Τα λερά «παιδιά» του Φρίντμαν...

                                                    Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ - Ελευθεροτυπία 9/3/2011

          Η πρώτη πλευρά της κρίσης είναι η κλοπή της γης, η αρπαγή των κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων, η μόνιμη ημιαπόλυση, η μόνιμη ημιπρόσληψη, ένα μόνιμα οριακό τρεμούλιασμα στα 200 ευρώ, ένα εργασιακό τίποτα, του νέου ενοχικού εργαζόμενου που πίνει το βράδυ -περίλυπος- εσάνς με ζάχαρη.

          Οι Moody's και τα υπόλοιπα «παιδιά» του Μίλτον Φρίντμαν διαλύουν με οικονομικό τραμπουκισμό κάθε χώρα, κοινωνική μορφοποίηση, κόμμα, συνδικαλιστική ένωση, μικρές επιχειρήσεις, την ίδια την ιστορία, και πάνω στον πόνο και τον τρόμο χτίζουν αυτό το σπινθηροβόλο και μεθυσμένο σκοτάδι.

           Η δεύτερη πλευρά της κρίσης όμως θα μπορούσε να είναι να στυλώσεις άφοβα τα πόδια. Οργανωμένα και έξυπνα, δυνατά και θεληματικά... Ακριβώς αυτή η καθοδηγημένη από τους οίκους διαλυτική τελετουργία μπορεί να χτίσει καινούργιες ανοικτές διεκδικήσεις, απρόβλεπτες κοινωνικές συνθέσεις, άλλου τύπου αιτήματα, να συγκροτήσει άλλη εργασιακή γλώσσα. Αν μηδενίζεται κάθε κατάκτηση από το κυρίαρχο διεθνές σύστημα, μπορεί να μηδενιστεί και κάθε απώλεια. Αν μπορούν να σου πάρουν τα πάντα, μπορεί και να χάσουν τα πάντα. Αρκεί στην έρημο που φτιάχνουν να διεκδικήσεις.

         Οσο τίθενται υπό διαπραγμάτευση κάτω από το καθεστώς του πανικού η προσωπική ευστάθεια και η οικογενειακή οικονομία, άλλο τόσο μπορεί να τεθεί υπό διεκδίκηση η ανακατάληψη των συνδικάτων (π.χ.) από την κουλτούρα της εργασίας, σε αντίθεση με τον παραγοντικό κομματισμό που τα βαρύνει πολλά χρόνια τώρα. Εάν είχαμε στον τόπο μας μια σοβαρή αστική τάξη, ενεργό συνδικαλιστικό κίνημα και ποιοτικά κόμματα, αυτή η τούμπα θα ήταν πιθανή.

          Υπάρχει όμως και μια τρίτη πλευρά της κρίσης. Η «παπαγαλία» της εξέγερσης, η μεταφυσική προσδοκία της έλευσης ενός επαναστατικού κύματος από το αραβικό υπερπέραν.

Τρίτη πλευρά της κρίσης είναι να τρέχεις τσιμπολογώντας πίσω από τις μικροαστικές εξεγέρσεις διοδίων και εισιτηρίων, να βλέπεις επαναστατικές διαδικασίες πίσω από επικοινωνιακές ωραιοπάθειες και ναρκισσισμούς που δεν παίρνουν υπόψη τους τα κοινωνικά συμφραζόμενα. Τρίτη πλευρά της κρίσης είναι να πολυδιασπάσαι συνεχώς, μιλώντας μάλιστα για ενότητα. Τρίτη πλευρά της κρίσης είναι η υπόγεια ανακούφιση από το γεγονός ότι η κρίση εκλογικεύει και εκλαϊκεύει αυτό που εσύ δεν κατάφερες να προσδιορίσεις και να πεις, μετά από τόσα χρόνια κοινοβουλευτικής, συνδικαλιστικής και τηλεοπτικής θητείας.

           Ολα αυτά είναι μια τρίτη πλευρά της κρίσης αλλά και μια επώδυνη δίοδος του αισθήματος. Γιατί όσο ζεις στη ρητορική της κρίσης τόσο την εξωραΐζεις και την αποερμηνεύεις. Οσο δεν αφομοιώνεις το κοινωνικό ενεργητικό και το αφήνεις να ξοδεύεται στους Κολλάτους, τόσο οι ενοχοποιούμενοι Σημίτης, Πάγκαλος και οι λοιποί θα αθωώνονται μέσα σε μια εύκολη θυμική και θεαματική, λαϊκόμορφη καταδίκη.

           Τότε ένοχος δεν θα είναι ο μικροαστός που (ως συνήθως) θέλει να πάνε τα απόνερά του στον διπλανό, ο μικροαστός που τους εξέλεξε τόσα χρόνια και τώρα θέλει έναν εύκολο ένοχο εντοπισμένο και εικονογραφημένο, αλλά ένοχος θα είσαι εσύ, «ο στέλεχος αριστερός», που, ακόμα μια φορά στην ιστορία, αφήνεις την ιστορία να πηγαίνει χαμένη και να εξηγείται επικοινωνιακά. Η κολεκτίβα της κάθε αριστερής μικροεξουσίας συστήνει την τρίτη πλευρά της κρίσης.

           Δεν έχουμε χρόνο. Πρέπει να βιαστούμε πατώντας με τόλμη στο αβαθές σημείο της λάσπης. Λογιστικός έλεγχος του χρέους, διάρρηξη συμμαχικών στερεοτύπων, καινούργια αγροτική οικονομία, σκέψη και μόρφωση για να αντέξουμε, αλληλεγγύη για να ζήσουμε. Ηδη είμαστε εκτός ορίων. Γιατί και οι τρεις πλευρές της κρίσης συνθέτουν το θάνατο της τρίτης πλευράς του χρόνου: του μέλλοντος.      

          Η πιο σπαρακτική, η πιο κολασμένη, η πιο αδυσώπητη πιθανότητα είναι ο θάνατος των παιδιών μας, για να πλουτίζουν τα λερά «παιδιά» του Φρίντμαν, με λαιμαργία και παχύσαρκη απόγνωση.

Η Νομική (σχολή) ενώπιον του νόμου και της Δικαιοσύνης

          Τι είναι, όμως, δικαιοσύνη; Βλέπουμε ότι μας περιβάλει η αδικία, αλλά συχνά δεν γνωρίζουμε που βρίσκεται η δικαιοσύνη. Η πιο οδυνηρή μαρτυρία της εποχής μας, γι’αυτό, είναι η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη έχει εκλείψει.

               Του Κώστα Δουζίνα  (από το RED Notebook)

         Ποιος είναι ο ρόλος της νομικής παιδείας, τι σημαίνει το να μαθαίνει κανείς το νόμο; Το πρώτιστο καθήκον των δασκάλων του νόμου, είναι να κατανοούν και να διδάσκουν τη γλώσσα της δικαιοσύνης, την αναπνοή, το πνεύμα και την αμεροληψία που θα έπρεπε να κινεί το σώμα του νόμου. Νόμος χωρίς δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα, σώμα δίχως ψυχή – υπολείμματα απλώς και ερείπια μιας έντιμης παράδοσης. Ένας δικηγόρος που θέλει να είναι άξιος του ονόματός της, νέμει και κατανέμει.  Θέτει τις απαιτήσεις της απούσας δικαιοσύνης και της ιδανικής ισότητας ενώπιον της, πάνω από τα αιτήματα της εξουσίας και των καταχρήσεων του πλούτου.
          Η δικαιοσύνη εκλείπει, όχι μόνο όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, που ο ίδιος ο νόμος έχει θέσει στον εαυτό του, αλλά πολύ περισσότερο, όταν το σύνολο της Νομικής (και η διδασκαλία της) δεν λογοδοτεί, η ίδια, στο βωμό της δικαιοσύνης. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το θυμίσω αυτό στα παιδιά της Αντιγόνης. Η Θέμιδα, που κοσμεί τα δικαστήρια μας, έχει δεμένα τα μάτια της, ακριβώς για να μην δει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προσώπου, που έρχεται ενώπιον του νόμου (τοποθετώντας την αφηρημένη λογική του θεσμού πάνω από τη ζεστή λάμψη της δικαιοσύνης).
          Η Νομική σχολή από την άλλη πλευρά, έχει στο σφυγμό της ένα ανάχωμα ορθάνοιχτο, που κοιτάζει τον άλλο στο πρόσωπο και υπόσχεται άπειρη δικαιοσύνη. Εκείνοι, που το ξεχνούν αυτό, όταν διδάσκουν ή ασκούν τη δικηγορία, μετατρέπονται σε λογιστές της εξουσίας και υποχείρια της. Από λειτουργούς του κράτους Δικαίου, μετατρέπονται σε υπηρέτες του κράτους. Η απόσταση μεταξύ Κράτους και Κράτους Δικαίου, είναι πάντοτε μικρή, αλλά όταν η δικαιοσύνη εκπίπτει του νόμου, τότε τα δύο καθίστανται ταυτόσημα – ο νόμος σαν γλώσσα μιας τρελής από δύναμη κυριαρχίας.

Αφύπνιση της πολιτικής αλληλεγγύης απέναντι στον κοινό αντίπαλο

                                                 Συνέντευξη του  Νικόλα Σεβαστάκη  ("Εποχή", 9.1.2011)

                Ακούγεται περίεργα, αλλά η οικονομική κρίση έφερε...κρίση και στην αριστερά. Είναι σύμπτωση ή μήπως άλλαξαν, πράγματι τα δεδομένα από την ιδρυτική πράξη του ΣΥΡΙΖΑ;
               Από μια άποψη δεν είναι παράδοξο αυτό. Η κρίση είναι ένα “ολικό γεγονός” που αλλάζει τις κοινωνικές σχέσεις αλλά και τους τρόπους πρόσληψης της καθημερινής πραγματικότητας. Δοκιμάζει επίσης, στον ένα ή άλλο βαθμό, τις ψυχικές αντοχές των ανθρώπων, επηρεάζοντας, συνήθως αρνητικά, τους κοινωνικούς δεσμούς και τη συνολική δημόσια ατμόσφαιρα. Η ξεχωριστή πυκνότητα και βιαιότητα των εξελίξεων εδώ και δυο χρόνια δεν θα μπορούσε να αφομοιωθεί εύκολα από κανέναν πολιτικό χώρο. Αλλά και το βασικό χαρακτηριστικό της νεοφιλελεύθερης λογικής η οποία επιβάλλεται πλέον σε όλα τα πεδία είναι ότι ενισχύει τη δυναμική των κατακερματισμών και των «αμυντικών» υποκειμενισμών. Η λογική της αυτοσυντήρησης εν μέσω θυέλλης είναι πολύ ισχυρή και δεν θα μπορούσε να λείπει από την Αριστερά. Ακόμα και αν σε αυτή την τελευταία η αυτοσυντήρηση επενδύεται στη γλώσσα της στρατηγικής και της τακτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ γεννήθηκε με μια επιθετική, με την παραγωγική έννοια του όρου, προσδοκία για σύνδεση του κοινωνικού με το πολιτικό. Αλλά το στοίχημα σκόνταψε σε μια συγκυρία οριζόντιας απαξίωσης της πολιτικής διαμεσολάβησης και εξασθένισης της συλλογικής ελπίδας. Διαμορφώθηκε ένας κόσμος με αναφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η πολιτική ταυτότητα του εγχειρήματος τραυματίστηκε βαριά και κατ’ εξακολούθηση από μια κραυγαλέα αδυναμία τήρησης των εκάστοτε υποσχέσεων. Και σε ένα περιβάλλον εδραίωσης των κοινωνικών φόβων και των αντιπολιτικών διαθέσεων, η «εσωτερική περιπέτεια» (όλο και περισσότερο για τους καλά μυημένους) επικάλυψε την αρχική ιδέα.       
 

              Μήπως η οικονομική κρίση, έφερε στην επιφάνεια παλιές ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές, που κάποια στιγμή φάνηκε ότι οδεύαμε προς την υπέρβασή τους;
               Δεν θεωρώ δυνατή την υπέρβαση των ‘ιδεολογικών διαχωριστικών γραμμών’ μέσα στη ριζοσπαστική Αριστερά. Και αυτό διότι ο χώρος ο ίδιος είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στα ζητήματα ιδεολογίας και πολλές φορές πολιτεύεται με βάση το ειδικό μεταφυσικό βάρος συμβόλων, ιδιαίτερων λεξιλογίων, πολιτιστικών συναφειών που έρχονται από το παρελθόν. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να υπάρχουν επάλληλες συναινέσεις σε θεμελιώδη κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Ότι, όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές, υπάρχει δυνατότητα συνάντησης των αριστερών ακόμα και όταν όλοι γνωρίζουν ότι δεν υφίσταται συναντίληψη για τις ιστορίες και τις ιδιαίτερες μυθολογίες του καθενός. Σήμερα ζούμε μια ιδιαίτερη στιγμή: την μετατροπή της οικονομικής κρίσης σε «έκτακτο» βιοπολιτικό πρόγραμμα, σε συνολική αμφισβήτηση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών αλλά και του πεδίου των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών. Αυτή και μόνο η συναγερμική διάσταση της περίστασης θα έπρεπε να οδηγήσει όχι σε μια υπερβατική ενότητα (πράγμα αδύνατο), αλλά σε αφύπνιση της πολιτικής αλληλεγγύης απέναντι στον αντίπαλο. Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα που περιμένουν μια αριστερή απάντηση: η αποδόμηση του πανεπιστημίου, η επιθετική αναδιάρθρωση στην εργασία, οι εκσυγχρονιστικές «τομές» που απειλούν την ιδιωτικότητα, οι αντιδημοκρατικές και αντιοικολογικές «αναπτυξιακές» λογικές των fast truck, τα φαινόμενα αποδιοργάνωσης στη ζωή των λαϊκών στρωμάτων και της κατώτερης μεσαίας τάξης του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα.. Όλα αυτά δεν μπορεί να περιμένουν το θεόσταλτο οργανωτικό και ιδεολογικό μίγμα ούτε την πιο σοφή απάντηση από πλευράς οικονομολόγων για το χρέος.

Εκλογών το ανάγνωσμα….

“Εμείς εδώ στην Πρέβεζα με τις επιλογές  στους Δήμους και  στην Περιφέρεια  έχουμε πάρει διαζύγιο από  την κοινωνία” έγραφα λίγες μέρες πριν τις εκλογές , όταν είχαν ανακοινωθεί ήδη οι υποψηφιότητες κάνοντας σύγκριση με το τι  συνέβαινε στην Άρτα  . Ο  ΣΥΝ δεν έκανε  επιλογή στον δήμο Πρέβεζας. Έκανε επιλογή στην περιφέρεια Ηπείρου συμμετέχοντας στο ψηφοδέλτιο «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την  Ήπειρο» με επικεφαλής τον Γιάννη Παπαδημητρίου, στον οποίο συμμετείχαν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με την  «Εποχή» (Κυριακή,20/11) στο δήμο  Πρέβεζας  οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ  στήριζαν τον συνδυασμό «Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα-Λούρος-Ζάλογγο».

 Με τα αποτελέσματα πλέον στα χέρια τροποποιώ λίγο τον αρχικό αφορισμό μου. Στις πρόσφατες εκλογές έγινε  η «πρώτη συζήτηση για την λήψη συναινετικού διαζυγίου» μεταξύ της κοινωνίας και της  Αριστεράς, όπως πιο κάτω την προσδιορίζω. Το επόμενο διάστημα προβλέπω θα γίνει και «η δεύτερη συζήτηση» και το διαζύγιο θα είναι οριστικό.

Πολλοί είναι οι τρόποι που μπορεί κάποιος να διαβάσει τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών στο Νομό της Πρέβεζας. Ανάλογα με τα κριτήρια που θέτει  είναι και τα συμπεράσματα που μπορεί να εξάγει. Μιλάω πάντα για τους υποψηφίους των αριστερών συνδυασμών στην περιοχή μας. Δεν εντάσσω στην Αριστερά το ΚΚΕ για τον μόνο λόγο που το ίδιο αρνείται να το ονομάζουν «αριστερό κόμμα». Εντάσσω στην Αριστερά τον συνδυασμό «Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα-Λούρος-Ζάλογγο» αν και ο ίδιος ο συνδυασμός αυτοαποκαλείται ανεξάρτητος. Θα συμπεριλάβω στις δυνάμεις της Αριστεράς και τους συνδυασμούς των «Αριστερών Παρεμβάσεων».

Ο ΛΕΙΟΣ ΛΙΘΟΣ

                

        Με σύρει εις προσκυνήματα μελαγχολικής πια ιστορίας ο Νοέμβρης. Αυτός ο συνταξιούχος εκφορτωτής επαναστατικής ενέργειας, επί των χειμερινών ανακτόρων, Αυτός ο πολυτεχνειακός εκχυμωτής της κοπροελληνικής και χύδην χριστιανικής εξουσίας. Με ανακαλεί από την ράθυμη εφεδρεία της απρόσωπα ευπρόσωπης καθημερινότητας, όπου η τριβή του ημερήσιου βίου παράγει έγχρωμες φούσκες. Με ανακαλεί λοιπόν και επιμένει αυτός ο συλλογισμένος Νοέμβρης να φορέσω τα ράκη από τη χλαίνη του Γκεβάρα, τα ξεπατωμένα άρβυλα του Άρη, το λιπαρό πιά κασκέτο του Ιλιτς.

     Επιμένει αυτός ο αμετανόητος Νοέμβρης να ακούσω τις χιλιάκις αφηγήσεις των άλλωτε ηρωϊκών εφήβων, που ο τσαλαπατητής  χρόνος και η ύστερη σοφία αλύπητα στεγνώνουν, κρεμασμένους με μανταλάκια στις απλώστρες των θεαματοεμπόρων. Επιμένει αυτός ο απότοκος Νοέμβρης να με παρασύρει σε συναχωμένη εορτή. Εκεί που γραφές νεκρών, μορφές νεκρών, μομφές νεκρών, θεσπέσια ψόφιες μουσικές, ακούνητες στον αέρα κινήσεις, άδειες χειρονομίες και ψιλοκομμένες λέξεις συστοιχίζονται στη θλιβερή παρέλαση ιδιοτελών καρπολόγων.

          Επιμένει αυτός ο δριμύς Νοέμβρης να με πείσει ότι είμαι αναγκαίος κληρονόμος της ιστορικής προίκας του, συνεχιστής των έργων του, συνεργός του μεγαλείου του, συμμέτοχος του κύρους του, σύμμαχος των λαικών συνταγμάτων του, συντρυγητής της αίγλης του και ομοτράπεζος στην αθανασία των ρηγματικών ιδεών του. Επιμένει αυτός ο χειμέριος Νοέμβρης να με εγκαταστήσει στα χαρακώματα των παλαιών ημερών του, όπου σκουριάζουν αρχέτυπες μπαγιονέτες και ο άνεμος σφυρίζει στα χάσκοντα στόματα των ολμοβόλων σωλήνων.

          Αλλά εγώ, τώρα πια, ταξιδεύω στην αλμυρά έρημο. Αναζητώντας επιτάφια επιγράμματα. Για άλλα ίσως εγερτήρια. Αναζητώντας λείο λίθο για να αποθέσω τον μπαλσαμωμένο Νοέμβρη. Η για να κρύψω την πίκρα του προσώπου μου. Κάτω από τον λείο λίθο.
                     Αλ.Σεβαστάκης, «ΑΥΓΗ»,Τετάρτη,19 Νοεμβρίου 1997

Η "φορολογική ασυλία" των οικονομικά ισχυρών αιτία των ελλειμάτων του Δημοσίου

                            του Γεώργου Σταθάκη *, από το "ΒΗΜΑ Ιδεών"(17.10.2010)

            Tο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας εδράζεται στο πολύ απλό γεγονός ότι τα ευκατάστατα στρώματα της ελληνικής οικονομίας δεν πληρώνουν «φόρο εισοδήματος». Αυτός, για τα 600.000 με 700.000 νοικοκυριά που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, εκτιμάται περίπου στο 4%-5% του ΑΕΠ. Εξαιτί ας του γεγονότος αυτού τα φορολογικά έσοδα υστερούν πάντα των δαπανών. Από το 1980 ως το 2010, για τριάντα συνεχή χρόνια, ο προϋπολογισμός είναι κάθε χρόνο ελλειμματικός. Κατά μέσον όρο 6,5% τον χρόνο.

            Η σύγκριση με τους αντίστοιχους δημοσιονομικούς δείκτες της ΕΕ επιβεβαιώνει την παραπάνω διατύπωση. Δαπανάμε το ίδιο ποσοστό συνολικά ως δημόσιες δαπάνες (45% του ΑΕΠ), έχουμε μικρές διαφοροποιήσεις στη σύνθεση των δαπανών (περισσότερη Αμυνα, λιγότερη Παιδεία και Υγεία) και έχουμε ακριβώς το ίδιο ποσοστό δαπανών για Δημόσια Διοίκηση. Πλεόνασμα δημοσίων υπαλλήλων και δαπανών έχουμε μόνο σε ορισμένες δραστηριότητες που αφορούν φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

           Στο σκέλος των εσόδων τώρα έχουμε ακριβώς τα ίδια έσοδα από έμμεση φορολογία και εισφορές ασφαλισμένων.

          Αποκλίνουμε, υστερούμε δηλαδή αισθητά, μόνο στον φόρο εισοδήματος. Ακριβώς 4%-5% του ΑΕΠ. Οσο είναι, έστω κάτι λιγότερο, το ετήσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού.

          Συνεπώς, το συμπέρασμα είναι προφανές.

          Το έλλειμμα του προϋπολογισμού συντηρεί τα κέρδη και τα εισοδήματα των πιο ευκατάστατων στρωμάτων. Το φορολογικό σύστημα όχι μόνο δεν δρα αναδιανεμητικά, όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά αποτελεί τον πρωταρχικό μηχανισμό αναπαραγωγής των εισοδηματικών ανισοτήτων της ελληνικής κοινωνίας.

Σεχταριστική καθαρότητα...

Διαβάζω στην  σημερινή «Αυγή»  κάτω από τον τίτλο «Πάει για β' γύρο η Όλγα Γεροβασίλη στην Άρτα» . « Σημαντική είναι η παρουσία των δυνάμεων της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς και σε ορισμένους από τους Δήμους της Ηπείρου, όπως είναι αυτός της Άρτας, των Ιωαννίνων, καθώς και του Δήμου Νικολάου Σκουφά Άρτας με υποψήφιο τον Θεόδωρο Μουσαβερέ που τον υποστηρίζει και το ΠΑΣΟΚ » Και πιο κάτω : « Όσον αφορά την Πρέβεζα, μετά τα γνωστά γεγονότα στο εσωτερικό του ΣΥΝ, οι δυνάμεις του Συνασπισμού αποφάσισαν να μη στηρίξουν επίσημα κάποιο ψηφοδέλτιο.»

Δεν γνωρίζουν πολλοί αναγνώστες της Αυγής τα « γνωστά γεγονότα στο εσωτερικό του ΣΥΝ» . Έτσι θα μείνουν με την λαθεμένη εντύπωση ότι στην Πρέβεζα  οι  «δυνάμεις του Συνασπισμού»   που «αποφάσισαν να μη στηρίξουν επίσημα κάποιο ψηφοδέλτιο», υποστηρίζουν   ανεπίσημα  κάποιο άλλο. Την άποψη αυτή την ενισχύει  η συνέχεια του άρθρου  που αναφέρει « Ωστόσο το εναλλακτικό ψηφοδέλτιο “Δημόσιος Χώρος” με επικεφαλής τον πανεπιστημιακό Γιάννη Ρέντζο, συσπειρώνει μεγάλο αριθμό ανένταχτων πολιτών, καθώς και μέλη του ΣΥΝ και της ΑΚΟΑ.» Παρόλα αυτά (=ωστόσο ) λοιπόν οι  «δυνάμεις του Συνασπισμού» στην Πρέβεζα  υποστηρίζουν ανεπίσημα το εναλλακτικό ψηφοδέλτιο του πανεπιστημιακού Γιάννη Ρέντζου. (Η εναλλακτικότητα του  βέβαια κάπου σκοντάφτει, γιαυτό  έχει δύο ονόματα «Δημόσιος χώρος Γιάννης Ρέντζος» και «Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα-Λούρος-Ζάλογγο).