Η "φορολογική ασυλία" των οικονομικά ισχυρών αιτία των ελλειμάτων του Δημοσίου

                            του Γεώργου Σταθάκη *, από το "ΒΗΜΑ Ιδεών"(17.10.2010)

            Tο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας εδράζεται στο πολύ απλό γεγονός ότι τα ευκατάστατα στρώματα της ελληνικής οικονομίας δεν πληρώνουν «φόρο εισοδήματος». Αυτός, για τα 600.000 με 700.000 νοικοκυριά που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, εκτιμάται περίπου στο 4%-5% του ΑΕΠ. Εξαιτί ας του γεγονότος αυτού τα φορολογικά έσοδα υστερούν πάντα των δαπανών. Από το 1980 ως το 2010, για τριάντα συνεχή χρόνια, ο προϋπολογισμός είναι κάθε χρόνο ελλειμματικός. Κατά μέσον όρο 6,5% τον χρόνο.

            Η σύγκριση με τους αντίστοιχους δημοσιονομικούς δείκτες της ΕΕ επιβεβαιώνει την παραπάνω διατύπωση. Δαπανάμε το ίδιο ποσοστό συνολικά ως δημόσιες δαπάνες (45% του ΑΕΠ), έχουμε μικρές διαφοροποιήσεις στη σύνθεση των δαπανών (περισσότερη Αμυνα, λιγότερη Παιδεία και Υγεία) και έχουμε ακριβώς το ίδιο ποσοστό δαπανών για Δημόσια Διοίκηση. Πλεόνασμα δημοσίων υπαλλήλων και δαπανών έχουμε μόνο σε ορισμένες δραστηριότητες που αφορούν φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

           Στο σκέλος των εσόδων τώρα έχουμε ακριβώς τα ίδια έσοδα από έμμεση φορολογία και εισφορές ασφαλισμένων.

          Αποκλίνουμε, υστερούμε δηλαδή αισθητά, μόνο στον φόρο εισοδήματος. Ακριβώς 4%-5% του ΑΕΠ. Οσο είναι, έστω κάτι λιγότερο, το ετήσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού.

          Συνεπώς, το συμπέρασμα είναι προφανές.

          Το έλλειμμα του προϋπολογισμού συντηρεί τα κέρδη και τα εισοδήματα των πιο ευκατάστατων στρωμάτων. Το φορολογικό σύστημα όχι μόνο δεν δρα αναδιανεμητικά, όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά αποτελεί τον πρωταρχικό μηχανισμό αναπαραγωγής των εισοδηματικών ανισοτήτων της ελληνικής κοινωνίας.

Σεχταριστική καθαρότητα...

Διαβάζω στην  σημερινή «Αυγή»  κάτω από τον τίτλο «Πάει για β' γύρο η Όλγα Γεροβασίλη στην Άρτα» . « Σημαντική είναι η παρουσία των δυνάμεων της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς και σε ορισμένους από τους Δήμους της Ηπείρου, όπως είναι αυτός της Άρτας, των Ιωαννίνων, καθώς και του Δήμου Νικολάου Σκουφά Άρτας με υποψήφιο τον Θεόδωρο Μουσαβερέ που τον υποστηρίζει και το ΠΑΣΟΚ » Και πιο κάτω : « Όσον αφορά την Πρέβεζα, μετά τα γνωστά γεγονότα στο εσωτερικό του ΣΥΝ, οι δυνάμεις του Συνασπισμού αποφάσισαν να μη στηρίξουν επίσημα κάποιο ψηφοδέλτιο.»

Δεν γνωρίζουν πολλοί αναγνώστες της Αυγής τα « γνωστά γεγονότα στο εσωτερικό του ΣΥΝ» . Έτσι θα μείνουν με την λαθεμένη εντύπωση ότι στην Πρέβεζα  οι  «δυνάμεις του Συνασπισμού»   που «αποφάσισαν να μη στηρίξουν επίσημα κάποιο ψηφοδέλτιο», υποστηρίζουν   ανεπίσημα  κάποιο άλλο. Την άποψη αυτή την ενισχύει  η συνέχεια του άρθρου  που αναφέρει « Ωστόσο το εναλλακτικό ψηφοδέλτιο “Δημόσιος Χώρος” με επικεφαλής τον πανεπιστημιακό Γιάννη Ρέντζο, συσπειρώνει μεγάλο αριθμό ανένταχτων πολιτών, καθώς και μέλη του ΣΥΝ και της ΑΚΟΑ.» Παρόλα αυτά (=ωστόσο ) λοιπόν οι  «δυνάμεις του Συνασπισμού» στην Πρέβεζα  υποστηρίζουν ανεπίσημα το εναλλακτικό ψηφοδέλτιο του πανεπιστημιακού Γιάννη Ρέντζου. (Η εναλλακτικότητα του  βέβαια κάπου σκοντάφτει, γιαυτό  έχει δύο ονόματα «Δημόσιος χώρος Γιάννης Ρέντζος» και «Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα-Λούρος-Ζάλογγο).

Μορφές "συντροφικής" αλληλεγγύης...

Το θέμα της ανάρτησης  γνωρίζω ότι ενδιαφέρει  και αφορά ελάχιστους. Δεν αφορά όλους τους υπογράφοντες το κείμενο , οι περισσότεροι των οποίων πιθανολογώ ότι  ποτέ δεν τον διάβασαν. Δεν αφορά την κοινωνία και τους πολίτες της Πρέβεζας, που έχουν πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθούν. Αφορά και ενδιαφέρει τους 3-4 που το συνέταξαν και  όσους από εμάς –θεωρούμε- ότι είμαστε ο στόχος. Το θέμα τέθηκε στην τελευταία συνεδρίαση της Π.Κ.  του Συνασπισμού στην Πρέβεζα.

Στο κείμενο με τον τίτλο :« ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ» που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Αυγούστου  του  « Φόρουμ  Πρέβεζας στο χώρο της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας»  και στο blog  http://forumprevezas.wordpress.com/ , υπάρχουν απόψεις, θέσεις και χαρακτηρισμοί οι οποίοι σαφώς αναφέρονται στην δραστηριότητα  και την πορεία της δημοτικής αρχής στην πόλη της Πρέβεζας.

Κάποιος  που δεν έχει άμεση σχέση με τις πολιτικές αντιπαλότητες  στην περιοχή, βλέποντας ότι  στο κείμενο αυτό  θίγονται πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας στις πόλεις και τα χωριά μας  , πολύ δε περισσότερο  όπως είναι αόριστα διατυπωμένα, θα μπορούσε να συμφωνήσει. Προσωπικά  σε πολλά  από αυτά συμφωνώ.

ΟΜΩΣ τα παρακάτω γράφτηκαν και υπογράφηκαν  από μέλη του Συνασπισμού  και από  αυτούς ζήτησα εξηγήσεις . ΜΟΝΟ από αυτούς. Όχι ότι δεν με ενδιαφέρει η άποψη των άλλων συμπολιτών μου, πολλοί από τους οποίους είναι και φίλοι μου, αλλά  από αυτούς δεν έχω δικαίωμα να ζητήσω εξηγήσεις.

Θέλεις Δικηγόρο ανεξάρτητο και μάχιμο; Ή Δικηγόρο όργανο των τραπεζών και των πολυεθνικών;

Η παρακάτω προκήρυξη υπογράφεται μέχρι σήμερα από τους Δικηγορικούς Συλλόγους Γιαννιτσών, Γυθείου, Θηβών, Ιωαννίνων, Κατερίνης, Κω, Κιλκίς, Λευκάδας, Πάτρας, Σύρου, Φλώρινας, Χαλκίδας, Χίου και Χαλκιδικής, ενώ αναμένεται η υιοθέτησή της και από άλλους περιφερειακούς Συλλόγους

 "• Το δικηγορικό λειτούργημα δεν είναι κλειστό όπως επί μήνες διατυμπανίζεται. Κάθε πτυχιούχος Νομικής πραγματοποιεί 18μηνη άσκηση και ορκίζεται δικηγόρος. Γι' αυτό άλλωστε η Ελλάδα, με 40.000 δικηγόρους, έχει αναλογία 1 δικηγόρο ανά 209 κάτοικους, όταν η Γαλλία έχει 1 δικηγόρο ανά 1.368 κατοίκους και η Φιλανδία 1 ανά 2.971!
• Οι δικηγόροι και ιδιαίτερα οι νέοι μαστίζονται, από την υποαπασχόληση, την ανεργία και τις άθλιες συνθήκες εργασίας.
Επιβάλουν αλλαγές για Δικαιοσύνη στα μέτρα των οικονομικά ισχυρών και όχι για μια ισχυρή Δικαιοσύνη!
• Το Υπουργείο Οικονομικών επέβαλε Φ.Π.Α στις δικηγορικές υπηρεσίες. Αυτό έχει ως συνέπεια τη σημαντική επιβάρυνση του τελικού κόστους προς τους πολίτες, και τη συνακόλουθη συρρίκνωση της εργασίας μας.
• Οι δικηγόροι συκοφαντούνται συλλήβδην για φοροδιαφυγή. Εμείς αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο το ΣΔΟΕ δεν εντοπίζει και δεν τιμωρεί παραδειγματικά τους μεγαλοδικηγόρους που φοροδιαφεύγουν... Προφανώς για λόγους επικοινωνιακής σκoπιμότητας επιλέγεται να διασύρεται ολόκληρος ο κλάδος. Επί πλέον το ΣΔΟΕ πραγματοποιεί επιδρομές εκφόβισης στα γραφεία των δικηγορικών συλλόγων που σχεδιάζουν αγωνιστικές κινητοποιήσεις, αλλά αφήνει στο απυρόβλητο τους κατά σύστημα φοροφυγάδες...
• Η κυβέρνηση με το Μνημόνιο επιχειρεί - με ρυθμίσεις που δεν υπάρχουν πουθενά στην Ευρώπη - να διαρρήξει κάθε κοινωνική διάσταση του δικηγορικού λειτουργήματος πλήττοντας τόσο τους ίδιους τους δικηγόρους, όσο και τους πολίτες.
• Προγραμματίζεται η «απελευθέρωση» του δικηγορικού λειτουργήματος, όχι προς όφελος του πολίτη, αλλά προς όφελος των τραπεζών, των ασφαλιστικών και χρηματοοικονομικών οργανισμών, των πολυεθνικών και των μεγαλοδικηγόρων της Ελλάδας και του εξωτερικού.
• Κεφαλαιουχικές και πολυεπαγγελματικές εταιρείες που πλέον θα επιτρέπεται να μην ανήκουν απαραίτητα σε πτυχιούχους νομικής, αλλά σε επιχειρηματίες, τραπεζίτες ή μεγαλοεργολάβους θα μπορούν να αλωνίζουν, παντού στην Ελλάδα, επιβάλλοντας όποιες αμοιβές θέλουν και με όργανο τη διαφήμιση που κι αυτή επιχειρείται να επιτραπεί!
• Στόχος είναι η διαμόρφωση υπόδουλων δικηγόρων υπαλλήλων των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, χωρίς ανεξάρτητη βούληση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του πολίτη.
• Τέλος, η κυβέρνηση αδιαφορεί στα τεράστια προβλήματα της Δικαιοσύνης, των Δικαστών και των δικαστικών υπαλλήλων. Αδιαφορεί για τις άθλιες συνθήκες που όμοιες της δεν υπάρχουν σε άλλη χώρα της Ευρώπης, με αποτέλεσμα ο πολίτης να νοιώθει απροστάτευτος και αδύναμος.
Δεν θα γίνουμε πειραματόζωα του ΔΝΤ και της τρόικας!
Καλούμε πολίτες και δικηγόρους να διαφυλάξουν την αξιοπρέπεια τους και τις αξίες μίας ανεξάρτητης Δημοκρατίας και μιας Δικαιοσύνης που δεν θα εμπορευματοποιηθεί. Απέναντι στη λαίλαπα του ΔΝΤ και της τρόικας προβάλουμε τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης, της ίσων δυνατοτήτων πρόσβασης στη Δικαιοσύνη και του ανθρώπινου μέτρου."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=188860
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_12/09/2010_414748

Να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν διαλύσει τον ΣΥΝ

Τα κείμενο είναι από  την "Αυγή".  Αναφέρεται στην προσπάθεια συγκρότησης του ψηφοδελτίου για τις περιφερειακές εκλογές στην Περιφέρεια Αττικής. Η  κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΝ , ίσως και στα πρόθυρα της διάλυσης, πρέπει να ληφθεί υπόψη για τις περαιτέρω ενέργειες. Το να εξαρτάται η ύπαρξη του ΣΥΝ από τις πολιτικές στάσεις αριστερίστικων γκρουπούσκουλων είναι το τραγικό της υπόθεσης .  Δεν συμφωνώ καθόλου με την τελική πρόταση του κειμένου . Να μη λυθεί κανένας γόρδιος δεσμός .Μόνη λύση αυτή την στιγμή η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.

        "Γόρδιος δεσμός στον ΣΥΡΙΖΑ

          Αντιμέτωπος με επιλογές που θα καθορίσουν το μέλλον του βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, στην τελική ευθεία για τις περιφερειακές - δημοτικές εκλογές. Ενώ η ένταση της οικονομικής κρίσης επιβάλλει την πλατύτερη δυνατή ενότητα της αριστεράς και τη συνάντηση με δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, η ριζοσπαστική - ανανεωτική αριστερά βράζει στο ζουμί των προβλημάτων της.

        Τα προβλήματα συνοχής που ταλαιπωρούν τον χώρο, συχνά με ένταση προσωπικών επιδιώξεων, ντύνονται με ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια. Ανασύρονται μάλιστα απόψεις περί “καθαρότητας”, που, αν υιοθετηθούν, ανατρέπουν το διάβημα του συμμαχικού σχήματος, που είναι η κίνηση για την ενότητα της αριστεράς. Ακούμε τη θεωρία ότι καλύτερα να βαθύνει η κρίση, ακόμη και να γίνει διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ, παρά να συνεχιστεί η σημερινή “παραλυτική” κατάσταση.

      Η θεωρία αυτή, επενδυμένη με καισαρικές αντιλήψεις για την πολιτική και την αριστερά, προσβάλλει τους πολίτες, που περνούν τις χειρότερες μέρες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η ριζοσπαστική - ανανεωτική αριστερά έχει καθήκον να απαντήσει στις αγωνίες της κοινωνίας με ενωτική δράση, συλλογικότητα και πολιτικό μήνυμα κι όχι να εμφανιστεί κατατεμαχισμένη.

       Υπάρχουν, άραγε, τόσο μεγάλες πολιτικές διαφορές στον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες καθιστούν αδύνατη την κοινή κάθοδο στις περιφερειακές εκλογές και ειδικότερα στην Περιφέρεια Αττικής; Η εμπειρία δείχνει ότι θα ανακαλυφθούν πολιτικές διαφωνίες εκ των υστέρων για να δικαιολογήσουν, αν υπάρξουν, ριψοκίνδυνες πολιτικές πρωτοβουλίες.

       Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιμέτωπος με τον γόρδιο δεσμό. Μπορεί να τον λύσει κι όχι να τον κόψει. Αυτή είναι η εντολή και η αγωνία χιλιάδων αριστερών, αλλά και η ανάγκη της κοινωνίας. Υπάρχουν ρόλοι για όλους. Όλοι είναι αναγκαίοι. Με μια έννοια, όλοι είναι αναντικατάστατοι. Όχι ο καθένας μόνος του, αλλά όλοι μαζί.

Οι «προνομιούχοι» και οι τιμητές

                                                     ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ  (Αυγή,  25.7.2010)

              Η εικόνα κοινωνίας με την οποία πολιτεύεται ο κυρίαρχος λόγος των «επώδυνων αλλά αναγκαίων και σωτήριων τομών» είναι η εξής: ένα άθροισμα συντεχνιών, ένα αρχιπέλαγος προνομίων, ένας γαλαξίας εγωιστικών συμφερόντων. Αυτή άραγε δεν είναι η πραγματικότητα, ρωτούν διάφοροι για να σε «κολλήσουν στον τοίχο» ως ιδεοληπτικό. Η συγκεκριμένη εικόνα βεβαίως είναι αληθινή και συνάμα απατηλή. Γιατί ο γαλαξίας έχει κέντρο και δεν είναι ένα χαοτικό νεφέλωμα παρά το ότι δεν υπακούει σε μια σαφή και απλοϊκή αρχιτεκτονική. Η εικόνα την οποία προβάλλει ο κυρίαρχος λόγος θέλει ωστόσο να μας στρατολογήσει, με τη βία μιας θεολογικής αναγκαιότητας, σε μια ερμηνεία κολακευτική για κάθε είδους αποδομητικό εγχείρημα στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων, στην ανώτατη εκπαίδευση, στην εργασία. Και φυσικά η εικόνα, επειδή ανταποκρίνεται σε υπαρκτές τάσεις και φαινόμενα αλλά φτιάχνει ένα ψευδές όλον, τρέφεται από τις μικρές και μεγάλες ενοχλήσεις που ερεθίζουν την καθημερινότητά μας. Όσοι, για παράδειγμα, δεν οδηγούν, και επομένως περπατούν στην πόλη παρατηρώντας πιο προσεκτικά τα πράγματα, εύκολα μπορούν να βγάλουν, ένα τελείως αυθαίρετο παρ' όλα αυτά, συμπέρασμα: τόσο μεγάλα και πολυτελή τζιπ, τόσοι θρονιασμένοι «εισοδηματίες» στα καφέ, τόσες αντιπαθητικές περιπτώσεις για τις οποίες αισθάνεσαι ότι δεν αξίζει τον κόπο να διαδηλώσεις και να σκοτιστείς. Από τέτοιες μικρές υποκειμενικές στατιστικές χτίζονται κακιωμένες βεβαιότητες και δηλητηριάζεται ο νους με τακτικές δόσεις μικρότητας. Στη συνέχεια η ίδια απλούστευση, το ίδιο βιωματικό «καφενείο» έρχεται να επιβραβεύσει τη λογική του μνημονίου και τον ορθολογισμό της αθλιότητας τον οποίον επιδιώκουν να επιβάλουν ως κοινή λογική οι κυρίαρχοι.

             Ο λόγος, ας πούμε, περί προνομίων και προνομιούχων παρουσιάζεται ως ψύχραιμη κοινωνιολογία, ενώ τις περισσότερες φορές μεταφράζει σκόρπιες εντυπώσεις και ευτελή εκδικητικά συναισθήματα. Αν πιστέψουμε τους προπαγανδιστές των φιλελεύθερων σοκ, από τον δημοσιονομικό δογματισμό του κ. Στουρνάρα ώς τον πολιτισμικό φιλοεξωτισμό της Σώτης Τριανταφύλλου, όλοι σχεδόν σε αυτή τη χώρα είναι προνομιούχα καθάρματα εκτός από κάποιες μονογονεϊκές oικογένειες, τους συνταξιούχους των τετρακοσίων ευρώ, τους απόρους ή τους εξαρτημένους χρήστες. Ο κυρίαρχος λόγος απονέμει πλέον τίτλους προνομιούχου σε οποιονδήποτε μπορεί να φύγει ένα σαββατοκύριακο για να κάνει δυο μπάνια, σε οποιονδήποτε έχει μια σχετικά σταθερή εργασία και το εισόδημά του μπορεί να υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ τον μήνα. Για παράδειγμα, ένας δημόσιος υπάλληλος με 1.500 ευρώ το μήνα δεν είναι απλώς προνομιούχος: πρέπει μάλλον να ζητήσει συγγνώμη από το κράτος του ΠΑΣΟΚ, τον θεό, το ΙΟΒΕ και το Αthens Voice για την ξετσίπωτη συμπεριφορά του και τη μακροχρόνια συνενοχή του στο ελληνικό «κομμουνιστικό» σύστημα.

              Για πρώτη φορά ίσως συναντούμε έναν παρόμοιο κυνισμό πίσω από τη μάσκα της κοινής λογικής. Και ο κυνισμός είναι μεγαλύτερος όσο συνδυάζει δυο φαινομενικά αντίθετα αλλά στην ουσία συμπληρωματικά στοιχεία: πρώτον, μέγιστη ευπείθεια προς τους πραγματικά ισχυρούς και προνομιούχους, προς τους δομικά κυρίαρχους του παιχνιδιού· και δεύτερον, έναν «ηθικό» ανθρωπισμό αποκλειστικά στραμμένο στους αποκλεισμένους, σε επιμέρους ομάδες του πληθυσμού με πολύ χαμηλή έως ανύπαρκτη διαπραγματευτική (πολιτική) ισχύ. Οι πρώτοι πρέπει να ενθαρρυνθούν ως πιθανοί επενδυτές και δημιουργοί πλούτου και ευκαιριών. Οι δεύτεροι, οι αποκλεισμένοι, πρέπει να λάβουν κάτι τι διότι μόνο αυτοί είναι τα «θύματα» και διότι χρειάζονται πάντοτε και «οι δράσεις» για την ανακούφιση των ακραίων καταστάσεων (προβλέπονται τα σχετικά κονδύλια).

             Αυτό το μίγμα καπιταλιστικής δυναμικότητας και χλιαρής συμπόνιας, ταξικής σκληρότητας και επιλεγμένων μητρικών προστατευτισμών αποτελεί την τελευταία λέξη της ιδεολογίας. Η νομιμοποιητική βάση αυτής της ιδεολογίας είναι, όπως είπαμε, μια συρραφή εικόνων από το «κακό παλιό», από τις παθογένειες της Μεταπολίτευσης. Όλοι εξάλλου μπορούμε εύκολα να φτιάξουμε μια προσωπική τερατολογία, να επιδοθούμε στις τυπολογίες της παρακμής και σε λίστες παραπόνων. Όλοι μπορούμε να ελεεινολογήσουμε επίσης τις αδυναμίες, τα λάθη, τις ανεπάρκειες της αριστεράς, των «αριστερισμών», των κάθε είδους ριζοσπαστισμών και αντιστάσεων. Υπάρχει άφθονο υλικό για φιλοσοφικές, πολιτικές, ηθικές κριτικές στο παρελθόν και στο παρόν ανθρώπων, ομάδων, λεξιλογίων, συνθημάτων. Τίποτα πιο εύκολο από το να πηγαίνει κανείς με το κύμα, έστω και με καθυστέρηση δύο δεκαετιών.

              Αλλά μόνο από την αριστερά μπορεί να προκύψει μια διαφορετική ανάγνωση της παθογένειας του παλιού και της ακόμα μεγαλύτερης παθογένειας του νέου. Ούτε ο ελεήμων μοραλισμός υπέρ ευπαθών ομάδων ούτε ο ταξικός παχυδερμισμός όσων σύρονται πίσω από τις νέες ολιγαρχίες των «καινοτομικών» τεχνοκρατών και της απελευθερωμένης επιχειρηματικότητας μπορούν να απαντήσουν στη σημερινή κοινωνική και ηθική κρίση. Από τώρα γνωρίζουμε ότι οι φορείς του καπιταλιστικού «εξορθολογισμού» θα έχουν και την κύρια πολιτική ευθύνη για την άνοδο της αγριότητας που θα προκύψει στο όνομα της τάξης την οποία σπεύδουν να εγκαθιδρύσουν.

Ο αγγλικός δάκτυλος και ο δικός μας

              Να ξεφύγουμε από το παρελθόν μας που μας κατατρύχει σαν κατάρα και να δούμε με αυτοπεποίθηση το αύριο.
                                Του Μακάριου  Δρουσιώτη  (Ελευθεροτυπία,23.7.2010, Πολίτης,25.7.2010)

          Το 1974 ήταν κοινή η πεποίθηση ότι οι Βρετανοί συμμετείχαν ενεργά στην εισβολή. Οι Αγγλοι χειριστές στα τουρκικά αεροπλάνα, η υποστήριξη των βάσεων στις τουρκικές δυνάμεις εισβολής, και το ότι το ελικοπτεροφόρο «Ερμής», το οποίο έπλεε ανοιχτά της Κερύνειας την 20ή Ιουλίου, ήταν μέρος του αποβατικού στόλου, ήταν μερικές από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες. Ο βρετανικός δάκτυλος έγινε ακόμη πιο ορατός στις αρχές του 1975, όταν από το Λονδίνο επέτρεψαν τη μεταφορά στα κατεχόμενα των Τουρκοκυπρίων αμάχων που είχαν καταφύγει στις περιοχές των βρετανικών βάσεων.

           Μαθητές, τότε, στη Λεμεσό συμμετείχαμε σε ογκώδεις και μαχητικές αντιβρετανικές διαδηλώσεις. Διανύσαμε με τα πόδια μια απόσταση 20 χιλιομέτρων, αποκλείσαμε την αεροπορική βάση Ακρωτηρίου και πυρπολήσαμε καμιά δεκαριά βρετανικά στρατιωτικά οχήματα που εγκλωβίστηκαν έξω από τις βάσεις. Μια ομάδα μαθητών προσπαθήσαμε να σταματήσουμε με τα χέρια ένα βρετανικό τεθωρακισμένο «Μάρμον Χάριγκτον» που προσπαθούσε να σπάσει τον κλοιό. Η ρόδα πήρε το κορμί ενός συμμαθητή μας, του Πανίκου Δημητρίου, και το βαρύ τεθωρακισμένο πέρασε από πάνω του. Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα άνθρωπο να πεθαίνει και μάλιστα τόσο φρικτά. Υστερα, πήρα τον δρόμο και γύρισα με τα πόδια στη Λεμεσό, με ένα βάρος στο στήθος και έναν κόμπο στον λαιμό, απότοκο του φόβου, της απογοήτευσης και του μίσους για τους Εγγλέζους. Με αυτό το μίσος μεγάλωσαν δύο γενιές Κυπρίων.

          Ολα αυτά τα γεγονότα πέρασαν από το μυαλό μου σαν ασπρόμαυρη ταινία διαβάζοντας την κατάθεση του αρχηγού του πραξικοπήματος Μιχαήλ Γεωργίτση στην ειδική έκδοση που κυκλοφόρησε η «Ε» το περασμένο Σάββατο. Οι ερωτήσεις των βουλευτών της εξεταστικής επιτροπής περιστρέφονταν γύρω από τον ρόλο των Εγγλέζων, την επισκευή των τουρκικών αεροπλάνων στις βάσεις, τους Αγγλους πιλότους που έπεσαν με τα αλεξίπτωτα, το ελικοπτεροφόρο «Ερμής» που βομβάρδισε τον Πενταδάκτυλο, αλλά έβαλε μεγάφωνα με δυνατή μουσική για να μην ακούγονται οι κανονιές! Και θύμωσα διπλά. Για το μέγεθος της προδοσίας και την ανοησία της χούντας και των εγκαθέτων της στην Κύπρο, αλλά και για την αφέλεια της κοινωνίας ολόκληρης να φάει με τόση ευκολία το παραμύθι του αγγλικού παράγοντα και να απαλλάξει εντελώς τον κύριο ένοχο αυτής της απέραντης τραγωδίας, τον ελληνικό εθνικισμό, που όχι μόνο διασώθηκε, αλλά ανέκαμψε και έγινε σύντομα το κυρίαρχο ρεύμα στη διαμόρφωση πολιτικής, με αποτέλεσμα το Κυπριακό να καταστεί ανεπίλυτο.

         Τριάντα έξι χρόνια από τότε η ιστορική έρευνα έκανε θρύψαλα όλες τις θεωρίες συνωμοσίας:

          - Η Αγγλία δεν συνδιοργάνωσε την εισβολή για να κατοχυρώσει το μέλλον των βάσεών της. Παραμονές της εισβολής ετοίμαζε μελέτες για να τις εγκαταλείψει για οικονομικούς λόγους! Τελικά τις διατήρησαν ύστερα από φορτικές πιέσεις των Αμερικανών.

          - Το ελικοπτεροφόρο «Ερμής» κατέπλευσε στην περιοχή της Κερύνειας για να εκκενώσει την πόλη από τους Βρετανούς τουρίστες. Ούτε βομβάρδισε ούτε... μουσική μετέδιδε για επικάλυψη.

          - Η μετακίνηση των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα έγινε ύστερα από σιωπηρή συμφωνία με την κυπριακή κυβέρνηση, η οποία, λίγο αργότερα, επέτρεψε την ελεύθερη μεταφορά όλων των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα, επειδή η Τουρκία εκβίαζε ωμά πως θα ερχόταν με τα πλοία της στον νότο να τους παραλάβει.

            Το πρόβλημα δεν είναι μόνον ότι χάθηκε η μισή Κύπρος τόσο άδικα. Είναι που 36 χρόνια μετά δεν κατανοήσαμε το πώς και το γιατί, για να μπορέσουμε να περισώσουμε ό,τι σώζεται, να απαλύνουμε τον πόνο των ανθρώπων, να ανακτήσουμε τις περιουσίες πριν χαθούν για πάντα, να διασώσουμε την ελληνική παρουσία στο βόρειο μέρος της Κύπρου πριν γίνει οριστικά Μικρά Ασία, να βγάλουμε από πάνω μας αυτή τη μιζέρια και να θεραπευτούμε από την αρρώστια, ότι όλος ο κόσμος μας κυνηγά και μας εχθρεύεται. Να ξεφύγουμε από το παρελθόν μας που μας κατατρύχει σαν κατάρα και να δούμε με αυτοπεποίθηση το αύριο. 
          Μπορούμε;
          Αυτή είναι η πρόκληση, όχι να διαιωνίζουμε τα τετριμμένα που δίνουν άλλοθι στους ενόχους και υποδουλώνουν τους αθώους.