Έξι θέσεις για τον φασισμό

                             

    Με αφορμή την εκπομπή του Γ. Τράγκα της 7ης Απριλίου

        του Μάκη Κουζέλη (από τα  "Ενθέματα" της Αυγής)

      Θα διατυπώσω έξι επισημάνσεις με τη μορφή θέσεων, που αποτελούν –ελπίζω– κοινούς τόπους.

      1. Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός –κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν τον είδε, κανείς πως δεν καταλαβαίνει– και ο φασισμός της έχει απήχηση — κανείς δεν την ψήφισε «κατά λάθος».

     Η Χ.Α. δεν είναι απλώς ακροδεξιά, απλώς ξενοφοβική ρατσιστική οργάνωση· είναι φασιστική νεοναζιστική συμμορία. Ανήκει στις στρατιές της σβάστικας, είναι παρακλάδι αυτών που έκαιγαν τα ελληνικά χωριά. Σίγουρα δεν είναι η μοναδική εκδοχή φασισμού στην ελληνική κοινωνία ή και την ελληνική πολιτική σκηνή· είχε και έχει συμμάχους, υποστηρικτές, προπαγανδιστές και προπομπούς. Εκτός από τα SA, υπάρχουν και οι θεσμικότεροι παράγοντες πολιτικής εκπροσώπησης ενός εθνικοσοσιαλιστικού εργατισμού.

         Επομένως, δεν κάνουμε πως δεν τους βλέπουμε. Και, κυρίως, δεν επιτρέπουμε και στους άλλους να κάνουν πως δεν τους βλέπουν: να υποβαθμίζουν τον κίνδυνο, να κάνουν πως δεν τρέχει τίποτα, πως είναι αστειότητες, επιφαινόμενο, κάτι που θα περάσει από μόνο του, να παίζουν με την αξιοποίησή τους, κυρίως εναντίον της Αριστεράς. Τους δείχνουμε, και τους δείχνουμε ως επικίνδυνους φασίστες, αναγκάζουμε όσους δεν είναι μαζί τους να τους αναγνωρίσουν ως τέτοιους. Το θυμίζουμε διαρκώς και δεν αφήνουμε τίποτα να περάσει απαρατήρητο. Τους αντιμετωπίζουμε: πολιτικά, ιδεολογικά, κοινωνικά. Καμία ανοχή.

         2. Ο φασισμός  της Χ.Α. δεν ήρθε από το πουθενά. Κι αυτός ο φασισμός είναι προϊόν του καπιταλισμού (γράφει ο Μπρεχτ: ο φασισμός είναι ο πιο γυμνός, ο πιο θρασύς, ο πιο πνιγηρός,  ο πιο απατηλός καπιταλισμός). Δεν είναι «κάτι άλλο», όπως επιθυμεί ό,τι τον εξέθρεψε για να απαλλαγεί από το στίγμα, κι όπως επιθυμεί κι ο ίδιος. Τα όργανά του, μάλιστα, πιστεύουν πως μάχονται τον καπιταλισμό, και πράγματι ο φασισμός οργανώνει και αξιοποιεί τον μικροαστικό φθόνο κατά της αστικής κουλτούρας, κατά της αστικής ελευθερίας και πνευματικότητας. Πάντα διέθετε και διαθέτει ένα τέτοιο στοιχείο αντικαπιταλιστικής ιδεολογίας, ενσωματωμένο σε έναν «αντισυστημισμό» που βλέπει μια ενιαία συμπαγή απειλή: βλέπει απέναντί του –αλλά και επιθυμεί– μια κοινωνία ως μηχανή, χωρίς αντιφάσεις, χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις, βλέπει έθνη και φυλές κι όχι τάξεις και κοινωνικές ομάδες, βλέπει μηχανικά συστήματα κι όχι κοινωνικές σχέσεις.

        Πίσω απ’ όλα αυτά, το κεφάλαιο καλά κρατεί και ήδη το ’30-40 το χρηματιστικό και μεγαλοβιομηχανικό κεφάλαιο βγήκε ριζικά ενισχυμένο από την κατάλυση των δημοκρατικών διαδικασιών. Και οι ταξικές ανισότητες έγιναν ακόμα πιο ριζικές.

        Ισχύει, κατά τη γνώμη μου, η γνωστή ρήση του Χορκχάιμερ: «Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό θα πρέπει να σωπαίνει και για τον φασισμό». Η φράση είναι μια απάντηση σε εκείνους τους φιλελεύθερους κύκλους διανοουμένων που τότε, το 1939, όπως και σήμερα, έβλεπαν πλέον την ανάγκη να καταδικάσουν τον ολοκληρωτισμό, αποφεύγοντας κάθε κριτική στην πηγή προέλευσής του, και μάλιστα καταγγέλλοντας την Αριστερά και τη μαρξιστική θεωρία της. Γι’ αυτό και ο αφορισμός του Χορκχάιμερ συνεχίζει με τη θέση: «Η τάξη του ολοκληρωτισμού δεν είναι άλλη από την προκάτοχό της, αλλά χωρίς δισταγμούς, αδίστακτη». Και καταλήγει: «Αυτό που τώρα καταργείται είναι η διαμεσολάβηση, η διαμεσολάβηση των ελεύθερων συμβάσεων. Ο φασισμός είναι η αλήθεια της σύγχρονης κοινωνίας, όπως εξαρχής τη συνέλαβε η θεωρία [εννοείται η μαρξιστική]. Ο φασισμός σταθεροποιεί τις ακραίες διαφορές που στο τέλος αναπαράγει ο νόμος της αξίας».

          Μην ξεχνάμε πόσο ουσιαστική είναι η ύπαρξη ή μη της διαμεσολάβησης, της εντός της αστικής δημοκρατίας υλοποιούμενης ελευθερίας. Είναι, όπως είδαμε, ζήτημα εκατομμυρίων ζωών.

Η Αριστερά της Θυσίας

Στο αλβανικό μέτωπο 1940-41

«Αποχαιρετούμε σήμερα τον ακριβό μας  σύντροφο  Φώτη Τρούγκο, τον αγωνιστή της  Εθνικής Αντίστασης, τον αγωνιστή της Αριστεράς , τον πολίτη αυτής της πόλης που έδωσε στην διάρκεια της ζωής του  στην λέξη «Αριστερός» την πραγματική της διάσταση. Που ήταν για μας  το πρότυπο της σεμνότητας, της ανιδιοτέλειας και της λεβεντιάς.

Γεννήθηκε στο Λούρο Πρέβεζας το 1918 από αγρότες γονείς με πολυμελή οικογένεια. Τελείωσε  το δημοτικό σχολείο Λούρου και το εξατάξιο Γυμνάσιο στην Πρέβεζα με Γυμνασιάρχη  τον αείμνηστο Χρήστο Κοντό με «λίαν καλώς». Απεφοίτησε  το 1939 από την Ζωσιμαία Παιδαγωγική  Ιωαννίνων που την περίοδο εκείνη είχε δντη τον  Ευάγγελο Παπανούτσο. Εκεί έρχεται σε επαφή με τις κομμουνιστικές ιδέες.  Με απόφαση του Υπουργού Παιδείας διορίσθηκε τον Δεκέμβριο του 1939 « ως δημοδιδάσκαλος επί βαθμώ και μισθώ ακολούθου  εις την εκπαιδευτικήν περιφέρειαν Πρεβέζης» όπως αναγράφει το διοριστήριο. Στις 10 Μαρτίου 1940 τοποθετείται στο μονοτάξιο Δημοτικό Σχολείο Άσσου.

Ο πόλεμος του σαράντα τον βρίσκει στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών  Ιππικού στην Λάρισα. Το πρωί της 28^ης Οκτωβρίου 1940 με φύλλο πορείας πάνω σε καρότσα φορτηγού μαζί με τους συναδέλφους του, φεύγει μέσω Μετσόβου για την πρώτη γραμμή του μετώπου. Συμμετέχει σε όλες τις μάχες και παίρνει τον βαθμό του ανθυπίλαρχου. Πολεμά συνεχώς για έξη μήνες.  Η σχετική βεβαίωση που χορηγεί ο ίλαρχος Ιωάννης Κατσαδήμας, Διοικητής της 1^ης Ίλης Ιππικού της Ομάδας Αναγνωρίσεως γράφει ότι : «υπηρέτησεν στην γραμμήν των πρόσω του Αλβανικού μετώπου από της ενάρξεως του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ήτοι από 3^ης Νοεμβρίου 1940 μέχρι 12 Μαρτίου 1941 λαβών μέρος εις τας μάχας Καλαμά, Κότσικα , Φιλιάτες και εντεύθεν του Αργυροκάστρου.»

Γυρίζει στο χωριό του μετά την κατάρρευση του μετώπου και στις 23 Απριλίου  1941 αποστρατεύεται. Λαμβάνει ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ αγωνίζεται για «εθνική ανεξαρτησία , για καλύτερη ζωή, για ένα κόσμο απαλλαγμένο από την ένδεια και τον φόβο» όπως μας έλεγε όταν τον ρωτούσαμε «γιατί μπάρμπα Φώτη αγωνίσθηκες ?». Το 1943 τον βρίσκει διαφωτιστή του ΕΑΜ και το 1945 ήταν, με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του ΕΛΑΣ, φρούραρχος της Πρέβεζας.

 Ο πόλεμος όμως τελείωσε, οι Γερμανοί έφυγαν, η ειρήνη όμως δεν ήρθε. Η Ελλάδα οδηγήθηκε στον «καταραμένο» εμφύλιο, όπως τον ονόμαζε. Αλληλοσκοτωμός, νέα ερείπια, καταστροφές. Πολύς πόνος και δάκρυα αλλά και πολιτικοί διωγμοί. Αυτοί που πολέμησαν τους ξένους κατακτητές είναι τώρα «εχθροί της πατρίδας». Το 1947  κλήθηκε για κατάταξη στο στρατό και βρέθηκε στην Μακρόνησο  στο πρώτο τάγμα Σκαπανέων και αργότερα στην Ικαρία εκτοπισμένος. Το Φεβρουάριο του 1949 διαγράφετε από τις τάξεις των εφέδρων αξιωματικών και τον Μάιο του 1949 απολύεται από δάσκαλος με απόφαση του Υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Τσάτσου ως «  τυγχάνων λίαν επικίνδυνος και αμετανόητος κομμουνιστής, πάσα δε προσπάθεια για ανάνηψή του, απέβη άκαρπος». 

Για την Εθνική Αντίσταση στην Πρέβεζα...

          Σήμερα 25 Νοεμβρίου,  ημέρα που το επίσημο κράτος "γιορτάζει" την  Εθνική Αντίσταση και εκφωνούν λόγους στις εκκλησίες διάφοροι απόστρατοι και  καταθέτουν στεφάνια οι απόλεμοι, δημοσιεύω ένα μικρό τμήμα  από τις αναμνήσεις που είχε καταγράψει  ένας πραγματικός αντιστασιακός, ο αείμνηστος Τάκης Πολύζος.  Το κείμενο είναι δικό του, χωρίς διορθώσεις.

Πρεβεζάνοι μαθητές της τελευταίας  τάξης του Γυμνασίου  (τέλη δεκαετίας 30). Ολοι συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση.

"….Με την κήρυξη του πολέμου της 28 Οκτωβρίου 1940 , οι Ιταλοί βομβάρδισαν την Πρέβεζα και ιδιαίτερα τη θάλασσα που πέσανε οι περισσότερες βόμβες. Από όλους τους βομβαρδισμούς που ήταν οι πιο πολλοί απ’ όλη την Ελλάδα, γιατί την θεωρούσαν επίκεντρο όλης της Ηπείρου που τροφοδοτούσε το Αλβανικό μέτωπο.

Με την κατάρρευση και τον ερχομό των Ιταλών και Γερμανών, που μας κήρυξαν τον πόλεμο την 6-4-1941, που μας κατακτήσανε, μπήκαμε στην περίοδο της σκληρής κατοχής, αρχίσανε οι στερήσεις, πείνα, ξεκληρισμοί, διωγμοί. Ο Ελληνικός Λαός ήταν εξουθενωμένος από την τετράχρονη φασιστική Δικτατορία, προδομένος από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Είναι αναγκασμένος να αγωνιστεί για να ζήσει, πάλευε με όλες τις αντιξοότητες , την ώρα που  ο τύραννος κατακτητής  με τους συνεργάτες του  προσπαθούσαν να σε κάνουν να υποκύψεις. Έχοντας μαζί τους Έλληνες προδότες που φτιάσανε κυβέρνηση με τον προδότη Τσολάκογλου. Αλλά γι’ αυτό παίρνει στα χέρια του όχι μόνο την υπόθεση της Απελευθέρωσης  της χώρας αλλά και εκείνη της Εθνικής Αντίστασης για τη δημιουργία μιας δικαιότερης κοινωνίας.

Αυτός ο Λαός με την πρωτοπορία του έγραψε το λαμπρό έπος της Εθνικής Αντίστασης. Μέσα από τα σπλάχνα του έβγαλε τους ηγέτες του και τους καθοδηγητές του και δημιούργησε τις πολιτικές του οργανώσεις και τις στρατιωτικές ομάδες, σε στρατιωτικές μονάδες. Πραγματοποίησε μέσα στους καπνούς του Πολέμου   την πιο πλατειά και συνειδητή δημοκρατική και λαϊκή Πολιτεία Αυτοδιοίκηση, Λαϊκή Δικαιοσύνη και Ισότητα των δύο φύλων.

Με την κατάρρευση του Μετώπου και την τρίτη κατοχή της χώρας  ο Λαός μας μετά από λίγους μήνες άρχισε να μην αντέχει στην καταπίεση των κατακτητών γι’ αυτό προσπάθησε να βρει τρόπο να οργανωθεί, εμείς στην Πόλη μας η οποία διψούσε να οργανωθεί, όμως περίμενε κάποιος να ξεκινήσει. Το πρώτο έναυσμα το έδωσε ο Γκλέζος με τον Σάντα που κατεβάσανε τη σημαία από την Ακρόπολη. Σ’ όλες τις επαρχίες της χώρας μας, ξεφυτρώνανε ομάδες που σκέφτονταν πως ν’ αντισταθούν. Στην πόλη μας έφθασαν τον  Αύγουστο 1941, πολλοί αγωνιστές που  είχαν δραπετεύσει από τα διάφορα νησιά, ιδίως απ’ την Φολέγανδρο. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο  Βαγγέλης Παπανίκος  ο οποίος από την παρανομία του ειδοποίησε 4-5 παλιούς φίλους και μαζευτήκαμε στο σπίτι, σοφίτα, απέναντι από τον Άγιο Βασίλειο, και φτιάσανε την πρώτη ηγετική ομάδα, (ήταν Ρούγκας, Δ. Ζιώγας , Β. Παπαδημητρίου κ.α.). Το κίνημα αυτό δεν έζησε, γιατί από άλλη πλευρά, περίπου Νοέμβριο – Δεκέμβριο, είχε φθάσει από την εξορία σταλμένος από το Γραφείο Περιοχής ο Στάθης ο Λιβιτσάνος. Έφτιαξε μια επιτροπή και με καλέσανε και εμένα και ανέλαβα τη νεολαία, που μαζί με τον Κορωναίο – Χατζάρα και άλλους μαθητές του Γυμνασίου, οργανώσαμε την πρώτη κομουνιστική νεολαιίστικη οργάνωση.

ο Τάκης Πολύζος (τέλη δεκαετίας 80)

 Με την ίδρυση του ΕΑΜ, προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τις οργανώσεις με όλο το λαό της πόλης, φτιάχνοντας εθνικό απελευθερωτικές οργανώσεις. Εμείς ήμαστε στο χώρο της Νεολαίας, άλλοι όπως Ντούσιας Μιχαήλ, Ρέντζος Μιχάλης (εκτελέστηκε στον Παντοκράτορα το Σεπτέμβριο του 1944) οργανώσανε τους Δημόσιους υπαλλήλους και τους Αξιωματικούς που τελικά, τέλη 1942 και το 1943 κατάφεραν τους βγάλανε στο ύπαιθρο, τους οργάνωσαν στο ΕΑΜ.

Εμείς εδώ στην πόλη με την ΕΠΟΝ η οποία είχε μέλη οργανωμένα περίπου 350 με Γραμματέα εμένα, μέλη Κορωναίο, Μιτάκο Τάκη  και πολλούς άλλους, κάναμε σχεδόν ότι θέλαμε, υπήρχε όμως ένα ισχυρό ΕΑΜ. Με γραμματέα τον Σ. Πέρδικη έναν εξαίρετο άνθρωπο σεμνό και αγαπητό στους Πρεβεζιάνους. Είχαμε εργατικό ΕΑΜ με Γιαννουλάτο Μιχαήλ. όλοι λιμενεργάτες. Προπαντός είχαμε οργανωμένο όλο τον τραπεζικό-υπαλληλικό κόσμο και τους Δημοσίους υπαλλήλους με επικεφαλής Τσακαλώτο Αντώνη, Παπά Δημήτριο, Τούλια  μέλος του γεωργικού συνεταιρισμού και πολλούς άλλους.

«Γιατί το χρέος να μην υπολογίζεται διαχειριστικό? Πως υπολογίζεται ? Σαν Λόττο ?»

     Καίρια ερωτήματα σε μία εμπεριστατωμένη ανάλυση –εισήγηση αντιδημάρχου σε δημοτικό συμβούλιο επαρχιακής πόλης  ( που παρουσίασε «ιδιαίτερο ενδιαφέρον»  σύμφωνα με τοπική εφημερίδα…).

           

       «Πριν από επτά μήνες  είχα  αντιληφθεί πως τα χρέη ξεπερνούσαν τα 20 εκατομμύρια ευρώ. Τα νούμερα τα υπολογίζω σαν επαγγελματίας και πρέπει να τα δούμε στη λογική. Όχι στην λογιστική, η οποία ήταν πολύ ξεκάθαρη. Έχουμε επίσης συναδέλφους που διοίκησαν την Πρέβεζα και μιλούν για διαφορετικά νούμερα, προσωπικά θα πω την λέξη λυπάμαι. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι διότι διοικούμε, διαχειριζόμαστε και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Δεν θα πω, ποιος άφησε τα χρέη, θα πω ότι τα χρέη υπάρχουν. Κάνουμε διαχείριση και πρέπει να σταθούμε στο ύψος μας. Έρχονται μαύρες μέρες. Δεν θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι, ποιος θα είναι ο λόγος?  Ότι φταίει ο αντιδήμαρχος? Όχι. Πρόκειται για συλλογική ευθύνη. Βάζω βέτο ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρωθούν. Όσον αφορά τα χρήματα που έρχονται, η ΣΑΤΑ είναι περίπου 2.700.000 ευρώ. Θα μιλήσω για κακοδιαχείριση 100%, διότι μέχρι σήμερα ο καθένας που αναλάμβανε την διαχείριση έκανε αυτό που ήθελε και αφότου τελείωνε η εκλογική περίοδος τότε έβλεπε τα πραγματικά προβλήματα. Ο λαός πληρώνει όμως. Φθάσαμε εδώ και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι,. Τα 2.700.000 ευρώ της ΣΑΤΑ, σήμερα είναι μηδέν. Στο σχέδιο πόλεως που όλοι οι συμπολίτες πλήρωσαν, που πήγαν τα χρήματα τους? Εμείς πρέπει να στρώσουμε και άσφαλτο σε αυτούς που πληρώσανε και από  που θα λάβουμε τα χρήματα? Από αυτά που θα μας δώσουνε. Γιατί το χρέος να μην υπολογίζεται διαχειριστικό? Πως υπολογίζεται ? Σαν Λόττο?» Αναφερόμενος στο περιστατικό της Μεγάλης Πέμπτης, όπου οι εργαζόμενοι του Δήμου Πρέβεζας έμειναν απλήρωτοι λόγω τελεσίδικης δικαστικής απόφασης ο κ. αντιδήμαρχος  με σκληρή γλώσσα τόνισε. «Κάποιοι που κάνουν τους δημοκρατικούς, δεν διαθέτουν φιλότιμο» …

Για αυτούς που δεν ψηφίζουν

                                                          
                                                                     Κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει αμέσως η Αριστερά

                                                                     για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

                                                      Tου Βασίλη Παπαστεργίου (Αυγή 22/7, Ενθέματα)

          Το ζήσαμε κατά την προεκλογική περίοδο, το ζούμε και στην καθημερινότητά μας. Η  Αριστερά, στον διάλογο για το μεταναστευτικό, βρίσκεται πάντα σε θέση άμυνας. Εγκαλείται — στην καλύτερη περίπτωση– ότι διακατέχεται από αφελή ανθρωπισμό που δεν συγκροτεί ρεαλιστική θέση για το ζήτημα και, στη χειρότερη, ότι η στάση της αποτελεί μέρος σχεδίου για τον αφελληνισμό του έθνους. Απέναντι στα επιχειρήματα του αντιπάλου ο κόσμος της Αριστεράς συχνά στέκεται αμήχανος, γιατί κατανοεί ότι το ζήτημα έχει άβολες όψεις, όπως η κατάσταση σε κάποιες περιοχές του κέντρου της Αθήνας.

              Μεταναστευτικό: η Αριστερά στην άμυνα

        Η μουδιασμένη στάση μας στο μεταναστευτικό ζήτημα, που εύλογα δεν το θεωρούμε προνομιακό για εμάς ζήτημα, έχει συχνά ως αποτέλεσμα την υποχώρηση από πάγιες θέσεις μας. Για παράδειγμα, στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που παρουσιάστηκε προεκλογικά, γίνεται μια –κατά την άποψή μου– δειλή αναφορά στον «εξορθολογισμό του νομικού και θεσμικού πλαισίου για τη νομιμοποίηση των μεταναστών» (αντί της πάγιας θέσης μας για νομιμοποίηση), αλλά και στη «σταδιακή παραχώρηση ταξιδιωτικών εγγράφων για το μεγάλο όγκο των μεταναστών που επιθυμούν να αποχωρήσουν από το ελληνικό έδαφος».

                 Η εξαγγελία περί ταξιδιωτικών εγγράφων

          Νομίζω ότι, ιδίως για το δεύτερο ζήτημα, είναι απαραίτητες μερικές διευκρινίσεις. Η παραχώρηση ταξιδιωτικών εγγράφων σε μετανάστες που θέλουν να αποχωρήσουν από τη χώρα είναι μια αρκετά δημοφιλής εξαγγελία. Η δημοφιλία της θέσης αυτή είναι απολύτως ερμηνεύσιμη. Ας φύγουν από δω κι ας πάνε όπου θέλουν, σκέφτεται η πλειοψηφία. Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που η θέση αυτή δεν υιοθετείται μόνο από την Αριστερά αλλά από ένα πολύ ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων (ακόμα και ο ΛΑΟΣ την υποστηρίζει). Ωστόσο, πρόκειται για μία εξαγγελία ανεφάρμοστη με τα σημερινά δεδομένα.

            Καταρχάς, είναι αρκετά ασαφές τι ακριβώς εννοούμε, δηλαδή ποια θα μπορούσαν να είναι τα περίφημα αυτά ταξιδιωτικά έγγραφα

              Αν με την αναφορά αυτή εννοούμε τα εισιτήρια για επιστροφή στη χώρα καταγωγής τους, είναι προφανές ότι αυτό ήδη γίνεται από διεθνείς οργανισμούς, αλλά φαίνεται να ενδιαφέρει πολύ λίγους.

           Αν όμως εννοούμε τη χορήγηση εγγράφων που επιτρέπουν τη νόμιμη εγκατάσταση των μεταναστών σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τότε θα πρέπει να διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα. Η δυνατότητα παραμονής σε μια χώρα και η απόκτηση άδειας παραμονής σε αυτή διέπεται, καταρχάς, από το εθνικό δίκαιο κάθε χώρας. Επομένως, η Ελλάδα δεν μπορεί καταρχάς να εξασφαλίσει τη νόμιμη εγκατάσταση των μεταναστών σε άλλη χώρα, ακόμα και αν απονείμει κάποιο καθεστώς νόμιμης παραμονής σε αυτούς. Δικαίωμα μόνιμης εγκατάστασης σε όλη την ΕΕ έχουν μόνο οι κάτοχοι της κοινοτικής άδειας του «επί μακρόν διαμένοντος», που, όπως θα δούμε παρακάτω, αποκτιέται με συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Ενώπιον του ελληνικού λαού

                                          Των  Κ. Μακαρώνα - Δ. Τσακίρη, Δικηγόρων Αθήνας

         Επειδή οι επερχόμενες εκλογές είναι ιστορικές και το εννοούμε.

      Επειδή όλες οι συνιστώσες του βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού, εγχώριες και ξένες, απειλούν και εκβιάζουν με τον κίνδυνο της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή στην περίπτωση που με τη βούλησή του το εκλογικό σώμα αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ ηγετική δύναμη στις 17.6.2012.

      Επειδή η εμμονή στα Μνημόνια οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην οικονομική και κοινωνική χρεωκοπία.

      Επειδή οι εξαντλητικοί φόροι, κυρίως σε βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων, τα χαράτσια, η μείωση των μισθών και συντάξεων στα όρια της φτώχειας, η περικοπή των κοινωνικών δαπανών και η διάλυση του κοινωνικού κράτους, στον βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των δανειστών και των τραπεζών, οδηγούν τον λαό σε απόγνωση και τη χώρα στον γκρεμό.

     Επειδή η Ελλάδα δεν μόνο ένας γεωγραφικός χώρος με γεωγραφικές συντεταγμένες, αλλά έχει και ανθρώπους.

    Επειδή στην Ελλάδα κατοικούν μεν αυτοί που ωφελούνται από τα Μνημόνια και θέλουν τους εργαζόμενους με μισθούς Βουλγαρίας, Κροατίας ή Κίνας, δαιμονίζονται με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, έχουν αλλεργία με τα εργατικά δικαιώματα, επιθυμούν ατομικές συμβάσεις, ελαστικές μορφές απασχόλησης και εργαζόμενους σε ομηρεία, αλλά και έφεραν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, αυτοί δηλαδή που με την ανοχή των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. δεν πλήρωναν τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές, με αποτέλεσμα το κράτος να μην έχει έσοδα και να ωθείται σε δανεισμό και τα ασφαλιστικά ταμεία να ασφυκτιούν από την έλλειψη πόρων, ώστε, αν και μειοψηφία, να κατέχουν το 80% του πλούτου.

  Επειδή όμως στην ίδια χώρα κατοικούν και 1.500.000 άνεργοι, 1.000.000 συνταξιούχοι με συντάξεις πείνας, εκατομμύρια εργαζόμενοι με μισθούς στα όρια της φτώχειας, εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες, επαγγελματίες και μικρομεσαίοι που καταστρέφονται.

       Επειδή εμείς είμαστε μ' αυτούς που είναι η πλειοψηφία του λαού.

     Επειδή στον χώρο της τρίτης συντεταγμένης εξουσίας, της Δικαιοσύνης, την οποία υπηρετούμε, οι κάθε λογής υποστηρικτές της απειλής του χάους δεν αρκούνται στις νομοθετικές ρυθμίσεις που ουσιαστικά απαγορεύουν την πρόσβαση των πολιτών σε αυτή (βλ. και Ν. 4045/2012). Με το Μνημόνιο ΙΙ έχουν αναλάβει τη δουλική δέσμευση όχι μόνο να μη διατεθεί ούτε ένα ευρώ παραπάνω για την υποχρηματοδοτούμενη και υπολειτουργούσα Δικαιοσύνη, αλλά και να μεταβιβάσουν τις αρμοδιότητες ελέγχου της λειτουργίας της στην τρόικα. Καταργώντας και τα ελάχιστα ίχνη ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και καταρρακώνοντας τις συνταγματικές δικλίδες, αναγκάζουν την κυβέρνηση της χώρας να λογοδοτεί στην Ε.Ε., την ΕΚΤ και το ΔΝΤ κάθε τρίμηνο, ακόμα και για τον αριθμό των πολιτικών και διοικητικών υποθέσεων που εισάγονται στα δικαστήρια, για το πόσες υποθέσεις διεκπεραιώνονται από τους δικαστές και τους δικαστικούς υπαλλήλους και πόσες είναι "αποδοτικές" για το "Ελληνικό Δημόσιο", στην ουσία, δηλαδή για τους πιστωτές τοκογλύφους. Έχουν δεσμευτεί να προωθήσουν και προωθούν τη μεταβίβαση της αρμοδιότητας για την απονομή της δικαιοσύνης και την παροχή έννομης προστασίας σε εξωδικαστικά όργανα.

Γρηγόρης Λαμπράκης : 49 χρόνια μετά

        Συµβολική τελετή-θεατρική αναπαράσταση των γεγονότων της 26ης Μαίου 1963 παρουσιάσθηκε χθές βράδυ στην Θεσσαλονίκη από το  ΚΘΒΕ. Είχα την τύχη να την παρακολουθήσω. Ονομάσθηκε Δράση "Ζ" και  ξεκίνησε στην τη συµβολή των οδών  Ερµού & Βενιζέλου, το σηµείο όπου βρίσκεται και το µνηµείο  Γρηγόρη Λαµπράκη. 

        Ο Βασίλης Βασιλικός απήγγειλε αποσπάσµατα από το βιβλίο του «Ζ», (στη φωτογραφία) και  από τις  οθόνες που εγκαταστάθηκαν στο σηµείο προβλήθηκαν πλάνα από την οµώνυµη ταινία του Κώστα Γαβρά.

       Στην συνέχεια έγινε θεατρική αναπαράσταση των γεγονότων της ηµέρας εκείνης από ηθοποιούς του Κ.Β.Θ.Ε., σπουδαστές της Δραµατικής Σχολής και εθελοντές, ενώ   ακολούθησε  πορεία µε αναµµένα κεριά. Κατά τη διάρκεια της διαδροµής, έγιναν δύο στάσεις:  µία στάση -φόρος τιµής στον βουλευτή Γιώργο Τσαρουχά, ο οποίος δέχτηκε επίσης επίθεση εκείνη την ηµέρα, και µία ακόµη στάση  όπου ακούστηκε  το τραγούδι «Μέρα Μαγιού», από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου σε µουσική  Μίκη Θεοδωράκη που ήταν  το τραγούδι µε το οποίο, πάνω από 500.000 κόσµου, συνόδευσαν τη σορό του Γρηγόρη Λαµπράκη στην κηδεία του,

      Η  πορεία κατέληξε στην είσοδο του νοσοκοµείου ΑΧΕΠΑ, εκεί όπου ο Γρηγόρης Λαµπράκης εξέπνευσε τέσσερις ηµέρες µετά την επίθεση , οι δε  συµµετέχοντες αφησαν  λουλούδια και κεριά.

       Αν και ψιλόβρεχε μεγάλη ήταν η συμμετοχή του κόσμου.