Να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν διαλύσει τον ΣΥΝ

Τα κείμενο είναι από  την "Αυγή".  Αναφέρεται στην προσπάθεια συγκρότησης του ψηφοδελτίου για τις περιφερειακές εκλογές στην Περιφέρεια Αττικής. Η  κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΝ , ίσως και στα πρόθυρα της διάλυσης, πρέπει να ληφθεί υπόψη για τις περαιτέρω ενέργειες. Το να εξαρτάται η ύπαρξη του ΣΥΝ από τις πολιτικές στάσεις αριστερίστικων γκρουπούσκουλων είναι το τραγικό της υπόθεσης .  Δεν συμφωνώ καθόλου με την τελική πρόταση του κειμένου . Να μη λυθεί κανένας γόρδιος δεσμός .Μόνη λύση αυτή την στιγμή η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.

        "Γόρδιος δεσμός στον ΣΥΡΙΖΑ

          Αντιμέτωπος με επιλογές που θα καθορίσουν το μέλλον του βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, στην τελική ευθεία για τις περιφερειακές - δημοτικές εκλογές. Ενώ η ένταση της οικονομικής κρίσης επιβάλλει την πλατύτερη δυνατή ενότητα της αριστεράς και τη συνάντηση με δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, η ριζοσπαστική - ανανεωτική αριστερά βράζει στο ζουμί των προβλημάτων της.

        Τα προβλήματα συνοχής που ταλαιπωρούν τον χώρο, συχνά με ένταση προσωπικών επιδιώξεων, ντύνονται με ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια. Ανασύρονται μάλιστα απόψεις περί “καθαρότητας”, που, αν υιοθετηθούν, ανατρέπουν το διάβημα του συμμαχικού σχήματος, που είναι η κίνηση για την ενότητα της αριστεράς. Ακούμε τη θεωρία ότι καλύτερα να βαθύνει η κρίση, ακόμη και να γίνει διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ, παρά να συνεχιστεί η σημερινή “παραλυτική” κατάσταση.

      Η θεωρία αυτή, επενδυμένη με καισαρικές αντιλήψεις για την πολιτική και την αριστερά, προσβάλλει τους πολίτες, που περνούν τις χειρότερες μέρες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η ριζοσπαστική - ανανεωτική αριστερά έχει καθήκον να απαντήσει στις αγωνίες της κοινωνίας με ενωτική δράση, συλλογικότητα και πολιτικό μήνυμα κι όχι να εμφανιστεί κατατεμαχισμένη.

       Υπάρχουν, άραγε, τόσο μεγάλες πολιτικές διαφορές στον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες καθιστούν αδύνατη την κοινή κάθοδο στις περιφερειακές εκλογές και ειδικότερα στην Περιφέρεια Αττικής; Η εμπειρία δείχνει ότι θα ανακαλυφθούν πολιτικές διαφωνίες εκ των υστέρων για να δικαιολογήσουν, αν υπάρξουν, ριψοκίνδυνες πολιτικές πρωτοβουλίες.

       Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιμέτωπος με τον γόρδιο δεσμό. Μπορεί να τον λύσει κι όχι να τον κόψει. Αυτή είναι η εντολή και η αγωνία χιλιάδων αριστερών, αλλά και η ανάγκη της κοινωνίας. Υπάρχουν ρόλοι για όλους. Όλοι είναι αναγκαίοι. Με μια έννοια, όλοι είναι αναντικατάστατοι. Όχι ο καθένας μόνος του, αλλά όλοι μαζί.

Οι «προνομιούχοι» και οι τιμητές

                                                     ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ  (Αυγή,  25.7.2010)

              Η εικόνα κοινωνίας με την οποία πολιτεύεται ο κυρίαρχος λόγος των «επώδυνων αλλά αναγκαίων και σωτήριων τομών» είναι η εξής: ένα άθροισμα συντεχνιών, ένα αρχιπέλαγος προνομίων, ένας γαλαξίας εγωιστικών συμφερόντων. Αυτή άραγε δεν είναι η πραγματικότητα, ρωτούν διάφοροι για να σε «κολλήσουν στον τοίχο» ως ιδεοληπτικό. Η συγκεκριμένη εικόνα βεβαίως είναι αληθινή και συνάμα απατηλή. Γιατί ο γαλαξίας έχει κέντρο και δεν είναι ένα χαοτικό νεφέλωμα παρά το ότι δεν υπακούει σε μια σαφή και απλοϊκή αρχιτεκτονική. Η εικόνα την οποία προβάλλει ο κυρίαρχος λόγος θέλει ωστόσο να μας στρατολογήσει, με τη βία μιας θεολογικής αναγκαιότητας, σε μια ερμηνεία κολακευτική για κάθε είδους αποδομητικό εγχείρημα στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων, στην ανώτατη εκπαίδευση, στην εργασία. Και φυσικά η εικόνα, επειδή ανταποκρίνεται σε υπαρκτές τάσεις και φαινόμενα αλλά φτιάχνει ένα ψευδές όλον, τρέφεται από τις μικρές και μεγάλες ενοχλήσεις που ερεθίζουν την καθημερινότητά μας. Όσοι, για παράδειγμα, δεν οδηγούν, και επομένως περπατούν στην πόλη παρατηρώντας πιο προσεκτικά τα πράγματα, εύκολα μπορούν να βγάλουν, ένα τελείως αυθαίρετο παρ' όλα αυτά, συμπέρασμα: τόσο μεγάλα και πολυτελή τζιπ, τόσοι θρονιασμένοι «εισοδηματίες» στα καφέ, τόσες αντιπαθητικές περιπτώσεις για τις οποίες αισθάνεσαι ότι δεν αξίζει τον κόπο να διαδηλώσεις και να σκοτιστείς. Από τέτοιες μικρές υποκειμενικές στατιστικές χτίζονται κακιωμένες βεβαιότητες και δηλητηριάζεται ο νους με τακτικές δόσεις μικρότητας. Στη συνέχεια η ίδια απλούστευση, το ίδιο βιωματικό «καφενείο» έρχεται να επιβραβεύσει τη λογική του μνημονίου και τον ορθολογισμό της αθλιότητας τον οποίον επιδιώκουν να επιβάλουν ως κοινή λογική οι κυρίαρχοι.

             Ο λόγος, ας πούμε, περί προνομίων και προνομιούχων παρουσιάζεται ως ψύχραιμη κοινωνιολογία, ενώ τις περισσότερες φορές μεταφράζει σκόρπιες εντυπώσεις και ευτελή εκδικητικά συναισθήματα. Αν πιστέψουμε τους προπαγανδιστές των φιλελεύθερων σοκ, από τον δημοσιονομικό δογματισμό του κ. Στουρνάρα ώς τον πολιτισμικό φιλοεξωτισμό της Σώτης Τριανταφύλλου, όλοι σχεδόν σε αυτή τη χώρα είναι προνομιούχα καθάρματα εκτός από κάποιες μονογονεϊκές oικογένειες, τους συνταξιούχους των τετρακοσίων ευρώ, τους απόρους ή τους εξαρτημένους χρήστες. Ο κυρίαρχος λόγος απονέμει πλέον τίτλους προνομιούχου σε οποιονδήποτε μπορεί να φύγει ένα σαββατοκύριακο για να κάνει δυο μπάνια, σε οποιονδήποτε έχει μια σχετικά σταθερή εργασία και το εισόδημά του μπορεί να υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ τον μήνα. Για παράδειγμα, ένας δημόσιος υπάλληλος με 1.500 ευρώ το μήνα δεν είναι απλώς προνομιούχος: πρέπει μάλλον να ζητήσει συγγνώμη από το κράτος του ΠΑΣΟΚ, τον θεό, το ΙΟΒΕ και το Αthens Voice για την ξετσίπωτη συμπεριφορά του και τη μακροχρόνια συνενοχή του στο ελληνικό «κομμουνιστικό» σύστημα.

              Για πρώτη φορά ίσως συναντούμε έναν παρόμοιο κυνισμό πίσω από τη μάσκα της κοινής λογικής. Και ο κυνισμός είναι μεγαλύτερος όσο συνδυάζει δυο φαινομενικά αντίθετα αλλά στην ουσία συμπληρωματικά στοιχεία: πρώτον, μέγιστη ευπείθεια προς τους πραγματικά ισχυρούς και προνομιούχους, προς τους δομικά κυρίαρχους του παιχνιδιού· και δεύτερον, έναν «ηθικό» ανθρωπισμό αποκλειστικά στραμμένο στους αποκλεισμένους, σε επιμέρους ομάδες του πληθυσμού με πολύ χαμηλή έως ανύπαρκτη διαπραγματευτική (πολιτική) ισχύ. Οι πρώτοι πρέπει να ενθαρρυνθούν ως πιθανοί επενδυτές και δημιουργοί πλούτου και ευκαιριών. Οι δεύτεροι, οι αποκλεισμένοι, πρέπει να λάβουν κάτι τι διότι μόνο αυτοί είναι τα «θύματα» και διότι χρειάζονται πάντοτε και «οι δράσεις» για την ανακούφιση των ακραίων καταστάσεων (προβλέπονται τα σχετικά κονδύλια).

             Αυτό το μίγμα καπιταλιστικής δυναμικότητας και χλιαρής συμπόνιας, ταξικής σκληρότητας και επιλεγμένων μητρικών προστατευτισμών αποτελεί την τελευταία λέξη της ιδεολογίας. Η νομιμοποιητική βάση αυτής της ιδεολογίας είναι, όπως είπαμε, μια συρραφή εικόνων από το «κακό παλιό», από τις παθογένειες της Μεταπολίτευσης. Όλοι εξάλλου μπορούμε εύκολα να φτιάξουμε μια προσωπική τερατολογία, να επιδοθούμε στις τυπολογίες της παρακμής και σε λίστες παραπόνων. Όλοι μπορούμε να ελεεινολογήσουμε επίσης τις αδυναμίες, τα λάθη, τις ανεπάρκειες της αριστεράς, των «αριστερισμών», των κάθε είδους ριζοσπαστισμών και αντιστάσεων. Υπάρχει άφθονο υλικό για φιλοσοφικές, πολιτικές, ηθικές κριτικές στο παρελθόν και στο παρόν ανθρώπων, ομάδων, λεξιλογίων, συνθημάτων. Τίποτα πιο εύκολο από το να πηγαίνει κανείς με το κύμα, έστω και με καθυστέρηση δύο δεκαετιών.

              Αλλά μόνο από την αριστερά μπορεί να προκύψει μια διαφορετική ανάγνωση της παθογένειας του παλιού και της ακόμα μεγαλύτερης παθογένειας του νέου. Ούτε ο ελεήμων μοραλισμός υπέρ ευπαθών ομάδων ούτε ο ταξικός παχυδερμισμός όσων σύρονται πίσω από τις νέες ολιγαρχίες των «καινοτομικών» τεχνοκρατών και της απελευθερωμένης επιχειρηματικότητας μπορούν να απαντήσουν στη σημερινή κοινωνική και ηθική κρίση. Από τώρα γνωρίζουμε ότι οι φορείς του καπιταλιστικού «εξορθολογισμού» θα έχουν και την κύρια πολιτική ευθύνη για την άνοδο της αγριότητας που θα προκύψει στο όνομα της τάξης την οποία σπεύδουν να εγκαθιδρύσουν.

Ο αγγλικός δάκτυλος και ο δικός μας

              Να ξεφύγουμε από το παρελθόν μας που μας κατατρύχει σαν κατάρα και να δούμε με αυτοπεποίθηση το αύριο.
                                Του Μακάριου  Δρουσιώτη  (Ελευθεροτυπία,23.7.2010, Πολίτης,25.7.2010)

          Το 1974 ήταν κοινή η πεποίθηση ότι οι Βρετανοί συμμετείχαν ενεργά στην εισβολή. Οι Αγγλοι χειριστές στα τουρκικά αεροπλάνα, η υποστήριξη των βάσεων στις τουρκικές δυνάμεις εισβολής, και το ότι το ελικοπτεροφόρο «Ερμής», το οποίο έπλεε ανοιχτά της Κερύνειας την 20ή Ιουλίου, ήταν μέρος του αποβατικού στόλου, ήταν μερικές από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες. Ο βρετανικός δάκτυλος έγινε ακόμη πιο ορατός στις αρχές του 1975, όταν από το Λονδίνο επέτρεψαν τη μεταφορά στα κατεχόμενα των Τουρκοκυπρίων αμάχων που είχαν καταφύγει στις περιοχές των βρετανικών βάσεων.

           Μαθητές, τότε, στη Λεμεσό συμμετείχαμε σε ογκώδεις και μαχητικές αντιβρετανικές διαδηλώσεις. Διανύσαμε με τα πόδια μια απόσταση 20 χιλιομέτρων, αποκλείσαμε την αεροπορική βάση Ακρωτηρίου και πυρπολήσαμε καμιά δεκαριά βρετανικά στρατιωτικά οχήματα που εγκλωβίστηκαν έξω από τις βάσεις. Μια ομάδα μαθητών προσπαθήσαμε να σταματήσουμε με τα χέρια ένα βρετανικό τεθωρακισμένο «Μάρμον Χάριγκτον» που προσπαθούσε να σπάσει τον κλοιό. Η ρόδα πήρε το κορμί ενός συμμαθητή μας, του Πανίκου Δημητρίου, και το βαρύ τεθωρακισμένο πέρασε από πάνω του. Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα άνθρωπο να πεθαίνει και μάλιστα τόσο φρικτά. Υστερα, πήρα τον δρόμο και γύρισα με τα πόδια στη Λεμεσό, με ένα βάρος στο στήθος και έναν κόμπο στον λαιμό, απότοκο του φόβου, της απογοήτευσης και του μίσους για τους Εγγλέζους. Με αυτό το μίσος μεγάλωσαν δύο γενιές Κυπρίων.

          Ολα αυτά τα γεγονότα πέρασαν από το μυαλό μου σαν ασπρόμαυρη ταινία διαβάζοντας την κατάθεση του αρχηγού του πραξικοπήματος Μιχαήλ Γεωργίτση στην ειδική έκδοση που κυκλοφόρησε η «Ε» το περασμένο Σάββατο. Οι ερωτήσεις των βουλευτών της εξεταστικής επιτροπής περιστρέφονταν γύρω από τον ρόλο των Εγγλέζων, την επισκευή των τουρκικών αεροπλάνων στις βάσεις, τους Αγγλους πιλότους που έπεσαν με τα αλεξίπτωτα, το ελικοπτεροφόρο «Ερμής» που βομβάρδισε τον Πενταδάκτυλο, αλλά έβαλε μεγάφωνα με δυνατή μουσική για να μην ακούγονται οι κανονιές! Και θύμωσα διπλά. Για το μέγεθος της προδοσίας και την ανοησία της χούντας και των εγκαθέτων της στην Κύπρο, αλλά και για την αφέλεια της κοινωνίας ολόκληρης να φάει με τόση ευκολία το παραμύθι του αγγλικού παράγοντα και να απαλλάξει εντελώς τον κύριο ένοχο αυτής της απέραντης τραγωδίας, τον ελληνικό εθνικισμό, που όχι μόνο διασώθηκε, αλλά ανέκαμψε και έγινε σύντομα το κυρίαρχο ρεύμα στη διαμόρφωση πολιτικής, με αποτέλεσμα το Κυπριακό να καταστεί ανεπίλυτο.

         Τριάντα έξι χρόνια από τότε η ιστορική έρευνα έκανε θρύψαλα όλες τις θεωρίες συνωμοσίας:

          - Η Αγγλία δεν συνδιοργάνωσε την εισβολή για να κατοχυρώσει το μέλλον των βάσεών της. Παραμονές της εισβολής ετοίμαζε μελέτες για να τις εγκαταλείψει για οικονομικούς λόγους! Τελικά τις διατήρησαν ύστερα από φορτικές πιέσεις των Αμερικανών.

          - Το ελικοπτεροφόρο «Ερμής» κατέπλευσε στην περιοχή της Κερύνειας για να εκκενώσει την πόλη από τους Βρετανούς τουρίστες. Ούτε βομβάρδισε ούτε... μουσική μετέδιδε για επικάλυψη.

          - Η μετακίνηση των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα έγινε ύστερα από σιωπηρή συμφωνία με την κυπριακή κυβέρνηση, η οποία, λίγο αργότερα, επέτρεψε την ελεύθερη μεταφορά όλων των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα, επειδή η Τουρκία εκβίαζε ωμά πως θα ερχόταν με τα πλοία της στον νότο να τους παραλάβει.

            Το πρόβλημα δεν είναι μόνον ότι χάθηκε η μισή Κύπρος τόσο άδικα. Είναι που 36 χρόνια μετά δεν κατανοήσαμε το πώς και το γιατί, για να μπορέσουμε να περισώσουμε ό,τι σώζεται, να απαλύνουμε τον πόνο των ανθρώπων, να ανακτήσουμε τις περιουσίες πριν χαθούν για πάντα, να διασώσουμε την ελληνική παρουσία στο βόρειο μέρος της Κύπρου πριν γίνει οριστικά Μικρά Ασία, να βγάλουμε από πάνω μας αυτή τη μιζέρια και να θεραπευτούμε από την αρρώστια, ότι όλος ο κόσμος μας κυνηγά και μας εχθρεύεται. Να ξεφύγουμε από το παρελθόν μας που μας κατατρύχει σαν κατάρα και να δούμε με αυτοπεποίθηση το αύριο. 
          Μπορούμε;
          Αυτή είναι η πρόκληση, όχι να διαιωνίζουμε τα τετριμμένα που δίνουν άλλοθι στους ενόχους και υποδουλώνουν τους αθώους.

Το φαντασιακό της αριστεράς και η πρόταση εξόδου από το ευρώ

                         Των ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ και ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ  (Αυγή, 18.7.2010)

               Ο συναγωνιστής Κ. Λαπαβίτσας (Λ. στη συνέχεια), στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 11 και 13/7, υπερασπίζεται μεταξύ άλλων τη θέση της εξόδου από το ευρώ.

                Πώς μπαίνει το επιχείρημα της εξόδου από το ευρώ

                 Η έξοδος από το ευρώ και η αναγκαστική υποτίμηση της νέας δραχμής παίζει δύο ρόλους στη ρητορική του Λ.: α) Είναι μέσο, για να μπορεί η χώρα να επιδιώξει αποτελεσματική παραγραφή χρέους. β) Είναι αυτοσκοπός, εφόσον επιτρέπει «την παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, έξω από το ασφυκτικό πλαίσιο της ΟΝΕ» και «θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας παραγωγής, θα τονώσει τις εξαγωγές και άρα θα προστατεύσει την απασχόληση». Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσουμε ορισμένα από τα οικονομικά αποτελέσματα της εξόδου από το ευρώ, με την εισαγωγή της «νέας δραχμής» και την υποτίμησή της.

                    Βελτίωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;

                    Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί άμεσα κατά ένα μεγάλο ποσοστό, μεταξύ 40-60%. Η υποτίμηση έχει διάφορα δυνητικά αποτελέσματα. Κατ’ αρχή αυξάνει τις τιμές των εισαγόμενων εμπορευμάτων και μειώνει τις τιμές των εξαγόμενων εμπορευμάτων. Όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει την αξία των εξαγωγών σε σχέση με τις εισαγωγές, δηλαδή ότι θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται από το πόσο ευαίσθητες είναι στις μεταβολές των τιμών οι ποσότητες εισαγωγών και εξαγωγών και απαιτείται περαιτέρω έρευνα. Ωστόσο οι σημαντικότερες συνέπειες δεν αφορούν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

                   Ποσοστό κέρδους και «ανταγωνιστικότητα»

                   Στην αριστερά έχει κυριαρχήσει η αντίληψη ότι τα ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο σημαίνουν μειωμένη ανταγωνιστικότητα. Δηλαδή οι ΗΠΑ είναι μη ανταγωνιστικές, ενώ η Κίνα ανταγωνιστική! Είναι όμως έτσι; Θα ήταν, αν δεν υπήρχε η χρηματοπιστωτική σφαίρα και το ισοζύγιο (αυτόνομων) κεφαλαιακών ροών, αν ακόμα δεν έπαιζε κανένα ρόλο το ύψος του ποσοστού κέρδους. Με άλλα λόγια, η αντίληψη αυτή θα ήταν ορθή μόνο στο πλαίσιο μιας αστικής προβληματικής. Ας δούμε κάποια στοιχεία:

                  Στο διάστημα 1996-2008 η Ελλάδα σημείωσε υψηλή πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 61,0%, η Ισπανία κατά 56,0% και η Ιρλανδία κατά 124,1%, σε αντίθεση με τις περισσότερο αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Το αντίστοιχο ποσοστό για την Γερμανία ήταν 19,5%, την Ιταλία 17,8% και για τη Γαλλία 30,8%. Οι χώρες που σημείωσαν υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης κατά βάση κατέληξαν με σημαντικά ελλείμματα στις τρέχουσες συναλλαγές. Κατά την ίδια ακριβώς περίοδο η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας βασίστηκε περισσότερο στη σημαντική πραγματική αύξηση του παγίου κεφαλαίου (102,8%) και στη βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας και λιγότερο στην κρατική κατανάλωση.

Οφειλόμενη απάντηση...

           Δεν έχω συνηθίσει να σχολιάζω τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου. Όσα ακούγονται εκεί, τον τρόπο που λέγονται, την συμπεριφορά κάποιων που αδιαφορούν για την ύπαρξη κανονισμού κλπ. Η χθεσινή όμως στάση του οιονεί αρχηγού παράταξης αξίζει σχολιασμού. Δεν είναι οι επιτηδευμένες βλακώδεις ερωτήσεις του, στην προσπάθειά του να εκμαιεύσει απαντήσεις από τον Πρόεδρο της ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας, που θα βόλευαν την ήδη εδραιωμένη πεποίθησή του ότι πίσω από την πρόταση συμμετοχής του δήμου στο πρόγραμμα «Ιπποκράτης» κρύβονται διαφόρων ειδών συμφέροντα .

              Είναι περισσότερο η στάση του απέναντι στα μειδιάματα που προκάλεσαν οι ερωτήσεις . Δεν χρειάσθηκε να του απαντήσω.

                Εξ άλλου τι να απαντήσω σε κάποιον που θεωρεί απαξιωτικό να είσαι από χωριό. Τι να απαντήσω σε κάποιον που θεωρεί ότι αθλητισμός είναι να κοιτάς αγώνες στην τηλεόραση . Που δεν έχει πατήσει ποτέ το πόδι του σε γήπεδο. Που δεν ξέρει τι είναι το δελτίο αθλητικής ταυτότητας. Που δεν γνωρίζει το πώς τα ερασιτεχνικά σωματεία παίρνουν «βεβαίωση» της υγείας των αθλητών τους. Του απάντησε βεβαίως ο συνάδελφος στην παράταξή του , που γνωρίζει πολύ καλά την αξία αυτών των ελέγχων, με το να ψηφίσει την πρόταση.

             Και το ωραίο : Ακούγεται ότι ο συγκεκριμένος έχει αξιολογηθεί και έχει προταθεί για επικεφαλής του συνδυασμού που θα κατεβάσουν «οι δυνάμεις εναντίον του συστήματος, του καπιταλισμού, του μνημονίου κλπ, κλπ… » στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου. Να μην ξεχάσει να πάει στο χωριό μου …

Giorgio Gaber: Καποιος ήταν κομμουνιστής επειδη...

Αυτοδιοικητικές εκλογές και ΣΥΡΙΖΑ

           Πιο κάτω δημοσιεύω την ανακοίνωση της υποψηφιότητας  του Κώστα Δρακονταειδή για τον Δήμο Λευκάδας.Η δημοσίευση  γίνεται  για να ένα και μόνο λόγο: Να φανεί ότι  και στον χώρο  του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν  στελέχη που   θεωρούν τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας πιο σημαντικές από την  εφαρμογή της κομματικής γραμμής.

           Αφορμή  της ανάρτησης ήταν η  σημερινή συζήτηση στην Πρέβεζα για το σχέδιο «Καλλικράτης» . Εκεί επαναλήφθηκε η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ  ότι πρωταρχικό στις εκλογές του Νοέμβρη είναι η αντίσταση στην εφαρμογή των μέτρων  της τρόικας και της κυβέρνησης. «Προφανώς και τα θέματα της Αυτοδιοίκησης …» ,όπως είπε ο σ. της ΚΕ του Συνασπισμού.  Και ακόμα προφανώς συμμαχίες θα κάνουμε μόνο με " καθαρούς" .... Μέτρησα 40 φορές την λέξη «κινήματα» και άλλες τόσες ΔΝΤ, τρόικα κλπ.

             Βρείτε  στο κείμενο του σ. Δρακονταειδή  τις αντίστοιχες λέξεις.

            Δεν τον καρφώνω.  ΣΥΜΦΩΝΩ απόλυτα  και με το κείμενο και με τον τρόπο δημοσιοποίησης της υποψηφιότητας. Είναι σίγουρο ότι δεν κινδυνεύει από τους ιδεολόγους της καθαρής γραμμής. Αν και πιστεύω ότι δεν τους δίνει καμία σημασία.

           ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ: 

            Διοργανώνεται εκδήλωση  για την τοπική αυτοδιοίκηση, λαμβάνει μέρος και είναι ομιλητής μέλος της Κ.Ε. του Συνασπισμού, στην Πρέβεζα  ο Δήμαρχος  είναι  μέλος της Κ.Ε. του Συνασπισμού  και απουσιάζει. Προφανώς η εμπειρία της "Ανοιχτής πόλης" είναι πιο σημαντική από την εμπειρία της Πρέβεζας. 
            Είναι αριστερό να διεκδικείς να μην γίνονται απολύσεις στους δήμους, να υπάρχουν οι κοινωνικές δομές εξυπηρέτησης των πολιτών που έχουν ανάγκη και γενικά να υπάρχει ο λεγόμενος "κοινωνικός μισθός"  , να οργανώνεις δομές στήριξης για τους μετανάστες, συσσίτια για τους φτωχούς, να μη αυξάνεις τέλη και φορολογία κλπ. 
           Όταν όλα αυτά τα εφαρμόζεις σαν δημοτική  αρχή   δεν είναι αριστερό, γιατί τα εφαρμόζει δημοτική αρχή συνεργασίας.
            Και κάτι ακόμα : Επαναλαμβάνεται συνεχώς ότι το "κίνημα" απέτρεψε την κατασκευή του νοσοκομείου στην Πρέβεζα με ΣΔΙΤ . Αν  υπάρχει κάτι  που απέτρεψε την κατασκευή, ήταν η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου με την οποία έθεσε όρους και προϋποθέσεις  για την παραχώρηση του οικοπέδου, όροι και προϋποθέσεις   που έκαναν αδύνατη την εφαρμογή μεθόδου ΣΔΙΤ.

 Δημοτική Κίνηση

«ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ

του Κων/νου Δρακονταειδή  για το Δήμο Λευκάδας

Για να ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ το ΘΥΜΟ μας σε ΕΛΠΙΔΑ.

Συμπολίτες - σες
Οι συνθήκες μέσα στις οποίες θα δοθεί η επόμενη αυτοδιοικητική εκλογική μάχη της 7ης Νοεμβρίου 2010, είναι πρωτόγνωρες.
α) Η γενικευμένη οικονομική κρίση, ισοπεδώνει τους εργαζόμενους.
Οι αριθμοί και οι αγορές είναι στο προσκήνιο, οι άνθρωποι στο παρασκήνιο και η νέα γενιά στην ανασφάλεια και την ανεργία.
β) Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι πολιτική, κοινωνική, ηθική, περιβαλλοντική, πολιτισμική.
γ) Ο νέος νόμος για την Αυτοδιοίκηση («Καλλικράτης»), δημιουργεί νέα δεδομένα για τους πολίτες.
Σε καμιά περίπτωση δεν είναι η γενναία μεταρρύθμιση που τόσο είχε ανάγκη η Αυτοδιοίκηση.
Η κύρια στόχευση μιας τέτοιας μεταρρύθμισης, έπρεπε να είναι, η διεκδίκηση μιας μεγάλης δημοκρατικής, ριζοσπαστικής, αποκεντρωτικής επανίδρυσης του κράτους και συνολικά του δημόσιου και κοινωνικού χώρου, που έχει άμεση ανάγκη η χώρα.
Η μεταρρύθμιση της Αυτοδιοίκησης δεν είναι επιστημονικού χαρακτήρα άσκηση, ούτε ευκαιριακού χαρακτήρα τεχνοκρατική επιλογή. Σχετίζεται απολύτως με την ποιότητα της δημοκρατίας που έχουμε, τη συμμετοχή, την κοινωνική συνοχή, το περιεχόμενο της ανάπτυξης, τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος, τον πολιτισμό.
Ο «Καλλικράτης» είναι μια μεταρρύθμιση που εξαντλεί τη δυναμική της, στη μείωση των υπαρχόντων Δήμων, «πασπαλίζοντας τη» με την κατάργηση της Νομαρχίας και την αιρετή εκλογή των οργάνων της περιφέρειας.
Δεν υποτιμούμε αυτές τις αλλαγές, αλλά στον ετοιμοθάνατο δεν φτάνει η ασπιρίνη.
Εν τέλει, εκτιμούμε ότι είναι μια μεταρρύθμιση:
● που θα απομακρύνει περισσότερο τον πολίτη από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων,
● που έχει στόχο να αλλάξει τον προσανατολισμό της Αυτοδιοίκησης σε συντηρητικότερη κατεύθυνση.
● που μειώνει τους πόρους του κράτους προς την Αυτοδιοίκηση, οδηγώντας τη σε οικονομική ασφυξία.
● που θα οδηγήσει τους δήμους σε οργανωτικό «αλλαλούμ», δεδομένης της έλλειψης οποιασδήποτε προετοιμασίας.