκπαιδευτικούς κι όσους ακόμα νοιάζονται για το πώς σχηματίζεται η εικόνα του «άλλου», άρα και του εαυτού μας, μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Οταν όμως η κ. Δραγώνα έγινε ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, ανέλαβαν δράση οι πολιτικάντες (ο κ. Καρατζαφέρης, ο κ. Γεωργιάδης, που αντιπροτείνει ως εθνικώς πρέπον το εγχειρίδιο ενός χουντικού - εθνικοσοσιαλιστή, ο κ. Τραγάκης της συρόμενης Ν.Δ.), με τη συνεπικουρία εφημερίδων (κυρίως κυριακάτικων) ειδικευμένων στην αγοραία και αγρίως λαϊκιστική «εθνική κατήχηση», και διαφόρων Ενώσεων Αποστράτων (εκείνο το «ένας λοχίας μάς χρειάζεται», δεν λέει ακόμα να φύγει από το μυαλό ορισμένων). Εκοψαν κι έραψαν όλοι τούτοι, που βέβαια δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν το καταραμένο βιβλίο ή έστω να το ξεφυλλίσουν (ας είναι καλά τα γκαιμπελικά μπλογκ των αγρυπνούντων ελληνοφυλάκων), κατασκεύασαν φράσεις και τις φόρτωσαν στην πένα των συγγραφέων, έγινε και «διαδήλωση» από το ΛΑΟΣ και τη «Χρυσή Αυγή», με αίτημα «Εξω οι ανθέλληνες από το υπουργείο Παιδείας», όπου «ανθέλληνες» είναι όσοι δυσκολεύονται να συμφωνήσουν πως είμαστε λαός περιούσιος με ιστορία δεκαπέντε χιλιάδων χρόνων και βάλε, άρχοντες της οικουμένης εκ κληρονομίας, αποικιστές του σύμπαντος ήδη από τον καιρό των προσωκρατικών κ.τ.λ. Γνωστά είναι όλα τούτα και, αν εξαιρεθεί η «πορεία διαμαρτυρίας», έχουν ξαναγίνει, εις βάρος του «Εβραίου» κ. Χρήστου Ροζάκη παλαιότερα, της κ. Ρεπούση έπειτα, του πανεπιστημιακού κ. Κόκκινου προ μηνών. Γνωστό είναι επίσης ότι ο εθνικισμός, όταν μάλιστα τρέφεται από εθνικοσοσιαλιστικές «ιδέες» και απολήγει αφεύκτως σε ρατσιστικές κραυγές, δεν είναι απλώς κακέκτυπο του πατριωτισμού, είναι τυχοδιωκτική καπηλεία του και βαρύτατη προσβολή του. Δεν έχει δα κανένας την υποχρέωση να «απολογηθεί» για τη φιλοπατρία του στον κ. Πλεύρη ή πάλι στον κ. Ψωμιάδη ή τον μητροπολίτη Ανθιμο.